Wiśniowy sad

7.5

7.5

W oryginale

W oryginale

Miałam zdecydowanie większe oczekiwania co do tej książki, wiedząc jak popularny jest to tytuł, również w świecie teatralnym. Niestety lekko się zawiodłam. Jest to opowieść o zubożałej szlachcie rosyjskiej , która nie potrafi iść z duchem czasu, pogrąża się w "nic nierobieniu", rozpaczając jedynie nad rozlanym mlekiem, mimo ogromnej miłości do rodzinnych ziem i tytułowego "wiśniowego sadu", pozwala, bez podjęcia większych, a nawet jakichkolwiek konkretnych działań, na zlicytowanie majątku i przejęcie go w posiadanie Łopachina, syna chłopa pańszczyźnianego, człowieka, który jeszcze niedawno znaczył tyle co nic, w światku bogatych rosyjskich ziemian.

Jest to i dramat, i komedia jednocześnie. Śmiech i rozbawienie budzą zdecydowanie postacie poboczne, zwłaszcza ich historyjki i drobne miłostki. Pewnego rodzaju nostalgię wywołuje postać starego sługi Firsa, który po wyjeździe rodziny oraz służby z majątku, pozostaje zupełnie sam, zamknięty w pustym domu, porzucony i zapomniany. Zapomniany- zupełnie tak jak lata dawnej świetności dworku, ziem i rodziny właścicielki Raniewskiej, która zaprzepaściła szansę na odzyskanie swojego gniazda młodości i lat dobrostanu. Firs jest niejako metaforą do pożegnania się z czasami ziemiaństwa, zamknięcia pewnego kończącego się rozdziału w historii, natomiast córka Raniewskiej- Ania i zakochany w niej Trofimow są odzwierciedleniem nowej rzeczywistości, oboje nie tracą nadziei, postanawiają zacząć żyć na nowo, według nowych zasad i ideaów.

Jest to klasyka literatury rosyjskiej, więc z bólem serca przyznaję 6. Doceniam jednak wkład tej historii w kulturę. Być może wersja zaadaptowana do sztuki teatralnej spodoba mi się bardziej.

Miałam zdecydowanie większe oczekiwania co do tej książki, wiedząc jak popularny jest to tytuł, również w świecie teatralnym. Niestety lekko się zawiodłam. Jest to opowieść o zubożałej szlachcie rosyjskiej , która nie potrafi iść z duchem czasu, pogrąża się w "nic nierobieniu", rozpaczając jedynie nad rozlanym mlekiem, mimo ogromnej miłości do rodzinnych ziem i tytułowego...

Co tu dużo mówić, utwór ciekawy, ma swoje przesłanie, a patrząc na to jako arcydzieło teatru swojej epoki widzimy, jak bardzo Czechow był awangardowym i odważnym twórcą, za co należy się pochwała. Fabuła nie jest szczytem mistrzostwa, ale skłania do przemyśleń. Jednak Czechow, które jestem fanem miał na pewno lepsze utwory.

Co tu dużo mówić, utwór ciekawy, ma swoje przesłanie, a patrząc na to jako arcydzieło teatru swojej epoki widzimy, jak bardzo Czechow był awangardowym i odważnym twórcą, za co należy się pochwała. Fabuła nie jest szczytem mistrzostwa, ale skłania do przemyśleń. Jednak Czechow, które jestem fanem miał na pewno lepsze utwory.

Wiśniowy sad to przykład jak powinno pisać się dramat, chociaż akurat ten, przynajmniej w ocenie Autora jest komedią (nie przestając być dramatem). Wyraziste postaci, nostalgiczna atmosfera i tych kilku dziwaków, których zachowanie czyni atmosferę nieco lżejszą. Pewnie dlatego tak wielu reżyserów przenosiło ten utwór na sceniczne deski. Ostatnio Paweł Łysak jako pożegnanie ze swym delikatnie mówiąc średnio udanym dyrektorowaniem w warszawskim Teatrze Powszechnym. Teraz pan Paweł przenosi się do łódzkiego Jaracza, ale tam po rządach niesławnej pamięci Chorosińskiego, już nie ma co zepsuć.

Wiśniowy sad to przykład jak powinno pisać się dramat, chociaż akurat ten, przynajmniej w ocenie Autora jest komedią (nie przestając być dramatem). Wyraziste postaci, nostalgiczna atmosfera i tych kilku dziwaków, których zachowanie czyni atmosferę nieco lżejszą. Pewnie dlatego tak wielu reżyserów przenosiło ten utwór na sceniczne deski. Ostatnio Paweł Łysak jako pożegnanie...

Szalenie urokliwa, melancholijna i lekko kłująca w serce sztuka. Świat, którego już nie ma, świat, który za chwilę ma odejść. Wśród sporów własnościowych i obyczajowych wątków na pierwszy plan wysnuwają się tematy społeczne i ideologiczne. Majątek Raniewskiej przedstawia Rosję w pigułce, obrazując najważniejsze prądy intelektualne i polityczne tego okresu. Wspaniale prezentuje się lojalny sługa Firs, wciąż gęgający o fatalnej decyzji zniesienia pańszczyzny przez Aleksandra II, instynktownie przeczuwający, że okrutne rosyjskie jedynowładztwo opierało się na pewnych podstawach, których usunięcie równało się zachwianiu całego ustroju. Z drugiej strony postać najbardziej chyba komediowa – wieczny student Piotr Trofimowicz, snujący socjalistyczne wizje o zburzeniu starego porządku. Charakterystyczny elitaryzm Raniewskiej, która potrafi docenić tylko to, co nieprzeciętne, zderza się z racjonalizatorskimi zapędami na wskroś pragmatycznego Łopachina. Nie można powiedzieć, żeby socjologiczny komentarz Czechowa był zasadniczo oryginalny. Ujmuje natomiast swoją bezpośredniością, całościowym ujęciem oraz wyczuciem niektórych niuansów, oddaniem ducha danej problematyki. Polecam bardzo zapoznać się z tym tytułem, a zwłaszcza na deskach Teatru Polskiego w reżyserii Krystyny Jandy.

Szalenie urokliwa, melancholijna i lekko kłująca w serce sztuka. Świat, którego już nie ma, świat, który za chwilę ma odejść. Wśród sporów własnościowych i obyczajowych wątków na pierwszy plan wysnuwają się tematy społeczne i ideologiczne. Majątek Raniewskiej przedstawia Rosję w pigułce, obrazując najważniejsze prądy intelektualne i polityczne tego okresu. Wspaniale...

Niesamowity dramat. Moim pierwszym skojarzeniem było jakby Szekspir napisał tekst o sprzedaży rodzinnego domu (pod żadnym kontem nie trafiłem tym porównaniem lecz brzmi efektownie więc je zawarłem w recenzji). Czechow potrafi uchwycić niesamowity dramatyzm w takich dość prostych może nie błahych, ale bardzo zwyczajnych czynnościach. Rosyjski dramaturg postanawia za pomocą nie skomplikowanych czynników pokazać nam konsekwencje, skutki zniesienia pańszczyzny doprowadzającego do całkowitego upadku bananowej nie mającej żadnej umiejętności utrzymania się szlachty . Każdy bohater jest tu wprowadzony po coś staje się nośnikiem jakiejś postawy, idei przy nawet sporym przerysowaniu i pozornej infantylności okazuje się ważną i wiele wnoszącą personą nie mówiąc już o postaciach dostających więcej miejsca, których analizy zachowania oraz zakątki umysłu można byłoby analizować w grubych, pełnych treści esejach. Nie ma antagonistów ani protagonistów są po prostu ludzie z swoimi problemami i marazem kończącej się epoki zagubieni nie mogący się odnaleźć w nowym świecie, błądzący niczym dzieci, którymi właściwie są albo przeciwnie ci stający się nową elitą znający właściwie tylko pracę nie potrafiący zrozumieć sentymentów czy złudzeń.

Z najbardziej przełomowych dzieł pisarza opowieść powstała najpóźniej więc nie ma w niej aż tak wielu nowatorskich elementów nie występujących u niego wcześniej. Oczywiście wieloplanowość i polifoniczność nadal charakteryzuje jego sztuki. Czuć wpływ na późniejszych dramaturgów z bardzo różnych krajowych podwórek.

Właściwie jednym moim zarzutem jest gładkość Wiśniowego Sadu. Wszystko jest jakiejś takie wzorcowe grzeczne mało w tym gniewu, poczucia niesprawiedliwości, zawiści i wszystkich negatywnych cech jakie powinny się pojawić lecz się nie pojawiły. Ma się trochę wrażenie wizji nieco wyidealizowanej nie do końca realistycznej. Oczywiście autor miał prawo tak to ująć. Nie razi mnie specjalnie jedna rysa na pięknym wazonie choć pewnie innym całkowicie może zepsuć odbiór. Dlatego na pewno nie dla wszystkich aczkolwiek jeśli macie cierpliwość do wolnej, niespiesznej, niepozornej narracji skupionej z pozoru na bardzo przyziemnych, nie efektownych rzeczach warto. Może wtedy właśnie uda wam się uchwycić efektowność i wielkość w bardzo małym dramacie.

Niesamowity dramat. Moim pierwszym skojarzeniem było jakby Szekspir napisał tekst o sprzedaży rodzinnego domu (pod żadnym kontem nie trafiłem tym porównaniem lecz brzmi efektownie więc je zawarłem w recenzji). Czechow potrafi uchwycić niesamowity dramatyzm w takich dość prostych może nie błahych, ale bardzo zwyczajnych czynnościach. Rosyjski dramaturg postanawia za pomocą...

Znakomita pozycja.

Znakomita pozycja.

6,5/10

6,5/10

Świetny dramat, czuć tę rosyjską duszę!

Świetny dramat, czuć tę rosyjską duszę!