Pan Nakano i kobiety

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

To, mi się podoba w niektórych książkach tej autorki, jest to, że rozwój akcji potrafi "zamknąć" głównie w jednym pomieszczeniu, które zdaje się zmieniać wraz z rozwojem uczuć postaci, choć tak naprawdę pozostaje takie samo.

Kawakami ciekawie kreuje bohaterów, pokazując to co ukryte w sercu, jak i swoisty dystans Japończyków w okazywaniu emocji i ich zachowań dla nas czasami nie zrozumiałych i sprzecznych ze znanymi nam "normami".

Przypuszczam, że nie każdemu przypadnie do gustu.

To, mi się podoba w niektórych książkach tej autorki, jest to, że rozwój akcji potrafi "zamknąć" głównie w jednym pomieszczeniu, które zdaje się zmieniać wraz z rozwojem uczuć postaci, choć tak naprawdę pozostaje takie samo.

Kawakami ciekawie kreuje bohaterów, pokazując to co ukryte w sercu, jak i swoisty dystans Japończyków w okazywaniu emocji i ich zachowań dla nas...

Mój maraton czytania japońskiej literatury trwa i tak oto padło na książkę Hiromi Kawakami, którą udało mi się przeczytać w tym roku i jej lektura była przyjemna.

"Pan Nakano i kobiety" jest niespieszną powieścią, w której nic się nie dzieje, ale to nic jest przyjemnie kojące. Oszczędne przedstawienie relacji między osobami, których pozornie łączy tylko miejsce pracy - wciąga coraz bardziej swoim spokojem.

Urzekł mnie romans naszej protagonistki, bo po prostu się wydarzał, tak przy okazji. Bez fanfarów, bez długich opisów, ale pomimo tego można było wyczytać emocje Hitomi.

Czy będę wracać do tej książki myślami? Raczej nie, ale film lub anime na jej podstawie z chęcią bym obejrzała.

Mój maraton czytania japońskiej literatury trwa i tak oto padło na książkę Hiromi Kawakami, którą udało mi się przeczytać w tym roku i jej lektura była przyjemna.

"Pan Nakano i kobiety" jest niespieszną powieścią, w której nic się nie dzieje, ale to nic jest przyjemnie kojące. Oszczędne przedstawienie relacji między osobami, których pozornie łączy tylko miejsce pracy -...

Nie jest to może książka która stanowić będzie inspirację dla jakiegoś następcy Kurosawy, który chciałby z perypetii Haruo Nakano nakręcić film z bohaterem na miarę chociażby Rashomona. Jest to po prostu pełna ciepła historia czwórki osób, którzy jakoś akceptują siebie nawzajem, chociaż wiedzą, że do ideału jest im jednak daleko.
Mają oczywiście jakiejś tęsknoty za czymś ożywczym (najlepiej gdyby była to miłość) co by nadało ich życiu trochę inny, mniej monotonny przebieg, ale liczne drobiazgi codziennej egzystencji też stanowią w życiu swojego rodzaju wartość dodaną, co sprawia, że monotonię też daje się polubić.
Książka wybitnie poetycka, więc bohaterowie też "funkcjonują" w książce w tej raczej konwencji, tym samym miłośników postaci rysowanych zamaszystą czarno-białą kreską może jej fabuła nieco irytować.
Ale to już takie ryzyko zawodowe autora, bo jak mawiał mój dziadek, ze strony mamy:

"Jeszcze się taki pisarz nie urodził, co by każdemu czytelnikowi dogodził".
A z pisarkami jest analogicznie. Nawet jeżeli pochodzą z Kraju Kwitnącej Wiśni.

Nie jest to może książka która stanowić będzie inspirację dla jakiegoś następcy Kurosawy, który chciałby z perypetii Haruo Nakano nakręcić film z bohaterem na miarę chociażby Rashomona. Jest to po prostu pełna ciepła historia czwórki osób, którzy jakoś akceptują siebie nawzajem, chociaż wiedzą, że do ideału jest im jednak daleko.
Mają oczywiście jakiejś tęsknoty za czymś...

Bardzo przyjemny klimat. Opowieść snuje się wokół zwykłego życia bohaterów. Ot, codzienność. Chyba lubię książki w których nic szczególnego się nie dzieje. Można dostrzec subtelności które umykają przy wartkiej akcji.

Bardzo przyjemny klimat. Opowieść snuje się wokół zwykłego życia bohaterów. Ot, codzienność. Chyba lubię książki w których nic szczególnego się nie dzieje. Można dostrzec subtelności które umykają przy wartkiej akcji.

"Pan Nakano i kobiety" to druga po "Niedźwiedzim bogu" książka tej autorki, którą miałam okazję przeczytać. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że lubię historie, które tworzy Hiromi Kawakami, choć niestety zawsze do pełni czytelniczego szczęścia czegoś mi w nich brakuje.

Po pierwsze uważam, że ta pozycja ma nie do końca trafiony tytuł. Niepotrzebnie całą swoją uwagę skupiłam właśnie na nim. Myślałam, że będzie to książka miłosna a akcja skupi się głównie na tym konkretnym bohaterze i kobietach, z jakimi ma styczność. Okazało się jednak, że to niespieszna opowieść o sklepie ze starociami, tamtejszych sprzedawcach i osobach pojawiających się tam w różnych celach. Życie uczuciowe Nakano nie miało tak naprawdę wielkiego wpływu na całą historię, choć oczywiście niektóre wątki ściśle splatały się z wątkami pozostałych postaci.

Było lekko, całkiem sympatycznie, ale zabrakło mi jakieś puenty, czegoś co zostałoby ze mną na dłużej. Lubię tę japońską prostotę i wyczucie stylu a w tej pozycji było to bardzo widoczne. Autorka wielokrotnie zwracała naszą uwagę na szczegóły, ale potem jakby nie kończyła tych wątków. Szkoda, bo właśnie wtedy ta powieść zyskałaby przesłanie a nie byłaby książką o której pewnie szybko zapomnę.

"Pan Nakano i kobiety" to druga po "Niedźwiedzim bogu" książka tej autorki, którą miałam okazję przeczytać. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że lubię historie, które tworzy Hiromi Kawakami, choć niestety zawsze do pełni czytelniczego szczęścia czegoś mi w nich brakuje.

Po pierwsze uważam, że ta pozycja ma nie do końca trafiony tytuł. Niepotrzebnie całą swoją uwagę...

Cenię sobie pisarzy japońskich. Niestety pani Hiromi Kawakami nie przekonała mnie do siebie. Kupiłam książkę po podwójnej przecenie i niestety była tego warta. Ja bym dała podtytuł „Obrazki ze sklepu ze starociami”. W sklepie ze starociami należącym do pana Nakano zatrudnia się młoda dziewczyna Hitomi. Pracuje tam też młody mężczyzna Takeo i częstym gościem jest siostra pana Nakano, pani Masayo. Wokół tej czwórki rozgrywa się coś na wzór akcji, a raczej oderwanych scen. Narratorką jest Hitomi, która opisuje swoją pracę w tym sklepie. Wszyscy bohaterowi tej powieści są jakby wyrwani z kontekstu. Nic o nich nie dowiemy się poza dość płytkimi dialogami. Można doszukać się w niej opowieści o samotności i tęsknocie za miłością, ktoś pragnie bliskości, a inny jej się boi. Pojawia się też motyw seksu, o którym się nie mówi, seksu jako czynności pozbawionej uczuć. Czytając ją, zastanawiałam się, czy akcja tej powieści nie mogłaby się rozgrywać na przedmieściach Rzymu, czy na przykład Paryża, gdzie podobne sklepy istnieją. Oczywiści musiałyby się zmienić potrawy, które konsumują bohaterowie powieści i opisom ich poświęcone jest dość dużo miejsca, oraz sprzedawane towary. Reszta właściwie, poza zmianą nazwisk mogłaby pozostać. Problemem jest dla mnie główna bohaterka Hitomi, która według mnie zachowuje się irracjonalnie, jak „dziecko we mgle”. Dla mnie była postacią nijaką, przeźroczystą, o której po przeczytaniu powieści wiem tyle, co przed przeczytanie, czyli nic.

Dla mnie było to dość nużące czytadło. Nie znalazłam w niej nic, co cenię sobie w literaturze japońskiej.

Cenię sobie pisarzy japońskich. Niestety pani Hiromi Kawakami nie przekonała mnie do siebie. Kupiłam książkę po podwójnej przecenie i niestety była tego warta. Ja bym dała podtytuł „Obrazki ze sklepu ze starociami”. W sklepie ze starociami należącym do pana Nakano zatrudnia się młoda dziewczyna Hitomi. Pracuje tam też młody mężczyzna Takeo i częstym gościem jest siostra...

Lubię literaturę japońską. Jest egzotyczna, ale aż tak bardzo nieznana. Wydaje mi się, że mniej przeczytałam np. książek pisarzy czy fińskich. Wydaje się, że Hiromi Kawakami stworzyła powieść nawet bardziej japońską niż inni. Może dlatego, że opowiada o życiu codziennym Japończyków.
Trochę przypominała mi nie tak dawno wydane „Cuda za rogiem”, ale nie miała tego elementu fantastycznego.

Prawie cała akcja toczy się w sklepie ze starociami, którego właścicielem jest Pan Nakano. On i jego kobiety - żona, kochanka, siostra, pracownica, byłe żony gdzieś w tle. Cała akcja toczy się w małym gronie kilku osób. Na tym tle obserwujemy rodzące się nieśmiało uczucie między Hitomi i Takeo – pracownikami sklepu.

Książka ma swój bardzo specyficzny klimat. Niespieszna narracja, w której pozornie nic się nie dzieje. Charakterystyczna rzecz to wplatanie wypowiedzi w tekst bez wyodrębnienia dialogów tak, że nieraz zlewają się z myślami. Japończycy w ogóle mówią nic nie mówiąc. Bardzo oszczędni w wyrażaniu uczuć i emocji. We współczesnym świecie sprawia to wrażenie trudności w porozumiewaniu się.
Delikatna, odmienna, piękna w swej prostocie. Minimalistyczna, a jednak pełna podskórnych emocji. Czytelnik tu to głównie obserwator.
Życzę sobie i innym więcej takich lektur. Podobała mi się i z pewnością poszukam innych książek tej pisarki.

Lubię literaturę japońską. Jest egzotyczna, ale aż tak bardzo nieznana. Wydaje mi się, że mniej przeczytałam np. książek pisarzy czy fińskich. Wydaje się, że Hiromi Kawakami stworzyła powieść nawet bardziej japońską niż inni. Może dlatego, że opowiada o życiu codziennym Japończyków.
Trochę przypominała mi nie tak dawno wydane „Cuda za rogiem”, ale nie miała tego elementu...

Najbardziej japońska powieść, jaką czytałem. Kawabata Yasunari to przy Hiromi Kawakamie pisarz europejski. Całkiem mocno interesuję się kulturą japońską, a i tak trudno było mi się przestawić na sposób mówienia bohaterów - bardzo ważną rolę pełni tu etykieta grzecznościowa. Być może zgrzyty w dialogach to także kwestia tłumaczenia, trudno powiedzieć. Sama historia całkiem przyjemna, choć poetyckość powieści wydaje się nieco przereklamowana.

Najbardziej japońska powieść, jaką czytałem. Kawabata Yasunari to przy Hiromi Kawakamie pisarz europejski. Całkiem mocno interesuję się kulturą japońską, a i tak trudno było mi się przestawić na sposób mówienia bohaterów - bardzo ważną rolę pełni tu etykieta grzecznościowa. Być może zgrzyty w dialogach to także kwestia tłumaczenia, trudno powiedzieć. Sama historia całkiem...

Powolne i delikatne – czasami nużące – historie o pracy i życiu w sklepie z używanymi rzeczami. W każdej z tych historii jest dosyć dużo o sprzedawanych tam towarach, sporo o trójce współpracowników i siostrze właściciela. Narratorka (trochę nijaka) mnóstwo miejsca poświęca także jedzeniu i opisom potraw, w każdej z opowieści pojawia się również wątek seksu. Seksu omawianego (bo nie opisywanego) w sposób bardzo dyskretny i jakby z pewną nieśmiałością – seksu jako czegoś, o czym się nie mówi; seksu jako czegoś, czym się nie jest zainteresowanym; seksu jako czynności, którą się wykonuje w ukryciu.

Seks (półgębkiem),jedzenie (całą gębą),plus czwórka ludzi wśród używanych rzeczy – podobno wszystko to się dzieje w Tokio, ale autorka nie zrobiła nic, aby mi to miasto przybliżyć.

Literatura zdecydowanie nie dla mnie, chociaż zdaję sobie sprawę, że może się podobać.

Powolne i delikatne – czasami nużące – historie o pracy i życiu w sklepie z używanymi rzeczami. W każdej z tych historii jest dosyć dużo o sprzedawanych tam towarach, sporo o trójce współpracowników i siostrze właściciela. Narratorka (trochę nijaka) mnóstwo miejsca poświęca także jedzeniu i opisom potraw, w każdej z opowieści pojawia się również wątek seksu. Seksu...