rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Nadepnęłam na węża

Okładka książki Nadepnęłam na węża autora Hiromi Kawakami, 9788367016643
Okładka książki Nadepnęłam na węża
Hiromi Kawakami
6,5 / 10
Wydawnictwo: Karakter Seria: Seria Literacka Karakteru literatura piękna
144 str. 2 godz. 24 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
Seria Literacka Karakteru
Data wydania:
2023-08-08
Data 1. wyd. pol.:
2010-04-01
Liczba stron:
144
Czas czytania
2 godz. 24 min.
Język:
polski
ISBN:
9788367016643
Tłumacz:
Barbara Słomka
Średnia ocen
6,5 6,5 / 10
44 opinii 309 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Nadepnęłam na węża w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Nadepnęłam na węża

ekruda
ekruda
książek na półce przeczytane 893 napisanych opinii 127

Oceny książki Nadepnęłam na węża

Średnia ocen
6,5 / 10
309 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
7 ocen
9
23 ocen
8
41 ocen
7
89 ocen
6
90 ocen
5
36 ocen
4
12 ocen
3
6 ocen
2
3 ocen
1
2 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Nadepnęłam na węża

avatar
454
418
Fox
24.03.2026
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Uwielbiam surrealizm w wykonaniu Kawakami.

"Nadepnęłam na węża" - bardzo dziwna, ale też bardzo dobra historia. Lubię takie nadnaturalne lesbijskie "romanse". Ciekawi mnie też symbolika węża - z pewnością jest to coś seksualnego, ale czy jest to queerowość czy sadomasochizm? Nie wiadomo.

"Znikają" - czysty koszmar, jeden absurdalnie przerażający moment goni drugi. Z tej makabrycznej strony nie znałam Kawakami.

"Zapiski z pewnej niezwykłej nocy" - surrealistyczna, oniryczna opowieść godna Davida Lyncha czy "Stokrotek", czy "Walerii i tygodnia cudów". Trochę makabryczna, trochę romantyczna, a trochę zabawna. Cudowna lektura.

Zbiór krótki, ale jak najbardziej warty przeczytania.

Uwielbiam surrealizm w wykonaniu Kawakami.

"Nadepnęłam na węża" - bardzo dziwna, ale też bardzo dobra historia. Lubię takie nadnaturalne lesbijskie "romanse". Ciekawi mnie też symbolika węża - z pewnością jest to coś seksualnego, ale czy jest to queerowość czy sadomasochizm? Nie wiadomo.

"Znikają" - czysty koszmar, jeden absurdalnie przerażający moment goni drugi. Z tej...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
946
70
Marta Wi
19.02.2026
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Ebook

Dwa pierwsze opowiadania ok. Pozostałe zbyt abstrakcyjne.

Dwa pierwsze opowiadania ok. Pozostałe zbyt abstrakcyjne.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
31
17
Bliskoznaczna
08.12.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Pełne magii i tajemnicy, typowe dla krajobrazu Japonii opowiadania. Świetne opisy kadrów i odczuć bohaterów. Czytając te frazy można było poczuć na skórze chłód wężowych łusek.

Pełne magii i tajemnicy, typowe dla krajobrazu Japonii opowiadania. Świetne opisy kadrów i odczuć bohaterów. Czytając te frazy można było poczuć na skórze chłód wężowych łusek.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

1065 użytkowników ma tytuł Nadepnęłam na węża na półkach głównych
  • 635
  • 411
  • 19
170 użytkowników ma tytuł Nadepnęłam na węża na półkach dodatkowych
  • 90
  • 28
  • 17
  • 12
  • 10
  • 7
  • 6

Tagi i tematy do książki Nadepnęłam na węża

Hiromi Kawakami literatura japońska opowiadania

Inne książki autora

Więcej
więcej
Hiromi Kawakami
Hiromi Kawakami
Hiromi Kawakami (ur. 1958 w Tokio) powieściopisarka i eseistka, laureatka wielu japońskich wyróżnień literackich (poza nagrodą Akutagawy otrzymała także nagrodę Shikibu Murasaki oraz nagrodę Pascala za najlepszy debiut). Ukończyła biologię na Uniwersytecie Ochanomizu w Tokio. Jej prozę charakteryzuje subtelny styl (tak delikatny, że aż zapiera dech – jak pisała „Télérama”),odrealnienie świata przedstawionego i swoboda, z jaką nawiązuje do nauk ścisłych i przyrodniczych. Jeden z krytyków napisał, że o prozie Kawakami nie da się mówić inaczej niż metaforycznie. Jest tłumaczona na wiele języków. W Polsce ukazało się dotąd tytułowe opowiadanie ze zbioru Nadepnęłam na węża (w „Literaturze na Świecie” 1-2-3/2002) w przekładzie Barbary Słomki.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Fruwająca dusza Yōko Tawada
Fruwająca dusza
Yōko Tawada
To było językowo niesamowite przeżycie, ale chyba dość enigmatyczne - każące też zastanowić się, ile ginie w tłumaczeniu i że wielka jest odpowiedzialność tłumacza. Sporo opinii wskazuje na to, że narracja tej książki jest niejasna - bo jest, ale nie wiem na ile to jest wada w takiej onirycznej i jednocześnie bardzo fizycznej literaturze - bo ciała bohaterek i ich przeżywanie wydaje się tu być centralne dla używanego języka.
TheLastAxeman - awatar TheLastAxeman
ocenił na81 rok temu
Kuchnia Banana Yoshimoto
Kuchnia
Banana Yoshimoto
Jakie macie skojarzenia, gdy myślicie o swojej kuchni? A może, gdy słyszycie o tym pomieszczeniu, do waszej świadomości przebija się wspomnienie innego domu czy mieszkania? Autorka tego krótkiego zbioru – gdyż właściwie są tu dwa opowiadania, a jedno z nich podzielone jest na części – wokół tego miejsca, a także aktywności z nim związanych, tworzy oś narracyjną. Otóż narratorka, Mikage, po śmierci babci oddaje się w ramiona bezradności; krótkotrwałe fale motywacji rozbijają się w morską pianę, a codzienne aktywności potrafią stanowić przeszkodą nie do pokonania. I wtedy, niespieszna akcja stawia na jej drodze osoby, które zamiast na siłę ją pocieszać, zaoferują jej schronienie. We wspólnie dzielonej przestrzeni, choć powoli, powstaną niezwykłe więzi, które przypominają nieco losy rozbitków, połączonych wspólną sytuacją. Z pozoru obca dziewczyna, wprowadzająca się do obcej rzeczywistości może budzić zdziwienie, lecz czasami przeznaczenie dobrze wie, jak tkać swą sieć. Budowane relacje są ostrożne, ale potrzebne. A życie, niestety, pozostaje niesprawiedliwe w rozdzielaniu nieszczęść. To, co ujęło mnie najbardziej, to pewna wzruszająca szczerość, przebijająca się w stylu pisania Yoshimoto. Postacie w obu opowiadaniach są raczej młodymi dorosłymi, lecz wśród ich myśli przedzierają się dobre rady ich dużo starszych wcieleń, więc my, czytelnicy, możemy rozgościć się wśród czasami ostrych, a często trafnych podsumowań. Aż trudno mi uwierzyć, że „Kuchnia” jest debiutem. W tak oszczędnym utworze wydaje się zawierać więcej niż jedna historia, a z powodu swojego niepretensjonalnego wydźwięku, poruszyła mnie wielokrotnie. „Moonlight shadow” zaś też stanowi ładną opowieść, dodając do żałoby szczyptę realizmu magicznego, udowadniajac, że może czasami niespokojny umysł potrzebuje domknięcia, żeby pogodzić się z tragediami. Nie znajdziemy tu jednej łatwej odpowiedzi na pytanie: jak żyć dalej po stracie ukochanej osoby, ale choćby na moment, możemy wejść w buty osób, które jej doświadczają. I kto wie, może czytając zawarte w niej słowa, nieświadomie wesprzeć drzemiących w niej bohaterów. ig: @tylkotrocheczytam
tylkotrocheczytam - awatar tylkotrocheczytam
ocenił na82 dni temu
Kappy Ryūnosuke Akutagawa
Kappy
Ryūnosuke Akutagawa
Niespełna stustronicowa nowelka inspirowana historią Guliwera wśród liliputów, projekcja chorego umysłu pacjenta numer 23, nieco autobiograficzna w wymowie (jak się okazuje). Bohater nagle trafia do krainy zamieszkanej przez kappy, stwory z japońskich wierzeń, człekopodobne, ale z tygrysim pyskiem i wgłębieniem w kształcie talerza na głowie. Kappy tworzą cywilizację bliźniaczo podobną do ludzkiej, chociaż miejscami zwyrodniałą lub - wręcz przeciwnie - na wyższym poziomie. Funkcjonowanie tam, mocno groteskowe i absurdalne, jest jakimś dialogiem ze światem ludzi, ze stosunkami opartymi o zależności i niesprawiedliwości. Szczególnie ujął mnie wątek narodzin dziecka w świecie kapp. Lekarz pochyla się nad samicą i szepcze do narządów rodnych: "Czy chcesz przyjść na ten świat? Przemyśl to dobrze i daj odpowiedź". Gdy odpowiedź jest negatywna, dziecko dematerializuje się. Gdy dowiedziałam się, że autor zmagał się z lękiem przed tym, że odziedziczył chorobę psychiczną, wątek z anulowaniem istnienia jako decyzją dziecka przed narodzeniem, staje się jeszcze mocniejszy. Dziwna, bardzo dziwna historia. Wydanie z 1963 roku, drobne, niepozorne, jakoś mnie wzruszyło. Dobrze że istnieją antykwariaty.
ola_gratka - awatar ola_gratka
oceniła na61 rok temu
Manazuru Hiromi Kawakami
Manazuru
Hiromi Kawakami
Jednak inna kultura i niektóre zachowania wydają mi się dziwne, niektóre myśli niejasne, zaskakują mnie czasem wyjaśnienia bohaterki. Mimo to książka mnie wciągnęła i szybko ją przeczytałam, ale nie czuję niedosytu, pustki po przeczytaniu, raczej taki spokój, jaki towarzyszył bohaterce. Ładnie płyną emocje w tej książce.
Delatur - awatar Delatur
ocenił na71 miesiąc temu
Osobiste doświadczenie Kenzaburō Ōe
Osobiste doświadczenie
Kenzaburō Ōe
Pojebana książka. Tak bardzo czuć to rozerwanie emocjonalne głównego bohatera że aż musiałem wstać i okno otworzyć bo mi za gorąco było. Cieszę się że kończy się tak jak się kończy choć nie wiadomo do końca czy pozytywnie czy negatywnie. Bardzo przypomniał mi się wybitny film Locke z tomem hardym w którym są bardzo podobne wątki i rozterki. Wydaje mi się że film musiał się inspirować jakoś tą książką bo aż za dużo tu podobieństw jest.
Gaugan - awatar Gaugan
ocenił na814 dni temu
Tysiąc lat dobrych modlitw Yiyun Li
Tysiąc lat dobrych modlitw
Yiyun Li
Fundamentem zbioru opowiadań „Tysiąc lat dobrych modlitw” autorstwa Yiyun Li jest skomplikowana, pełna bolesnego milczenia relacja między rodzicami a dziećmi, a w szczególności – trudna do uchwycenia więź ojca z córką. W tytułowym opowiadaniu obserwujemy pana Shi, wdowca z Chin, który przyjeżdża do USA, by pomóc córce po jej rozwodzie. Ich spotkanie nie jest jednak radosnym zjednoczeniem, lecz studium wzajemnej obcości. Li z niezwykłą precyzją oddaje dystans, jaki budują lata separacji oraz kulturowa przepaść między tradycyjnym Wschodem a wyemancypowanym Zachodem. Wspólnym motywem spajającym poszczególne teksty jest niemożność komunikacji. Bohaterowie Yiyun Li cierpią na swoistą afazję emocjonalną; ukrywają swoje prawdziwe uczucia pod warstwą grzecznościowych frazesów lub ideologicznych haseł wyniesionych z czasów rewolucji kulturalnej. Kolejnym powracającym tematem jest ciężar przeszłości – zarówno tej osobistej, jak i politycznej. Postacie zmagają się z traumami, których nie potrafią nazwać, a ich próby budowania nowego życia w Ameryce są nieustannie zakłócane przez cienie z Pekinu. Autorka pokazuje, że zmiana języka czy kraju nie uwalnia od dziedzictwa lęku i wstydu. Moja ocena to rzetelne 7/10. Największą zaletą prozy Yiyun Li jest jej beznamiętny, niemal ascetyczny styl. Autorka unika epatowania dramatem, zamiast tego skupia się na drobnych gestach: parzeniu herbaty, wspólnym posiłku, spojrzeniu rzuconym ukradkiem. To literatura wyciszona, w której największe tragedie rozgrywają się między wierszami. Rzetelność tej prozy objawia się w autentyczności doświadczenia emigranckiego. Li nie upiększa rzeczywistości; pokazuje samotność, poczucie wyobcowania i trudność w redefiniowaniu własnej tożsamości. Jej bohaterowie są ludźmi „pomiędzy” – nie należą już do Chin, ale nigdy w pełni nie poczują się u siebie w USA. To rzadki przykład zbioru, który mimo różnorodności bohaterów, zachowuje spójność nastroju i głębię psychologiczną. Uderzyła mnie pojawiająca się we wszystkich opowiadaniach aura melancholii i rezygnacji, co sprawia, że czytane jedno po drugim tracą na sile rażenia. Brakuje tu momentami jaśniejszych barw czy większej dynamiki akcji. Niektóre zakończenia wydają się zbyt urwane, pozostawiając czytelnika z poczuciem niedosytu i zbyt dużą liczbą niewiadomych, co w krótkiej formie bywa ryzykowne. „Tysiąc lat dobrych modlitw” to mądra i subtelna lekcja pokory wobec ludzkiej natury. Yiyun Li stworzyła rzetelny portret pokolenia, które uczy się mówić własnym głosem po latach narzuconego milczenia. To lektura dla tych, którzy cenią w literaturze niedopowiedzenia i psychologiczną precyzję
Muminka - awatar Muminka
oceniła na72 miesiące temu
Kraina śniegu Yasunari Kawabata
Kraina śniegu
Yasunari Kawabata
Japońska melancholia w zimowym anturażu. Zamożny mężczyzna w średnim wieku przybywa do górskiego uzdrowiska. W wagonie jego uwagę przykuwa subtelna dziewczyna opiekująca się chorym młodzieńcem. Shimamura jest olśniony jej urodą. W zajeździe bohater ogrzewa stopy w kotatsu (piecyku opalanym węglem drzewnym),nasłuchuje melodii wygrywanych przez gejsze na samisenie i nawiązuje relację z Komako, panienką o nie do końca jasnym statusie. Ma ona w okolicy różne zobowiązania, pomaga w pensjonacie i zabawia gości. Obdarza głównego bohatera nieco rozpaczliwą, pijaną miłością. Kiedy pewnego razu Komako zaprasza Shimamurę do siebie, okazuje się, że przebywa tam Yoko, tajemnicza dziewczyna z pociągu... Troskliwie pochylona nad umierającym chłopcem. Yoko do końca pozostawać będzie w tle, aż wyłoni się z niego w przejmującej scenie pożaru niczym bezwładna lalka – piękna i niepokojąca przez swą obojętność. Biegnąc ku sali kinowej stojącej w płomieniach, protagonista przeżyje nieomal mistyczny zachwyt, wpatrując się w roziskrzoną Drogę Mleczną. Kawabata jak zawsze oczarowuje czytelnika wyrafinowanym stylem i umiejętnością introspekcji. Przedstawia nam złożony świat ludzkich uczuć w mikroskali. Jego kameralna proza, zanurzona w japońskiej obyczajowości i kulturze, wykracza poza lokalny kontekst dzięki dogłębnej znajomości psychiki człowieka. Narracja "Krainy śniegu", w której czułość, nostalgia i dystans łączą się i współgrają w jakiś przedziwny sposób, sprawia, że lektura staje się dla nas przeżyciem wyjątkowym. Zarówno na poziomie fabularnym, jak i estetycznym.
Wojtek Kusiński - awatar Wojtek Kusiński
ocenił na71 miesiąc temu
Pan Nakano i kobiety Hiromi Kawakami
Pan Nakano i kobiety
Hiromi Kawakami
To, mi się podoba w niektórych książkach tej autorki, jest to, że rozwój akcji potrafi "zamknąć" głównie w jednym pomieszczeniu, które zdaje się zmieniać wraz z rozwojem uczuć postaci, choć tak naprawdę pozostaje takie samo. Kawakami ciekawie kreuje bohaterów, pokazując to co ukryte w sercu, jak i swoisty dystans Japończyków w okazywaniu emocji i ich zachowań dla nas czasami nie zrozumiałych i sprzecznych ze znanymi nam "normami". Przypuszczam, że nie każdemu przypadnie do gustu.
Solena - awatar Solena
oceniła na81 rok temu
Tsugumi Banana Yoshimoto
Tsugumi
Banana Yoshimoto
Dosyć ciekawie przedstawiona sylwetka osoby przewlekle chorej. Niby 148 stron, a działo się całkiem sporo. Tsugumi ewidentnie chciała uciec od myślenia o chorobie poprzez swoje zachowanie. Zapomnieć i żyć jak całkowicie normalna nastolatka. Dobra krótka japońska powieść. To już moja 92 przygoda z tym krajem.
Maniek - awatar Maniek
ocenił na77 miesięcy temu
Jestem kotem Sōseki Natsume
Jestem kotem
Sōseki Natsume
Książka jest komiczna i groteskowa. Sprawnie mi się ją czytało i trochę się pośmiałem. Jednocześnie mizoginia w tej książce jest silna, np. gdy mąż nawiąże do jakiegoś utworu literackiego albo historycznego faktu, a żona go o to spyta, nie tłumaczy jej, bo po co? Kobiecie? Pojawiają się również bardziej bezpośrednie określenia. Trudno takie książki ocenić - pisarz żył głównie w XIX wieku, można od niego wymagać empatii w tej kwestii czy nie można? Powieść jest satyrą, ogólnie to widać. Ale gdy chodzi o kobiety, mam wrażenie (jeśli się mylę to chętnie przeczytam w wiadomości czemu),że było to pisane na poważnie. Zwłaszcza, że pisarzowi nie układało się w małżeństwie, w którym spłodzili sobie liczne potomstwo mimo że nie mieli pieniędzy.
Hapalochlaena - awatar Hapalochlaena
oceniła na67 miesięcy temu
Czwarta epoka Kōbō Abe
Czwarta epoka
Kōbō Abe
Lem w japońskim wydaniu. Książką powstała w dość odległych już czasach, jednak jej przekaz jest niepokojąco aktualny. Niestety ten rodzaj SF nie znajdzie wielu fanów - mroczna wizja świata, opowiedziana w oszczędnym stylu, bez drogowskazów, bez odpowiedzi. Jakby autor opowiadał o świecie, który czytelnik dobrze zna, nie ma więc konieczności podchodzić do sprawy emocjonalnie. Ksiażka wciąga jak ruchome piaski, pozostawiając czytelnika z poczucie pustki i lęku.
Tupowinienbycmojnick - awatar Tupowinienbycmojnick
ocenił na74 miesiące temu
Futbol ery Man'en Kenzaburō Ōe
Futbol ery Man'en
Kenzaburō Ōe
"- Kiedy przyjechał z sanatorium, powinienem był mu poradzić, aby tam wrócił. - Nie, chłopak nie mógł już przebywać tam dłużej! – odpowiedziała babka przyjaciela. - Chorzy bardzo go szanowali, bo robił tam wspaniałe rzeczy. Dlatego nie mógł tam dłużej przebywać. Nie zapominaj o tym i nie rób sobie wyrzutów. Po tym, co się stało, wszystko jest już naprawdę jasne, ale to dobrze, że chłopiec stamtąd uciekł i zaczął prowadzić wolne życie! Gdyby tam chciał popełnić samobójstwo, nie mógłby się powiesić nago, pomalowawszy twarz na czerwono. Inni pacjenci nie pozwoliliby mu na to, bo zbyt go szanowali. - Ty dobrze się trzymasz, to dodaje mi sił. - Każdy musi umrzeć. A po stu latach nikt nie będzie sprawdzać, jak umierała większość ludzi. Najlepiej więc umrzeć, jak się komu podoba." Kenzaburō Ōe skonstruował postaci nadzwyczaj zniuansowane psychologicznie, a jednocześnie podejmujące działania irracjonalne, wyrastające z motywacji nie w pełni uzasadnialnych w logice realistycznej. Realizm zostaje zniekształcony po to, by odsłonić mechanizmy głębsze niż psychologiczna wiarygodność. Główny bohater wraz ze swoim bratem tworzą wyszukany układ o charakterze niemal mitologicznym; jak alter ego reprezentują dwie strategie radzenia sobie z kolosalną wyrwą własnych tożsamości. Równolegle powieść rozwija szereg trudnych wątków: relacje kolonialne, napięcia klasowe, rozpad tradycyjnych struktur, doświadczenie choroby, rozpad małżeństwa, kazirodztwo - które nie funkcjonują jako autonomiczne tematy, lecz jako symptomy jednej, głębszej deformacji świata i świadomości. Lektura nieoczywista, cielesna, ze sporym ładunkiem emocjonalnym. „Kiedy nachyliłem się, chcąc się napić wody bezpośrednio ze źródła, poczułem nagle pewność, że wszystko – małe drobne kamyczki szarozielone, cynobrowe i białe, leżące na dnie i tak jasne, jak gdyby zatrzymały światło południa; drobny piasek, którego poruszenia zacieniały wodę, i to nieznaczne drgnienie przebiegające po jej powierzchni – jest takie, jak przed dwudziestu laty. Ta pewność, wyrosła z tęsknoty, przynajmniej we mnie zrodziła przekonanie, że tryskająca nieprzerwanie ze źródła woda jest tą samą wodą, która płynęła tędy w tamtych czasach. Ale pewność ta rozwinęła się bezpośrednio w inne doznanie: ja, który naprawdę teraz tutaj się pochylam, nie jestem tym samym „ja” z dzieciństwa, klękającym na gołych kolanach; między tymi dwoma „ja” nie ma ciągłości, „ja”, które teraz tu się pochyla, jest czymś obcym dla tamtego. Obecne „ja” utraciło prawdziwą tożsamość. Nic, ani we mnie, ani na zewnątrz nie daje nadziei na odrodzenie.”
AmbicjeMęża - awatar AmbicjeMęża
oceniła na820 dni temu
Muzeum ciszy Yōko Ogawa
Muzeum ciszy
Yōko Ogawa
Podchodząc do tej książki nie spodziewałem się, że odnajdę w niej drugie dno, które poruszy głębokie struktury. Historia no zagłębiać pierwszy rzut oka wydaje się trudny temat umierania. Autorka w nietypowy sposób mówi i zachowaniu pamiątek po osobach, których już nie ma i dzięki temu sprawić by były nadal wśród nas. Kustosz próbuje wczuć się w role i za sprawą staruszki utworzyć miejsce dla pamiątek. Jego obowiązki to także wykradanie rzeczy po zmarłych, co wiąże się z naturą moralną. W miasteczku pojawia się morderca, który zabijaj kobiety. Policja nie może odnaleźć złoczyńce. Ta opowieść to rollercoaster, który podnosi nas by potem sprawiać nam uczucie mdłości. Nie można do tej historii podejść od tak każdy fragment tj mozaiki układa się w ludzki los, który nie jest ani oczywisty ani prosty i każda komplikacja wzmaga podejmowanie decyzji mogące nas odmienić. Zachęcam Was do przeczytania i podróży do głębi swojego ja.
Mavericus - awatar Mavericus
ocenił na88 miesięcy temu
Kobieta z wydm Kōbō Abe
Kobieta z wydm
Kōbō Abe
🏜️⏳ Kobieta z wydm autorstwa Kōbō Abe to powieść niezwykła, niepokojąca i pełna symboliki. Kōbō Abe tworzy historię, która na pierwszy rzut oka wydaje się prostą opowieścią o człowieku uwięzionym w odizolowanym miejscu, lecz z każdą kolejną stroną odsłania coraz więcej znaczeń. Już od początku czytelnik trafia w świat pełen piasku, ciszy i nieustannego poczucia zagrożenia. Atmosfera tej historii jest gęsta i duszna, a jej klimat pozostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury. 🏜️⏳ Głównym bohaterem powieści jest Niki Jumpei, nauczyciel i pasjonat entomologii, który podczas jednej ze swoich wypraw trafia na odległe wydmy. Początkowo jego podróż ma charakter naukowej przygody, jednak szybko zamienia się w coś znacznie bardziej niepokojącego. Kōbō Abe w niezwykle sugestywny sposób przedstawia moment, w którym bohater zdaje sobie sprawę, że znalazł się w pułapce. Dom ukryty wśród piasków staje się dla niego więzieniem, z którego ucieczka wydaje się niemal niemożliwa. 🏜️⏳ W tej niezwykłej przestrzeni pojawia się również tajemnicza kobieta, z którą Niki zmuszony jest dzielić codzienność. Relacja między nimi jest pełna napięcia i niejednoznaczności. Kōbō Abe nie przedstawia jej w prosty sposób, lecz stopniowo odkrywa kolejne warstwy ich wspólnego życia. Bohaterowie wykonują monotonną, niemal absurdalną pracę polegającą na usuwaniu wciąż napływającego piasku, co z czasem zaczyna przypominać niekończący się rytuał walki z naturą. 🏜️⏳ Jednym z największych atutów powieści Kōbō Abe jest niezwykły klimat. Piasek w tej historii zdaje się niemal żyć własnym życiem. Przenika wszystko, wdziera się do domu, na skórę bohaterów i do ich myśli. Dzięki sugestywnym opisom czytelnik niemal fizycznie odczuwa duszność i ciężar tej przestrzeni. To właśnie ten element sprawia, że historia nabiera charakteru niemal sennego, balansując między realizmem a surrealizmem. ㅤ 🏜️⏳ Kobieta z wydm to również powieść, którą można interpretować na wiele sposobów. Dla jednych będzie to historia o uwięzieniu i próbie odzyskania wolności, dla innych metafora ludzkiej egzystencji lub opowieść o samotności i akceptacji własnego losu. Kōbō Abe pozostawia czytelnikowi dużą przestrzeń do własnych refleksji, dzięki czemu książka może być odczytywana zarówno jako psychologiczna analiza bohatera, jak i filozoficzna opowieść o sensie życia. ㅤ 🏜️⏳ Kobieta z wydm to powieść wyjątkowa i niełatwa, ale jednocześnie niezwykle fascynująca. Kōbō Abe stworzył historię, która potrafi wciągnąć swoją atmosferą i zmusić do głębszego zastanowienia się nad losem bohatera. To książka dla czytelników, którzy lubią literaturę niejednoznaczną, pełną symboli i ukrytych znaczeń. Choć momentami może wydawać się wymagająca, nagradza cierpliwość niezwykłym klimatem którego nie da się zapomnieć po lekturze.
KawkaNK - awatar KawkaNK
ocenił na918 dni temu
Włóczędzy Yiyun Li
Włóczędzy
Yiyun Li
Zmiata z emocjonalnej planszy, najlepsze dzieło Yiyun Li. Teraz przeczytałem już od niej wszystko, co wydano w Polsce. I zostanie w moim sercu jako ta, która najlepiej przedstawia ludzkie okrucieństwo, obrzydliwe motywacje, przyczyny i skutki, realizm tła. Mistrzyni odcieni szarości.
Volant - awatar Volant
ocenił na93 lata temu
Głos góry Yasunari Kawabata
Głos góry
Yasunari Kawabata
Lubię tego typu książki, których esencja zostaje ze mną po przeczytaniu. I chociaż niedosyt w sprawie jej zakończenia też mi towarzyszy, przywiązałam się do prostej postaci starszego Shingo. Był jak dla mnie oazą spokoju i jego ciągły brak decyzji doprowadzał mnie powoli do szału. Jednocześnie dając mi poczucie, że i bez większych reakcji życie się ułoży.
Alek Jang - awatar Alek Jang
ocenił na75 miesięcy temu
Obcy Taichi Yamada
Obcy
Taichi Yamada
Najpierw był film "Dobrzy nieznajomi", który - zupełnie nieoczekiwanie - stał się moim filmem życia. Znam go na pamięć, przestałam już liczyć, ile razy go obejrzałam i za każdym razem obezwładnia mnie to studium samotności. Klimat, emocje, najpiękniej przedstawiona miłość, koncertowa gra aktorów, zdjęcia, muzyka... Kocham, po prostu kocham. Wreszcie przyszedł czas na książkę, którą zainspirował się Andrew Haigh. "Obcy" to historia świeżo rozwiedzionego scenarzysty, który 36 lat wcześniej, jako dwunastolatek, stracił w wypadku rodziców. Osamotniony w wielkim bloku nawiązuje (początkowo niechętnie) relację z tajemniczą sąsiadką, a podczas wizyty w rodzinnej okolicy spotyka parę, która do złudzenia przypomina jego zmarłych rodziców. Granice między rzeczywistością a ułudą rozmywają się, żywi i zmarli może potrafią ze sobą funkcjonować, ale koszt jest wysoki. Powieść Yamady to bardziej dreszczowiec, bo im dalej, tym straszniej, niewiele tu pogłębienia psychologicznego. Gdybym nie oglądała filmu, byłabym zachwycona. Bardziej podoba mi się kierunek, w którym poszła adaptacja, przesłanie filmu trafia w moje serce, umysł i emocje. Książkę polecam, film jeszcze bardziej.
ola_gratka - awatar ola_gratka
oceniła na79 miesięcy temu
W pogoni za dalekim głosem Taichi Yamada
W pogoni za dalekim głosem
Taichi Yamada
Pięknie i bardzo sprawnie napisana książka o samotności. Wciąga i nie wypuszcza do ostatniej kropki. Niezwykła doprawdy jest japońska literatura, od lat nie przestaje mnie zaskakiwać i urzekać. Polecam tym, którzy nie boją się niedopowiedzeń. Warto pamiętać, że to książka z roku 1989, a nie współczesna!
Agremi - awatar Agremi
ocenił na89 miesięcy temu
Dziennik szalonego starca. Niektórzy wolą pokrzywy Jun'ichirō Tanizaki
Dziennik szalonego starca. Niektórzy wolą pokrzywy
Jun'ichirō Tanizaki
Opinią o "Dzienniku..." (1962 r.) podzieliłem się w innym wpisie (pod osobnym wydaniem utworu),tutaj więc dodam tylko, że ta "kronika geriatryczna erotomana" jak kąśliwie określił tekst jeden z forumowiczów wydała mi się ciekawym połączeniem japońskiej perwersji (w wariancie soft) z psychologiczną prawdą o starości. "Niektórzy wolą pokrzywy" to z kolei powieść o niedobranym małżeństwie (Kaname i Misako). Uczucie między nimi zaraz po ślubie wygasło, lecz mimo upływu lat żadne nie potrafi zdobyć się na odejście. Są to jeszcze czasy moralnej ortodoksji (lata 20. XX w.),choć ów czynnik zdaje się nie mieć kluczowego znaczenia. Podjęcie decyzji utrudnia małżonkom posiadanie wspólnego dziecka (dziesięcioletniego chłopca),a w jeszcze większym stopniu słabość charakterów. Kaname jest leniwy, Misako lekkomyślna. Goszczący u rodziny kuzyn (podróżnik-przedsiębiorca powracający z Chin) zachęca parę do przerwania tej gry pozorów (żona mogłaby przeprowadzić się do swego kochanka Aso). Małżeństwo jednak pozostaje bierne. Postawę męża, dryfującego między stagnacją a koniecznością dokonania wyboru, trafnie ilustruje cytat: „I choćby najbardziej chciał płynąć gładko bez udziału swojej woli, to przecież i tak w przyszłości nie da się uniknąć sceny rozstania. To tak jakby z rozległej strefy ciszy i spokoju trzeba było w pewnym miejscu przejść w strefę tajfunu; a gdy do tego dojdzie, będzie musiał bezwarunkowo otworzyć zamknięte dotąd oczy”. Innym aspektem "Pokrzyw" jest stosunek Kaname do teścia. Zamożny starszy pan "rozmiłowany w przyjemnościach" korzysta z uroków życia, mając przy boku młodą kochankę Ohisę. Jako koneser klasycznej kultury japońskiej, a zwłaszcza teatru lalkowego bunraku, zaprasza zięcia do jej doświadczania. Dzięki temu poznajemy namiastkę tradycyjnej Japonii, czytając o jej: a) smakach (wołowina w jarzynach: sukiyaki, morskie węgorze, liście łopianu, jarski bigos oden, sake),b) strojach (kimono, kataginu, pas obi),c) muzyce (instrumenty samisen i koto, "długie pieśni" nagauta, "pieśni ziemi" jiuta, tańce kagura),d) architekturze (budynki i świątynie odwiedzane w ramach pielgrzymki do trzydziestu trzech miejsc na wyspie Awaji). Kaname szanuje teścia, w przeciwieństwie do "nowoczesnej" Misako, która ma do ojca raczej chłodny stosunek. Siłą powieści są zatem niuanse psychologiczne, subtelna narracja i egzotyka Kraju Kwitnącej Wiśni (kultura, obyczaje). Warto dodać, że w utworze (wydanym w 1929 r.) znajduje się wzmianka o wielkim trzęsieniu ziemi, które w 1923 r. zdewastowało Tokio (dawne Edo) i Jokohamę.
Wojtek Kusiński - awatar Wojtek Kusiński
ocenił na71 rok temu
Sedno rzeczy Sōseki Natsume
Sedno rzeczy
Sōseki Natsume
"Jego jakby nieco szorstkie zachowanie i chłodne słowa nie były wyrazem niezadowolenia czy chęci odepchnięcia mnie od siebie. Sensei, którego wspomnienie napawa mnie dziś żalem, po prostu jakby ostrzegał tych, którzy chcieli się do niego zbliżyć, że nie jest wart, aby o niego zabiegać. Sensei, który nie przyjmował przyjaźni od innych, gardził przede wszystkim samym sobą." Gdyby opisać "Sedno rzeczy" Natsume Sōsekiego kilkoma słowami, które byłyby w stanie choć trochę zobrazować esencję dzieła wśród nich znalazłyby się; przemijanie, melancholia, życie, śmierć, próby zrozumienia, poczucie osamotnienia. To tylko słowa. I aż słowa. "Sedno rzeczy" porusza, nie pozostawia obojętnym. Genialne rysy psychologiczne bohaterów, emocje tak namacalne, że wydają się przenosić z papieru wprost do serca i umysłu. To było naprawdę wartościowe i zarazem piękne, chociaż bolesne doświadczenie.
memento_mori - awatar memento_mori
ocenił na1013 dni temu

Cytaty z książki Nadepnęłam na węża

Więcej
Hiromi Kawakami Nadepnęłam na węża Zobacz więcej
Hiromi Kawakami Nadepnęłam na węża Zobacz więcej
Hiromi Kawakami Nadepnęłam na węża Zobacz więcej
Więcej