Hiromi Kawakami

Zbiór króciuteńkich opowiadań tej japońskiej autorki to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością. Z opisu wydawcy: Od autorki międzynarodowego bestsellera "Dziwna pogoda w Tokio", zbiór przeplatających się opowieści, mistrzowsko łączących to, co zwyczajne, z mitycznym - "baśnie w najlepszej tradycji braci Grimm: naiwne, magiczne i często zbaczające w stronę makabry" (Financial Times). Apodyktyczne dziecko mieszkające pod białym obrusem w pobliżu drzewa; uczennica, która trzyma w szufladzie biurka mózgi lalek; starzec o dwóch cieniach, potulnym i buntowniczym; dyplomata, którego nikt nigdy nie widział, łowiący ryby na sztucznym jeziorze, o którym nikt nigdy nie słyszał. Oto niektórzy z mieszkańców "Ludzi z mojego sąsiedztwa". W ich życiu szczegóły z życia codziennego i lokalnego - lunchowe menu maleńskiego baru o nazwie Love, kolor i kształt dachu urzędu skarbowego - przeplatają się z opowieściami o pojedynkach, proroczych snach, rewolucjach i nawiedzeniach duchów i bogów. W dwudziestu sześciu opowiadaniach "na dłoń" - opowiadaniach na tyle małych, że mieszczą się na dłoni - Hiromi Kawakami kreuje wszechświat, którym rządzą tajemnica i przemiana. W mojej ocenie niektóre z nich zasługują na miano mikroopowiadań, takie krótkie. Ogólnie pisanie opowiadań to nie jest prosta sprawa, bo opowiedzieć interesującą historię w krótkiej formie nie jest łatwo. Ja lubię czasem przeczytać opowiadania, lubię też literaturę azjatycką, tej autorki jeszcze nie znałam, więc z chęcią wypożyczyłam tę książkę z lokalnej biblioteki. Niektóre z tych opowiadań były bardzo dziwne, niezrozumiałe, nie wiadomo o czym. Było też kilka ciekawych, jak np. o dwóch Yoko, czy o Princes, za to Pigeonitis jawiło mi się jako satyra na ptasią grypę. Jednak to za mało. Niestety tym razem lektura mnie rozczarowała. Ogólnie można przeczytać, jeśli ktoś lubi nieco abstrakcyjne klimaty, albo jeśli nie ma nic lepszego pod ręką, jeśli nie to można sobie darować. Raczej nie polecam.