Profil użytkownika: Gosia

Ależ mi się podobała ta książka. Jeśli lubicie trudne obyczajówki, to coś dla Was. Już nawet nie pamiętam, gdzie mi się przewinęła, że wrzuciłam ją na półkę oczekujących. Może w jakiejś opinii na LC? W każdym bądź razie bardzo dziękuję temu nieznajomemu czytelnikowi.
Jedyna jak do tej pory książka Jennifer Down na LC, ale za to jak napisana. Z angielskiej Wikipedii wynika, że urodziła się w 1990 roku i jest to jej trzecia książka oraz że zdobyła już kilka nagród. Ja nie jestem zdziwiona.

To sporych gabarytów książka i sporo czytelników zarzuca pisarce, że wszystkie nieszczęścia świata zrzuciła na główną bohaterkę. Mi jednak scenariusz jej życia wydaje się możliwy. Od trudnego dzieciństwa w sierocińcach i domach zastępczych po próby ułożenia sobie życia, znalezienia przyjaciół i założenia rodziny. Przez oskarżenia o śmierć dzieci po ucieczkę i zmianę tożsamości.

Najbardziej jednak w tej książce uderza samotność i wołanie o zrozumienie i chęć przynależności.
Maggie to dziewczyna, która przeszła przez piekło. I choć ta historia boli przy każdej stronie, bo domy dziecka, ośrodki i rodziny zastępcze, częściej były źródłem przemocy, a nie oferowały ani czułości ani poczucia bezpieczeństwa. I mimo, że boję się takich historii, to jednak ta napisana i opowiedziana jest w jakiś taki spokojny i delikatny sposób, że płynie się przez nią z lekkimi wstrząsami i wzdrygnięciami w bardziej okropnych momentach.
Delikatnie, spokojnie i z czułością opowiedziana historia jakby tą opowieścią autorka chciała ukoić cały ból Maggie.

Smutna, smutna i po trzykroć smutna. Myślę, że długo będę o niej pamiętać. A pisarka do szufladki obserwacji.

Ależ mi się podobała ta książka. Jeśli lubicie trudne obyczajówki, to coś dla Was. Już nawet nie pamiętam, gdzie mi się przewinęła, że wrzuciłam ją na półkę oczekujących. Może w jakiejś opinii na LC? W każdym bądź razie bardzo dziękuję temu nieznajomemu czytelnikowi.
Jedyna jak do tej pory książka Jennifer Down na LC, ale za to jak napisana. Z angielskiej Wikipedii wynika,...

Virginia Woolf i jej nowatorska powieść "Orlando".
Oczywiście nowatorska w roku wydania, czyli 1928.
To dopiero musiało być wydarzenie.
Sama postać Virginii Woolf i jej życie to materiał na książkę. Postępowa, nieskrępowana i nietuzinkowa kobieta. Myślę, że wiele ze swoich przeżyć i przemyśleń zawarła w tej powieści.

To dzieło, które trudno zaszufladkować. Po niedawno przeczytanym "Portrecie Doriana Graya" tylko utwierdziłam się w przekonaniu, że klasyka może być intrygująca i zaskakująca. A pozostaje nieznana, bo ma etykietkę przestarzałej i nudnej literatury.

Bardzo oryginalny pomysł i wykonanie.
Czytając wraz z Orlandem przemierzamy lata, wieki i przestrzenia, a nawet zmianę płci. To tak monumentalna powieść, że trzeba by ją chyba przeczytać kilka razy, by odkryć mnogość znaczeń i wszystko przemyśleć.
Nadmienię więc tylko o kilku, które wysuwają się na pierwszy plan i same się nasuwają:
- przemożna chęć przygód i poznania świata
- pogoń za marzeniami
- pragnienie miłości
- uzależnienie pozycji społecznej, towarzyskiej i możliwości uzależnione od płci.

I to ostatnie zagadnienie wydaje się być dla Woolf najważniejsze. Pytanie o to, jak płeć wpływa na życie człowieka. Jak płeć determinuje sposób życia, postępowania, i jak kreuje oczekiwania społeczeństwa w zakresie norm społecznych, kulturalnych i towarzyskich.

Powieść, która wyprzedziła czasy, złamała konwencje, stała się eksperymentem i to bardzo udanym.
A nawiązania do historii, sztuki i literatury czynią ją zgrabnym wykładem w tym zakresie. Jeśli dodać do tego jeszcze szczyptę satyry, otrzymujemy wielobarwne i wielopoziomowe dzieło ze wszech miar godne przeczytania.

Virginia Woolf i jej nowatorska powieść "Orlando".
Oczywiście nowatorska w roku wydania, czyli 1928.
To dopiero musiało być wydarzenie.
Sama postać Virginii Woolf i jej życie to materiał na książkę. Postępowa, nieskrępowana i nietuzinkowa kobieta. Myślę, że wiele ze swoich przeżyć i przemyśleń zawarła w tej powieści.

To dzieło, które trudno zaszufladkować. Po niedawno...

Pierwszą część "Morderstwo w księgarni" oceniłam na 6 na 10, bo jakoś wydała mi się ta książka trochę zbyt prosta i naiwna.
Teraz już wiedziałam czego się spodziewać i "Morderstwu w zimowy dzień" daję ocenę 7 na 10.
Przywykłam do pary głównych bohaterów, klimatu angielskiego miasteczka i pozostałych mieszkańców.

Akcja pędzi szybko, nie brakuje humoru. Prosty język i para miłych detektywów-amatorów sprawia, że nie sposób przy tej powieści się nudzić.
Rozwiązania się domyśliłam, ca nie zdarza mi się często, ale nie odebrało mi to przyjemności z czytania.
Dla wielbicieli kryminałów retro w stylu Agathy Christie.
Odprężająca i komfortowa lektura.

Pierwszą część "Morderstwo w księgarni" oceniłam na 6 na 10, bo jakoś wydała mi się ta książka trochę zbyt prosta i naiwna.
Teraz już wiedziałam czego się spodziewać i "Morderstwu w zimowy dzień" daję ocenę 7 na 10.
Przywykłam do pary głównych bohaterów, klimatu angielskiego miasteczka i pozostałych mieszkańców.

Akcja pędzi szybko, nie brakuje humoru. Prosty język i para...