Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Charaktery, nr 2 (157) / luty 2010

Wydawnictwo: Charaktery
7,25 (4 ocen i 0 opinii) Zobacz oceny
10
0
9
0
8
1
7
3
6
0
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
1427695X
liczba stron
122
słowa kluczowe
psychologia
kategoria
czasopisma
język
polski
dodała
Róża_Bzowa

Czy najważniejszym objawem wierności jest wyczekiwanie na powrót symbolicznego Odysa? Czy wiernym jest się wtedy, gdy się nie odchodzi, czy może wtedy, gdy się powraca? Dziś będzie o Penelopie, zwyczajowym symbolu wierności, całymi latami wyczekującej swego męża Odysa, który z wojny trojańskiej wracał drogą długą, dość zawiłą i niepojętą, choć urozmaiconą licznymi przygodami (także...

Czy najważniejszym objawem wierności jest wyczekiwanie na powrót symbolicznego Odysa? Czy wiernym jest się wtedy, gdy się nie odchodzi, czy może wtedy, gdy się powraca? Dziś będzie o Penelopie, zwyczajowym symbolu wierności, całymi latami wyczekującej swego męża Odysa, który z wojny trojańskiej wracał drogą długą, dość zawiłą i niepojętą, choć urozmaiconą licznymi przygodami (także erotycznymi). Rzekomo dlatego, że - jak wielu innych - za sprawą bogów utracił pamięć. Faktem jest jednak, że kiedy Atena pamięć mu przywróciła (co może wiele oznaczać), Odys - pozostawiony przez towarzyszy w pobliżu Itaki - ruszył prosto do domu.

Tymczasem dom pełen był zalotników, starających się całymi latami o przychylność Penelopy, żywiących nienawiść do Odysa i zarazem zżeranych przez chciwość, bo dziedzictwo po Odysie było nie do pogardzenia. To znana historia. Penelopa nie mówiła nie (dlaczego?). Penelopa zwodziła zalotników. Najpierw szatą żałobną dla swojego teścia, którą dniami tkała, a nocami pruła. Wreszcie, kiedy jej zabiegi zostały zdemaskowane, ogłosiła konkurs (a jednak!): temu odda swoją rękę, kto strzałę z łuku pośle przez dwa małe otwory w dwóch toporach wbitych obok siebie. Do dyspozycji był łuk i strzały Odysa. Tylko Odys potrafił naciągnąć cięciwę. I zrobił to, ale zamiast posłać strzałę przez topory, podstępnie pozabijał zalotników.
W przeddzień konkursu, przestrzeżony przez bogów, przebrany za żebraka, pojawił się bowiem Odys. Nikt go nie poznał. Nikt. Nawet Penelopa! Rozpoznał go tylko – jak pisze Homer – wierny pies (z pewnością miał jakieś imię, ale nie pamiętam jakie). Tylko pies! Nie Penelopa, nie przyjaciele, nie zalotnicy, nie dworzanie. I tu pojawia się pytanie: dlaczego to Penelopa jest symbolem wierności? Dlaczego nie pies? Także inne pytania: czy najważniejszym objawem wierności jest wyczekiwanie na powrót symbolicznego Odysa? A powrót Odysa czyż nie jest objawem wierności? A pozabijanie konkurentów? A oszukiwanie zalotników? Czy wiernym jest się wtedy, gdy się nie odchodzi, czy może wtedy, gdy się powraca?
Zostawmy na chwilę Homera, tym bardziej że nie jestem pewny, czy moja pamięć jest wierna.
Popatrzmy. Wierna żona. Wierna pamięć. Wierna kopia. Co łączy te trzy odmiany wierności? Komu, czemu wierna (wierny)? W przypadku kopii i pamięci – wiadomo: chodzi o ścisłą zgodność z faktem czy pierwowzorem. W świetle wiedzy psychologicznej wiemy, że ani kopia, ani pamięć nie może być wierna w ścisłym tego słowa znaczeniu. Może być tylko mniej lub bardziej wierna, co – niestety – przypomina jajeczko częściowo nieświeże ze starego brytyjskiego dowcipu.
A ludzka wierność? Komu wierna była Penelopa? Odysowi? Miałoby to sens pod warunkiem, że Odys byłby tym żywotnie zainteresowany, co – jak wiadomo – pewne nie jest. Gdyby był, jego niewierność musiałaby rodzić w nim poczucie winy. A może Penelopa była wierna sobie samej? Swojej decyzji, swojemu postanowieniu, swojemu zobowiązaniu? Gdyby je złamała, przeżywałaby przykry dysonans, byłaby może sama sobą zawiedziona. Tylko kiedy kończy się wierność, a zaczyna obsesja czy upór? Chęć postawienia na swoim? Zrobienia czegoś za wszelką cenę?
Zauważmy, jeszcze ani słowa nie było tu o pokusach. Silnych pokusach! A przecież istota pokusy w tym się zawiera, że jest ona blisko, w zasięgu ręki, a do tego jest nader atrakcyjna (inaczej nie byłaby pokusą). Więc tylko jedno pytanie na koniec: dlaczego pokusy kojarzą się z niewiernością? Dlaczego, choć przecież by mogły, nie z wiernością? Czy dlatego, że nagminnie im ulegamy?

 

źródło opisu: http://www.charaktery.eu/charaktery/2010/02/wstepniak/

źródło okładki: http://www.charaktery.eu/charaktery/2010/02/wstepniak/

pokaż więcej

Brak materiałów.

Mogą Cię również zainteresować

  • Miłość i inne nieszczęścia
  • Świat w płomieniach
  • Siedem sióstr
  • Życie po duńsku. Rok w najszczęśliwszym kraju na świecie
  • Książka. Najpotężniejszy przedmiot naszych czasów zbadany od deski do deski
  • Kropla zazdrości, morze miłości
  • Czas przeszły niedoskonały
  • Listy do pałacu
  • Nigdy nie jesteś sama
  • Mafia
  • Mala vita
  • Dzisiaj rozmawiamy o Pani
  • Ostatnia rola Hattie
  • Syreny
  • Tu byłem. Tony Halik
  • Przypadki inżyniera ludzkich dusz
Miłość i inne nieszczęścia
Olivier Bourdeaut

5,5 (4 ocen i opinii)
Świat w płomieniach
Siri Hustvedt

8 (11 ocen i opinii)
Siedem sióstr
Lucinda Riley

8 (7 ocen i opinii)
Życie po duńsku. Rok w najszczęśliwszym kraju na świecie
Helen Russell

7,43 (7 ocen i opinii)
Książka. Najpotężniejszy przedmiot naszych czasów zbadany od deski do deski
Keith Houston

8 (7 ocen i opinii)
Kropla zazdrości, morze miłości
Natalia Sońska

8,47 (15 ocen i opinii)
Czas przeszły niedoskonały
Julian Fellowes

8 (1 ocen i opinii)
Listy do pałacu
Jorge Díaz

8,33 (15 ocen i opinii)
Nigdy nie jesteś sama
Renata Adwent

7,86 (14 ocen i opinii)
Mafia
Petra Reski

6,42 (24 ocen i opinii)
Mala vita
Claudio Michele Mancini

7,29 (24 ocen i opinii)
Dzisiaj rozmawiamy o Pani
Agnieszka Nabrdalik

7,14 (14 ocen i opinii)
Ostatnia rola Hattie
Mindy Mejia

7 (2 ocen i opinii)
Syreny
Joseph Knox

7,55 (31 ocen i opinii)
Tu byłem. Tony Halik
Mirosław Wlekły

7,9 (10 ocen i opinii)
Przypadki inżyniera ludzkich dusz
Josef Škvorecký

7,5 (60 ocen i opinii)
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (9)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 7065
Antoni Leśniak | 2012-11-25
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: grudzień 2012
książek: 1101
Karolina | 2011-04-28
Na półkach: Przeczytane
książek: 651
Kvinna | 2011-04-10
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
książek: 1105
Małgosia | 2011-02-21
książek: 495
Donnie | 2013-08-17
Na półkach: Przeczytane, Czasopisma, 2013
Przeczytana: 17 sierpnia 2013
książek: 641
o77 | 2012-12-21
książek: 347
Eliza | 2011-12-08
Na półkach: Przeczytane
książek: 181
Buczus | 2011-08-08
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
książek: 4650
okruszek | 2011-06-28
Na półkach: Chcę przeczytać
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd