Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Kwiaty polskie

Książka jest przypisana do serii/cyklu "Biblioteka". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.
Wydawnictwo: Zakład Narodowy im. Ossolińskich
7,35 (264 ocen i 8 opinii) Zobacz oceny
10
24
9
43
8
48
7
87
6
32
5
20
4
3
3
4
2
2
1
1
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
8304045826
liczba stron
415
słowa kluczowe
poezja, poemat dygresyjny
kategoria
poezja
język
polski

Inne wydania

Kwiaty polskie to poemat dygresyjny autorstwa Juliana Tuwima, pisany od roku 1940 do śmierci poety (1953 r). Ocenzurowany tom I dzieła ukazał się w 1949 r.

 

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (657)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 116

Mistrz słowa. Niejednokrotnie będę wracać do tego tomiku. Szczególnie chyba będę wracać gdy łapać mnie będzie tęsknota za rodzinnym miastem poety...
Dodatkowym smaczkiem, (dla mnie jako osoby, która mieszkała kilka lat w Łodzi), jest wyłaniający się z kart obraz miasta. Można nawet prześledzić trasę tramwajów i ludzkich skupisk:

Do domu szóstka granatowa,
Zieloną czwórką się dojedzie
Do zielonego Hellenowa.
Patrz na usta tej dziewczyny,
Podręcznej z magazynu mód:
A kolor ich niebieskosiny,
Bo smutno, trudno, chłód i głód.
Piątka, spod lasu, też zielona,
Lecz białym pasem przedzielona (...)
Piotrkowska, w stronę Grand Hotelu,
Jak wymieciona. Przed tramwajem
Beczki i skrzynie a za nimi,
Z browningiem w ręku, przyczajeni
Klęczą bojownicy patrząc w szarą,
Bezludną przestrzeń trotuaru.
I pustą jezdnię. Nic. Martwota.
Cisza i tam - bo z morza tłumu
Nic nie usłyszysz oprócz poszumu
Przybywających gromad ludzkich,
Co napływają od Widzewa,
Żeby na rynek iść bałucki:
Z...

książek: 0
| 2014-07-02

Obiecałam sobie nie oceniać poezji, a zwłaszcza tak niejednoznacznej, bo to szczególna materia. Jednak Tuwim zachwyca niezmiennie, porywa za sobą, otacza rytmem, barwnością i brawurą wersów, ekspresją wyrazu.

książek: 568
gorzka | 2013-10-09
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: październik 2013

Zupełnie przypadkiem dowiedziałam się, że 2013 r. ogłoszono rokiem Tuwima i pod wpływem impulsu sięgnęłam do jego "Kwiatów polskich" zgłębiając się w lekturze. Jestem pod wrażeniem piękna tego poematu i talentu autora. Nie jest to jednak łatwa lektura, pełno tu dygresji i nawiązań do różnych zdarzeń i postaci, o których nie każdy z nas słyszał. Zatem jeśli taka wola, można się pokusić o dodatkową pracę i zasięgnąć języka o minionych latach, dowiadując się np.: kto to był F. Fiszer albo dlaczego wspomniano "Ziemiańską" i "Zodiak".
W "Kwiatach polskich" opisano historię kilku bohaterów: pana Dziewierskiego, jego wnuczki, córki, zięcia i małego Kazinka. Liryczną opowieść o życiu wspomnianych bohaterów co i rusz przerywają dygresje autora, często autobiograficzne.
Lektura poematu Tuwima sprawiła mi prawdziwą przyjemność, jeśli ktoś lubi poezję "Kwiaty Polskie" będą dla niego wspaniałą ucztą.

książek: 912
KiNGa | 2016-02-08
Przeczytana: 08 lutego 2016

"Kwiaty polskie" urzekają słowem, którym poeta bawi się w mistrzowski sposób.

Tuwim opowiada historię rodziny Dziewierskich, w którą wplecione są liczne dygresje nawiązujące do różnych zdarzeń i postaci.

Poeta zachwyca rytmem, barwą, niezwykle trafnymi i sugestywnymi wersami.

książek: 10
jancia | 2010-08-02
Na półkach: Posiadam, Teraz czytam, Ulubione

Czytam i czytam od lat i za każdym razem inaczej ją odbieram.
Liryczny, pełny tęsknoty do kraju dzieciństwa poemat, przepięknie ubrany w słowa."W kwiatach spotkały się ich oczy,
W kwiatach przecięły się spojrzenia
I na hiacyntach, na złocieniach,"

książek: 832
Roman Dłużniewski | 2016-11-15
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 15 listopada 2016

Tuwim pięknie pisał. I kochał Polskę. Lechoń po jego śmierci napisał : Żegnaj Julku. Kochałeś Polskę głupio, ale kochałeś ją naprawdę. Warto poczytać.

książek: 43
Adrian | 2016-09-20
Na półkach: Przeczytane

Tuwim to Tuwim. Niektóre fragmenty rzeczywiście niesamowite.

książek: 1320
książek: 187
Kasia Bączkowska | 2016-11-29
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 2011 rok
książek: 406
OwlShadow | 2016-10-18
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 06 sierpnia 2016
zobacz kolejne z 647 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Urodziny skamandryty

Rok 2013 został ustanowiony przez Sejm Rokiem Juliana Tuwima. W ramach jego obchodów odbyło się do tej pory wiele różnorakich, nie tylko literackich imprez. Dzisiaj szczególna okazja do świętowania – urodziny poety.


więcej
Festiwal Książki Słuchanej

Przeczytałeś? Posłuchaj! Już za kilka godzin w Szczecinie rozpocznie się I Festiwal Książki Słuchanej „Odkrywcy wyobraźni”. W tym niezwykłym wydarzeniu wezmą udział najlepsi lektorzy audiobooków. Festiwal potrwa do niedzieli.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd