Dwa Razy Życie. Bośnia i Ameryka

Tłumaczenie: Tomasz Bieroń
Seria: Seria Reporterska
Wydawnictwo: Dowody na Istnienie
7,36 (66 ocen i 15 opinii) Zobacz oceny
10
4
9
5
8
20
7
26
6
7
5
2
4
1
3
1
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The Book of My Lives
data wydania
ISBN
9788394277703
liczba stron
208
kategoria
literatura faktu
język
polski
dodał
Mateo

Osobista opowieść amerykańsko-bośniackiego pisarza o chłopięcych latach spędzonych w Jugosławii i o przymusowej emigracji, o utracie przeszłości i przymusie odnalezienia się w nowej teraźniejszości. "Wojna przyszła do nas i teraz czekaliśmy na to, kto przeżyje, kto będzie zabijał i kto umrze". Aleksandar Hemon przebywał w Chicago, gdy wojska serbskie oblężyły jego rodzinnie Sarajewo....

Osobista opowieść amerykańsko-bośniackiego pisarza o chłopięcych latach spędzonych w Jugosławii i o przymusowej emigracji, o utracie przeszłości i przymusie odnalezienia się w nowej teraźniejszości. "Wojna przyszła do nas i teraz czekaliśmy na to, kto przeżyje, kto będzie zabijał i kto umrze".
Aleksandar Hemon przebywał w Chicago, gdy wojska serbskie oblężyły jego rodzinnie Sarajewo. Pozbawiony ojczyzny, języka, swojej kafany, masarni, swojego fryzjera, znajomych ulic, odcięty od korzeni próbował zachować tożsamość w obcym kraju - i odnaleźć się w nowej rzeczywistości.
.
Z nostalgią i poczuciem humoru pisarz współpracujący z magazynem "The New Yorker" opowiada w swojej jedynej książce non-fiction o próbach ocalenia niewinności w rozsypującym się kraju ("Im więcej wiedzieliśmy, tym mniej chcieliśmy wiedzieć"), rodzinnym siorbaniu zupy w dni barszczowe ("Idealny barszcz jest taki, jakie powinno być - ale nigdy nie jest - życie") i niemożliwości odnalezienia tego smaku w sztucznym erzacu kupionym w amerykańskim hipermarkecie, a także o budzącej się miłości do Chicago, gdzie "ludzie tłoczą się od ogrzewającymi latarniami na przystanku Granville Ell, zupełnie jak kurczarki pod żarówką".
Fragment książki:
Kiedy słyszę pytanie: „Kim pan jest?”, mam ochotę odpowiedzieć z dumą: „Jestem pisarzem”. Ale rzadko to robię, bo jest to nie tylko pretensjonalne i głupie, ale także nie do końca zgodne z prawdą – czuję się pisarzem, tylko kiedy piszę. Mówię zatem, że jestem skomplikowany. Chętnie dodaję również, że w gruncie rzeczy jestem plątaniną pytań bez odpowiedzi, skupiskiem „innych”.
Ta fascynująca książka mówi nam, co się dzieje, kiedy człowiek zostanie bez swo - jego miasta, bez ojczyzny i bez języka. W dowcipny i jednocześnie wstrząsjący sposób Aleksandar Hemon, amerykański pisarz urodzony w Sarajewie, gdzie spędził dzieciństwo i wczesną młodość, przedstawia dramatyczne okoliczno - ści swojego życia, w których odbijają się losy ostatniego pokolenia dziewcząt i chłopców dorastających w Jugosławii, kraju, którego już nie ma.
Miljenko Jergović, pisarz
Książkę Aleksandra Hemona wypatrzyłem pewnego popołudnia w sarajewskiej księgarni. Skończyłem ją czytać po północy, ale oczu nie zmrużyłem do świ - tu. I namówiłem wydawnictwo Dowody na Istnienie, by ją przełożyć na polski. Bo to świetna rzecz! Opowieść emigranta, do granic szczera, autoironiczna i peł - na żartu z początku, a tęsknoty i bólu – im bliżej jesteśmy końca. Bo Hemon pisze o stracie podwójnej. Jego świadectwo będzie bliskie nie tylko tym, którzy kochają Sarajewo. Czytajcie! A i w waszych żyłach popłynie krew Bośni.
Wojciech Tochman, reporter

 

źródło opisu: http://wrzenie.pl/glowna/179-dwa-razy-zycie-9788394277703.html

źródło okładki: http://wrzenie.pl/glowna/179-dwa-razy-zycie-9788394277703.html

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (226)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 205
Lucia | 2016-11-01
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 29 października 2016

Bardzo dobra książka, dla tych, którzy kochają Sarajevo - jak napisał na okładce Tochman - oraz dla tych, którzy tracą swoje miejsce na ziemi, którzy potem nie wiedzą, jak odpowiedzieć na pytanie: Kim jesteś? Jakim językiem się posługujesz?
Wnikliwe opisy mieszkańców Bośni, doskonale zaobserwowane kontrasty, kiedy pisarz zamieszkał w Ameryce. To osobista historia, to życie prawdziwe Hemona (to też podnosi wartość książki), ale też wielu, wielu... innych, którzy przez wojnę musieli opuścić Bośnię i nie wiedzą, kim są. Polecam!

książek: 733
Radosław Gabinek | 2016-07-23
Przeczytana: 23 lipca 2016

"...zrozumiałem , że potrzeba opowiadania historii jest głęboko zakorzeniona w naszych umysłach i nierozerwalnie spleciona z mechanizmami generowania i przyswajania sobie języka. Wyobraźnia narracyjna - a tym samym literatura piękna - jest podstawowym narzędziem przetrwania. "






Kolejne moje spotkanie z wydawnictwem Dowody na Istnienie w ramach mini maratonu, który sobie zafundowałem w ostatnich dniach. "Projekt:Prawda" Mariusza Szczygła bardzo mi się spodobał, przede mną jeszcze "Kuba. Syndrom wyspy" autorstwa Krzysztofa Jacka Hinza, a teraz jestem świeżo po lekturze Aleksandara Hemona i mogę śmiało stwierdzić, że książka ta poruszyła mnie do głębi. Cały czas towarzyszy mi pytanie; Co takiego jest w tych Bośniakach, że tak do mnie przemawiają. Hemon bowiem jest kolejnym po Ismecie Prcicu i Zlatanie Ibrahimovicu, którzy zdają się być moimi duchowymi braćmi. Każda emocja przez nich spisana, każde przemyślenie, wizja otaczającego świata, a przede wszystkim jednak zaskakujący...

książek: 202
Bosnjak | 2016-04-07
Na półkach: Przeczytane, Bałkany

Jeden z moich ulubionych tematów: wojna na Bałkanach i jej skutki dla kraju, ludzi i relacji międzyludzkich
Autor, urodzony i wychowany w Sarajewie z amerykańskiej perspektywy spogląda na swoje życie, na przedwojenną Jugosławię i skutki wojny z początku lat 90. Książka o nostalgii, towarzyszącej emigracji, o nie pogodzeniu się z tym, że świat młodości oddalił się wraz z ustaniem huku armat. Książka o tym,że wojna odbiera wszystko i budowanie nowego życia poza krajem ojczystym jest codziennym poszukiwaniem tego swojego kącika, w którym możemy poczuć się u siebie. Długotrwałe i nieskuteczne bywa to poszukiwanie.
Koniec książki to opis walki o życie dziecka, tak realistyczny, że przenosi nas na puste szpitalne korytarze, wypełnione jedynie nadzieją, lękiem i bólem rodziców ( autora i jego żony).
Warto, bo szczera to książka

książek: 39
kerrygold | 2016-04-05
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 03 kwietnia 2016

Książka została mi pożyczona: nieoczekiwanie przyszła pocztą z Wiednia, z dopiskiem "musisz przeczytać". Przeczytałam więc, pożarłam, w trzy dni. Hemon pisze autobiografię - o Sarajewie, o lokalnej społeczności, która może tak wyglądać chyba tylko na Bałkanach, o wykorzenieniu, wojnie, budowaniu się na nowo gdzieś indziej. O swojej rodzinie, rodzicach, partnerkach, córkach. O latach dziewięćdziesiątych, które sama pamiętam przez mgłę, bo byłam jeszcze mała. Piękna książka, napisana lekko, językiem który trafia w punkt. Absolutnie uwielbiam kunszt Hemona, precyzję w dobieraniu porównań, inteligentny humor i to, że o poważnych rzeczach potrafi pisać boleśnie prosto i bez sztucznego dramatyzowania. Książka do Wiednia nie wróci prędko, bo jest czytana po kolei przez wszystkich domowników.

książek: 156
nonienotak | 2018-07-11
Na półkach: Przeczytane

Książka Aleksandra Hemona Dwa razy życie to zbiór wspomnień bośniackiego pisarza, który w przeddzień wojny w Bośni i Hercegowinie znalazł się w Chicago i tam, zmuszony sytuacją w swoim kraju, pozostał. Pełny tekst na https://nonienotak.wordpress.com/2018/07/11/aleksandra-hemona-zycie-tu-i-zycie-tam/

książek: 6
Medyk | 2016-06-11
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 01 marca 2016

Popełnię tę opinię nieprzypadkowo. Jest to jedna z najlepszych biografii jakie przeczytałem w swoim życiu. Książka wielowymiarowa i pouczająca. Podążamy za autorem przez jego subiektywny opis zdarzeń w około rozpadowej Jugosławii, poznajemy sarajewską bohemę artystyczną sprzed wojny domowej, kończymy podróż już w Ameryce gdzie przeżywamy życiowe wzloty i upadki Hemona. Książkę kupiłem przypadkowo, zaintrygowany pochodzeniem autora oraz zachęcony pozytywną opinią Wojciecha Tochmana. Polecam każdemu kto zainteresowany jest spojrzeniem na wielką historię oczami człowieka wplątanego w jej bezlitosne tryby.

książek: 214
prawyakapit | 2016-01-16
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: styczeń 2016

Nie mogę powiedzieć, że jest to książka zła, przeczytałam ją naprawdę z zaciekawieniem, jednak spodziewałam się opowieści człowieka wykorzenionego, opisu uczuć ktorych doświadczał gdy jego państwo przestało istnieć, opowieści osoby, której trudno zdefiniować kim tak naprawdę jest, ale nie. Jest to historia życia, życia trudnego, ale historia ta nie ma wymiaru uniwersalnego, jest to interesujące życie Aleksandra Hemona i nic poza tym. Książka nie pozostawiła we mnie głębszej refleksji.

książek: 297
vexlubo | 2016-11-20
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 20 listopada 2016

wyczytałem tam w środku siłę i szacunek do samego siebie -autora,
nie zazdroszcze jego życia.
a jeszcze
lubie czytać i przy tym myśleć,
lubie kiedy zmusza mnie to do szukanie informacji.

książek: 46
Maialen | 2017-04-12
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: marzec 2017

Piękny język. Humor przeplata się z tragizmem. Celne obserwacje dotyczące ludzi, życia, sytuacji.

książek: 789
Jarek1983 | 2016-12-06
Przeczytana: 31 października 2016

Szczera opowieść

Podchodziłem z lekkim sceptycyzmem to tej opowieści Aleksandra Hemona. Oczywiście tenże sceptycyzm był podyktowany tym, że nie wiedziałem czego się spodziewać. Oczywiste, gładkie opisy wydawcy nie napawały też nadmiernym optymizmem. A jednak od początku czytania „Dwa razy życie” coś mnie przykuło do tej książki. Język, intrygujący bohater czy zagmatwane losy? Pewnie wszystkiego po trochu. A może zwyczajnie dało się w tej opowieści zobaczyć samego siebie, na etapie kształtowania się z bezkształtnej masy w coś na kształt człowieka. Oczywiście, nie żyłem w Bośni i nie stawiam tutaj błahej paraleli. Idzie o to jak kultura infekuje twoje zwoje mózgowe i jak staje się częścią ciebie.

Niemniej autor okoliczności miał o niebo trudniejsze niż ja. Bo on stracił swój dom, swój kraj i stał się uchodźcą. To mocna rzecz, te fragmenty, gdzie autor stara się zdiagnozować samego siebie. Odpowiedzieć na pytanie „kim jest?” albo pokazuje nam, że tożsamość ludzka bywa płynna. Wojna...

zobacz kolejne z 216 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Wielka literatura o uchodźstwie

Wielu pisarzy doświadczyło przymusowej emigracji, wielu spośród znanych autorów było uchodźcami. Jakie są ich historie i doświadczenia? Jak odnaleźli się w nowym miejscu? Przedstawiamy pięć powieści, których bohaterowie musieli odnaleźć się w nowej rzeczywistości, z dala od swojej prawdziwej ojczyzny. 


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd