W Lesie Wiedeńskim wciąż szumią drzewa

Seria: Reportaż
Wydawnictwo: Czarne
7,64 (318 ocen i 47 opinii) Zobacz oceny
10
20
9
59
8
112
7
77
6
32
5
6
4
8
3
1
2
3
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Och i Wienerwald står träden kvar
data wydania
ISBN
9788375365061
liczba stron
376
kategoria
literatura faktu
język
polski
dodał
Jaga

Ingvar Kamprad z farmy Elmtaryd w Agunnaryd na południu Szwecji tuż po wojnie otworzył małą firmę meblową. Dziś to najbardziej znana na świecie szwedzka marka. Ale wtedy zatrudniał zaledwie kilka osób. Wśród nich swojego najlepszego przyjaciela — Ottona Ullmanna. Otto wyjechał z Austrii tuż po anszlusie, gdy stało się jasne, że pozostanie w kraju jest zbyt ryzykowne. Wyjazd do Szwecji,...

Ingvar Kamprad z farmy Elmtaryd w Agunnaryd na południu Szwecji tuż po wojnie otworzył małą firmę meblową. Dziś to najbardziej znana na świecie szwedzka marka. Ale wtedy zatrudniał zaledwie kilka osób. Wśród nich swojego najlepszego przyjaciela — Ottona Ullmanna. Otto wyjechał z Austrii tuż po anszlusie, gdy stało się jasne, że pozostanie w kraju jest zbyt ryzykowne. Wyjazd do Szwecji, załatwiony z wielkim trudem przez rodziców, miał zapewnić chłopcu bezpieczeństwo w niepewnych czasach.

Ingvar był zagubionym nastolatkiem. Jego ojciec uważał Żydów za źródło wszelkiego zła, babcia wielbiła Hitlera. Zafascynowany poglądami szwedzkich nazistów, Ingvar wkrótce się do nich przyłączył. W innych czasach ci dwaj chłopcy nie mieliby szans się spotkać. A zostali przyjaciółmi.
W tej niezwykłej historii Åsbrink połączyła wnikliwą analizę z wyśmienitą techniką narracyjną, ukazując Szwecję i Europę w sposób, w jaki dotąd nie były przedstawiane. Wykorzystując bogaty materiał archiwalny, zmusiła czytelnika do samodzielnego szukania odpowiedzi na pytanie o grzechy z przeszłości, odpowiedzialność i winę.

 

źródło opisu: Czarne, 2013

źródło okładki: czarne.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 636
annie warhol | 2016-10-30
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2016

o wiele bardziej poruszająca literatura niż jakiekolwiek dosłowne opisy śmierci sześciu milionów ludzi straconych w obozach zagłady. namacalność cierpienia rodziców przymusowo oddzielonych od swojego dziecka, namacalność też tej świadomości wiecznej rozłąki, podkreślenie, że nie można było NIC zrobić, żeby otto i jego rodzice mogli znowu być razem, a mimo to miałam nadzieję przez większość czasu, że przecież może im się uda, może znowu będą razem, że wojna to jest przecież nic, sami przecież pisali w listach: u nas wszystko dobrze, jesteśmy zdrowi dzięki bogu, będziemy razem mieszkać już kiedy te okropne czasy miną. asbrink dosadnie opisuje bezduszność systemu pomocy, opieszałość i co jak co wyrachowanie księży, ambasadorów, ministrów, którzy odwracali wzrok od działań niemieckich i nie tylko niemieckich w trakcie drugiej wojny światowej. można czytać i płakać, ale można także czytać i myśleć: to my, ludzie, jestem takim samym człowiekiem. i ludzie nie uczą się na błędach, co dobrze widać po problemie uchodźców. teraz przecież tak samo uważa się: uchodźca przyjedzie i zabierze pracę, zgwałci kobietę, zatruje czystą krew. absrink pokazuje też w osobie ingvara kamprada jak bardzo można być wyłączonym i głuchym na sprzeczności swoich czynów. jak bardzo można zaklinać rzeczywistość i mówić: ja? nie, ja nigdy bym tego nie zrobił, ja jestem dobrym człowiekiem, pomyliłem się, ale jak odkryłem, że robię coś złego, to zaraz się poprawiłem i już było dobrze. tak samo sami siebie okłamujemy my, wspaniali, najlepsi na świecie polacy, których owszem, tak samo gazowano jak żydów, nasze dzieci często nie miały szansy uciekać do szwecji ani gdziekolwiek indziej, ale jednocześnie my, ci sami polacy, przykładaliśmy rękę do cudzego nieszczęścia z rozmysłem, a teraz odwracamy wzrok i mówimy: my? nie, my nie, to znaczy może trochę tak, ale potem zdaliśmy sobie sprawę, że to złe, i od razu przestaliśmy, i było już wszystko dobrze.

nigdy nic nie będzie dobrze po holocauście. a ja boję się tylko każdego dnia, że historia się powtórzy. tak jak to historia ma w zwyczaju.

po latach moja zabawna recenzja z moją twarzą na wierzchu: https://youtu.be/WMbBVZZZVYY

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Ognisty krzyż

Zdecydowanie najsłabsza jak do tej pory. Wynudziłam się niemiłosiernie. Wiele zdarzeń niepotrzebnych, w ogóle nie poruszały historii do przodu. Zbyt d...

zgłoś błąd zgłoś błąd