"Koralina" Neila Gaimana to powieść z gatunku dark fantasy, która jest chwalona przez młodych czytelników, jak i dorosłych. Książka wyróżnia się mrocznym klimatem i głębokimi motywami, jak odwaga i docenianie rodziny.
Historia zaczyna się standardowo, jak wiele dziecięcych i jak wiele... horrorów. Tytułowa bohaterka, Koralina Jones, przeprowadza się z rodzicami do nowego mieszkania usytuowanego w domu na przedmieściach. Rodzice nie poświęcają jej zbyt wiele czasu pogrążeni w pracy, więc dziewczynka na własną rękę zaczyna badać nową dla niej okolicę. W ten sposób poznaje wielu dziwnych ludzi mieszkających w sąsiedztwie. Wtedy też też odkrywa tajemnicze drzwi. Kiedy przypadkiem znajduje również klucz pasujący do zamka, bez wahania przechodzi... do identycznego mieszkania, w którym mieszają identyczni rodzice. No może nie do końca... Mają guziki zamiast oczu. Poświęcają jej mnóstwo uwagi i spełniają wszystkie zachcianki. Szybko jednak się okazuje, że za tą fasadą kryje się coś złowrogiego, a jej druga matka ma nieco inne plany - chce przyszyć Koralinie guziki do oczu i uwięzić ją na zawsze. Koralina musi wykazać się niezwykłą odwagą, aby uratować swoich prawdziwych rodziców oraz dusze innych dzieci, uwięzionych w tym świecie.
Książka jest napisana bardzo prostym stylem. Składa się z krótkich, rzeczowych zdań, mocno wpływa na wyobraźnię i emocje czytelnika. Gaiman pokazuje nam, jak stawiać czoło własnym lękom, jak walczyć o swoje, nie poddawać się nawet w obliczu silniejszego wroga. Prawdziwa miłość zwycięża wszystko i warto dla niej poświęcić pomniejsze zachcianki. Mądra, pouczająca i głęboko emocjonalnie książka, która przypadnie do gustu zarówno młodszemu, jak i starszemu odbiorcy. Typowy Gaiman w najlepszej, magicznej i fascynującej odsłonie. Polecam!

"Koralina" Neila Gaimana to powieść z gatunku dark fantasy, która jest chwalona przez młodych czytelników, jak i dorosłych. Książka wyróżnia się mrocznym klimatem i głębokimi motywami, jak odwaga i docenianie rodziny.
Historia zaczyna się standardowo, jak wiele dziecięcych i jak wiele... horrorów. Tytułowa bohaterka, Koralina Jones, przeprowadza się z rodzicami do nowego...

"Zazdrość" to zbiór siedmiu opowiadań Jo Nesbo, w których autor odchodzi od długiej formy powieściowej na rzecz mrocznych, skoncentrowanych studiów ludzkiej natury. Jak sugeruje tytuł wszystkie historie krążą wokół zazdrości - siły niszczącej, która popycha bohaterów do zbrodni, kłamstw i manipulacji.
Autor zadbał, by podczas czytania się nie nudzić. Każda zamieszczona w książce historia jest mocna i wywołuje wiele emocji. Całość czyta się dosyć szybko i jest to dobre uzupełnienie kolekcji książek autora. Niektóre opowiadania są słabsze, ale i tak mile spędziłam czas przy lekturze.
Myślę, że nie wszystkim "Zazdrość" przypadnie do gustu. Czytelnicy, którzy polubili Nesbo za mroczne historie o Harrym Hole'u mogą uznać teksty z tego zbioru za przegadane i przepsychologizowane. Owszem, sporo w nich dialogów, przemyśleń i jeszcze więcej ogólnych rozważań... mnie się podobał.

"Zazdrość" to zbiór siedmiu opowiadań Jo Nesbo, w których autor odchodzi od długiej formy powieściowej na rzecz mrocznych, skoncentrowanych studiów ludzkiej natury. Jak sugeruje tytuł wszystkie historie krążą wokół zazdrości - siły niszczącej, która popycha bohaterów do zbrodni, kłamstw i manipulacji.
Autor zadbał, by podczas czytania się nie nudzić. Każda zamieszczona w...

Książka "Harda" Elżbiety Cherezińskiej to jedna z najlepiej ocenianych polskich powieści historycznych ostatnich lat, stanowiąca pierwszy tom dylogii o Świętosławie.
Powieść skupia się na losach Świętosławy, córki Mieszka i siostry Bolesława Chrobrego. Autorka kreśli portret kobiety niezwykle silnej, ambitnej i tytułowej "hardej", która staje się kluczową graczką na politycznej szachownicy X-wiecznej Europy, zasiadując na tronach Szwecji, Danii, Norwegii i Anglii jako Sigrida Storrada. Historycy nie są do końca pewni jej imienia. Może zwała się inaczej?
Akcja książki zaczyna się, gdy nowa wiara na naszych ziemiach raczkuje, a tytułowej bohaterki nie ma jeszcze na świecie. Mieszko I właśnie zamierza zmienić wiarę i odwrócić się od słowiańskich bóstw, by zostać chrześcijaninem. Odprawia zatem swoje żony, jedną po drugiej. Likwiduje kapłanów starej wiary, przyjmuje chrzest i poślubia Dobrawę. Bóg za to nagradza go zwycięstwem i synem Bolesławem, a potem córką - Świętosławą. Chociaż Mieszko ma ich pod dostatkiem z siedmiu małżeństw, to ta córka jest najcenniejsza: ochrzczona i z prawego łoża. I to ona jest tytułową Hardą. Świętosława to przeciwieństwo słodkiej słowiańskiej księżniczki, która w alkowie jest potulna jak baranek, a przy stole biesiadnym cicha i potulna. Chociaż ma długie złote warkocze, to czytelnik w trakcie lektury coraz bardziej nabiera pewności, że w razie potrzeby mogłaby nimi udusić. Jest wykształcona, rozsądna, bardzo ambitna, waleczna i pewna własnej wartości. Nie boi się władzy. Wykorzystuje seks jak broń, ale i jako źródło przyjemności. Dwa rysie u jej boku dopełniają ten ekscytujący wizerunek.
"Harda" to nie tylko opowieść o Świętosławie, ale również o ambicjach Mieszka, knowaniach jego żony Ody, Bolesławie Chrobrym i przyrodnich siostrach Pani Hardej. Dzięki połączeniu wątków polskich ze skandynawskimi poznajemy również historię Svena Widłobrodego i Olava Tryggvassona. Bardzo dobrze wypadają kobiety, jednak to gwiazda Świętosławy lśni najjaśniej, jest najbardziej wyrazistą postacią.
Nie trzeba być fanem powieści historycznej, by zachwycić się "Hardą" Elżbiety Cherezińskiej. Ta powieść czaruje i porywa od pierwszej do ostatniej strony. Bitwy, wojny, zdrady, sojusze, nieustanna walka o tron i władzę to historia średniowiecza, którą czyta się z wypiekami na twarzy. Co ważne napisana jest tak przekonująco, że nie sposób odgadnąć gdzie kończy się historia a zaczyna fikcja literacka. Ja z przyjemnością sięgnę po kolejny tom. Polecam!

Książka "Harda" Elżbiety Cherezińskiej to jedna z najlepiej ocenianych polskich powieści historycznych ostatnich lat, stanowiąca pierwszy tom dylogii o Świętosławie.
Powieść skupia się na losach Świętosławy, córki Mieszka i siostry Bolesława Chrobrego. Autorka kreśli portret kobiety niezwykle silnej, ambitnej i tytułowej "hardej", która staje się kluczową graczką na...

Powieść "Nigdy bym" autorstwa Alicji Filipowskiej to historia o dojrzałych kobietach, których życie wydaje się ustabilizowane, ale w obliczu nagłych zmian muszą na nowo odkryć siebie i zweryfikować swoje priorytety. To historia o odkrywaniu siebie, swojego głęboko ukrytego, ale prawdziwego JA.
Książka opowiada o Marii, w której życiu - wydawałoby się - nie powinno być wielu niewiadomych: jest księgową na emeryturze, w trwałym związku, a każdy dzień przypomina poprzedni. Ta rutyna zostaje przerwana przez odejście męża, co zmusza bohaterkę do zmierzenia się z pustką i rozpoczęcia nowego rozdziału. Maria jest kobietą o sztywnym obyciu. Nie potrafiła nigdy być spontaniczna i ciepła. Tego ciepła nie dała nawet swojemu jedynemu synowi. Zawsze ubrana elegancko i w szpilkach uchodziła na osiedlu za królową lodu. Wszystko zmienia się gdy opuścił ją mąż. Nagle została sama. Syn wyprowadził się dawno do innego miasta, założył własną rodzinę i nie specjalnie utrzymywał bliskie stosunki z rodzicami. Maria totalnie załamana, jakąś resztką sił próbowała nie zwariować. I wtedy na jej drodze stanęła Mariola.
Mariola to trzydziestoczteroletnia kobieta, która sama odeszła od męża tyrana. Znalazła w sobie siłę by powiedzieć dość i postanowiła o siebie zadbać. Jako kosmetyczka założyła swój salon i starała się udowodnić światu, że da radę żyć sama.
Los postawił Marię i Mariolę na swojej drodze. Początkowo było im się ciężko znaleźć wspólny język, ale powoli Mariolka przebijała się przez lata budowany pancerz Marii.
Książka porusza temat samotności, przyjaźni, wyzwań , adaptacji do nowej rzeczywistości i wychodzenia z trudnych relacji. Autorka prowadzi czytelnika przez ten proces z subtelną narracją, badając postępy i upadki bohaterek w drodze ku lepszemu... Bohaterowie są wyraziście wykreowani, każda z postaci ma wyjątkowy obraz i charakter. Książka jest wciągająca od początku, dzięki zawiłości uczuć i przemiany bohaterek. Pozycja jest doskonała na trudne chwile i daje nadzieję szczególnie osobom po rozstaniu. Skłania do refleksji, wywołuje silne emocje oraz zachęca do odwagi i patrzenia w przyszłość. Pokazuje, że nawet w dojrzałym wieku można zacząć życie od zera i odnaleźć szczęście na nowych ścieżkach. Polecam!

Powieść "Nigdy bym" autorstwa Alicji Filipowskiej to historia o dojrzałych kobietach, których życie wydaje się ustabilizowane, ale w obliczu nagłych zmian muszą na nowo odkryć siebie i zweryfikować swoje priorytety. To historia o odkrywaniu siebie, swojego głęboko ukrytego, ale prawdziwego JA.
Książka opowiada o Marii, w której życiu - wydawałoby się - nie powinno być...

Książka "Czarne szpilki Zuzanny" autorstwa Agnieszki Płoszaj to komedia kryminalna, która miała premierę w październiku 2025 roku. Czytanie tej książki było dla mnie prawdziwą frajdą. Dawno nie śmiałam się z tak ciętych ripost i dialogów bohaterek, które mają niezwykły talent do pakowania się w kłopoty, a każda poruszona przez nie sprawa wywołuje lawinę nieprzewidywalnych zdarzeń.
Akcja rozpoczyna się od pożaru w zabytkowej łódzkiej kamienicy, po którym znika jedna z lokatorek - Zuzanna Krawiec. Jedynym śladem pozostawionym na klatce schodowej są jej tytułowe czarne szpilki. Śledztwo na własną rękę podejmuje nietuzinkowy duet przyjaciółek: Magdalena Setka - przebojowa dziennikarka telewizyjna i Barbara Cięta - fryzjerka o ciętym języku i silnym charakterze.
Płoszaj pisze lekko, z humorem, ale potrafi także wpleść w fabułę nutkę napięcia. To książka, która działa jak antidotum na jesienną chandrę... zamiast koca i herbaty z cytryną serwuje salwy śmiechu i oryginalną zagadkę kryminalną. Cyrk i fajerwerki w jednym!
Najmocniejszym punktem tej historii są bez wątpienia jej główne bohaterki - charyzmatyczne, zabawne i tak autentyczne, że masz ochotę je poznać.
Po przeczytaniu ostatniej strony poczułam niedosyt - chciałabym więcej Magdy i Basi. Więcej ich przygód, potyczek z losem i złośliwych komentarzy. To książka, która was odstresuje, rozbawi i sprawi, że pokochacie pióro tej autorki. Polecam!

Książka "Czarne szpilki Zuzanny" autorstwa Agnieszki Płoszaj to komedia kryminalna, która miała premierę w październiku 2025 roku. Czytanie tej książki było dla mnie prawdziwą frajdą. Dawno nie śmiałam się z tak ciętych ripost i dialogów bohaterek, które mają niezwykły talent do pakowania się w kłopoty, a każda poruszona przez nie sprawa wywołuje lawinę nieprzewidywalnych...

Książka "Partnerstwo. Mark Brzeziński i Olga Leonowicz w rozmowie z Anną Pamułą" wydana w listopadzie 2025 roku przez Wydawnictwo Agora, to wywiad rzeka skupiający się na relacjach międzyludzkich w kontekście życia publicznego i dyplomacji. Publikacja nie jest typową biografią dyplomatyczną, lecz wielowątkową opowieścią.
Historia Marka i Olgi to piękna lekcja o tym, jak różnice kulturowe i odmienne doświadczenia mogą wzbogacać związek a nie dzielić. To opowieść o wspólnym pokonywaniu przeciwności losu, o nieustannym uczeniu się siebie nawzajem i tolerancji, która staje się fudamentem silnej relacji.
Autorzy odsłaniają kulisy swojego związku, dzieląc się wzruszającymi historiami i humorem. Mark przywołuje relacje swoich rodziców - Emilie Benes-Brzezińska oraz wybitnego stratega Zbigniewa Brzezińskiego, analizując jak ich partnerstwo wpłynęło na jego życie.
Książka charakteryzuje się lekką narracją oraz szczerością, z jaką autorzy mówią o wyzwaniach w budowaniu dojrzałej relacji. Oboje zachowują autonomię wspierając się wzajemnie. Pozycja ukazuje, jak idea partnerstwa przekłada się na pracę ambasadora i relacje między narodami, szczególnie w kontekście obecności USA w Polsce.
Polecam zarówno osobom zainteresowanym polityką, jak i tym, którzy szukają inspiracji do poprawy jakości swoich osobistych relacji.

Książka "Partnerstwo. Mark Brzeziński i Olga Leonowicz w rozmowie z Anną Pamułą" wydana w listopadzie 2025 roku przez Wydawnictwo Agora, to wywiad rzeka skupiający się na relacjach międzyludzkich w kontekście życia publicznego i dyplomacji. Publikacja nie jest typową biografią dyplomatyczną, lecz wielowątkową opowieścią.
Historia Marka i Olgi to piękna lekcja o tym, jak...

"Zaleca się kota" Sho Ishidy to ciepła, mądra, kojąca opowieść o mocy kociej terapii, łącząca luźno powiązane opowiadania o ludziach zmagających się z codziennością, którzy odnajdują sens i ukojenie w towarzystwie kotów przepisywanych na receptę w tajemniczej klinice.
Książka to mozaika pięciu subtelnie powiązanych ze sobą opowiadań, z których każde odsłania losy innej, doświadczonej przez życie osoby, której codzienność zostanie wywrócona do góry nogami przez futrzanego terapeutę. Shou Ishida z delikatnością i subtelnym humorem kreśli portrety tych tymczasowych zwierzęcych towarzystw, ukazując, jak stają się one nieocenionymi katalizatorami głębokich wewnętrznych przemian, prowadząc bohaterów ku uzdrowieniu złamanych serc, odkrywaniu zapomnianych aspektów samych siebie i odnajdywaniu iskier nadziei w prozaicznej codzienności.
Czy warto sięgnąć po tę pozycje? Zdecydowanie tak - zwłaszcza jeśli kochasz koty i szukasz opowieści, która skłoni cię do refleksji, ale jednocześnie otuli niczym ciepły koc. To idealna książka na poprawę nastroju. Pełna humoru, ale i wzruszeń. to historia, która nie tylko bawi, ale też zostawia w sercu ciepły ślad, tak jak mruczenie kota śpiącego na kolanach w deszczowy dzień. Polecam!

"Zaleca się kota" Sho Ishidy to ciepła, mądra, kojąca opowieść o mocy kociej terapii, łącząca luźno powiązane opowiadania o ludziach zmagających się z codziennością, którzy odnajdują sens i ukojenie w towarzystwie kotów przepisywanych na receptę w tajemniczej klinice.
Książka to mozaika pięciu subtelnie powiązanych ze sobą opowiadań, z których każde odsłania losy innej,...

"Ślady prowadzą w noc" Janusza Fabera to dobry, klasyczny kryminał z czasów PRL-u osadzony w latach 60-tych.
Do pensjonatu "Rosiczka" przyjeżdża doktor Jan Filip Mięta. Niestety zamiast rozkoszować się urokami okolicy i ostatnie dni sierpnia spędzić beztrosko na spacerach oraz rozmowach przy kawie, doktor zostaje wplątany w niezwykle nieprzyjemną, niezręczną sytuacje. Trzeciego dnia pobytu Mięty w pensjonacie, w jednym z pokojów zostaje zamordowana piękna kobieta, Maria Bojarska. Tak się składa, że doktor jest jedną z ostatnich osób, która miała kontakt z ofiarą. Sprawa, której podjął się pan Mięta komplikuje się coraz bardziej.
Książka ma pozytywny nastrój i zgrabną narrację. A główny bohater da się lubić. Doceniam autora za sprawnie prowadzoną intrygę oraz brak propagandy. Świetnie napisany kryminał w stylu retro. Polecam Fanom tego gatunku, a zwłaszcza fanom polskiej klasyki.

"Ślady prowadzą w noc" Janusza Fabera to dobry, klasyczny kryminał z czasów PRL-u osadzony w latach 60-tych.
Do pensjonatu "Rosiczka" przyjeżdża doktor Jan Filip Mięta. Niestety zamiast rozkoszować się urokami okolicy i ostatnie dni sierpnia spędzić beztrosko na spacerach oraz rozmowach przy kawie, doktor zostaje wplątany w niezwykle nieprzyjemną, niezręczną sytuacje....

"Smocza żona" autorstwa Uli Gudel to trzeci tom z serii fantasy "Dziewczyna bez imienia" wydany w lutym 2025 roku. Powieść kontynuuje losy Eli, Teminy i Ha'akona, którzy wyruszają w niebezpieczną podróż przez świat pełen magii, gadających drzew, nimf i potworów.
Po zaślubinach Eli i Ha;akona Gwardia Namiestnika wyrusza z Kamiennego Gniazda w pełną niebezpieczeństw podróż. Ich celem jest odstawienie plemienia Azzgotów na ich ziemię oraz spotkanie z królem Ha'attikiem w Wilczym Leżu.
Ula Gudel kolejny raz po mistrzowsku splata elementy klasycznej fantasy z narracją o dojrzewaniu i odkrywaniu własnej tożsamości. Mamy tu ciekawą zaskakującą, przewrotną i trzymającą w napięciu fabułę, która skupia się tyleż na niebezpiecznej podróży Eli i jej kompanów, ale też jej trudnej relacji z królem, czy też na burzliwych losach Tallena, który również stanie do bardzo trudnej walki... Po drugie zachwyca nas kreacja bohaterów tej opowieści, gdzie każda postać jest niezwykle barwną, charakterną i potrafiącą nas zaskoczyć.
"Smocza żona" to opowieść o władzy, przeznaczeniu i tajemniczej sile, która splata losy bohaterów. Wchodzimy w świat pełen intryg politycznych, pradawnej magii i nieoczekiwanych sojuszy. Książka zachwyci zarówno wielbicieli klasycznej fantasy jak i tych którzy szukają czegoś więcej. Naprawdę polecam. Bardzo dobra trylogia!

"Smocza żona" autorstwa Uli Gudel to trzeci tom z serii fantasy "Dziewczyna bez imienia" wydany w lutym 2025 roku. Powieść kontynuuje losy Eli, Teminy i Ha'akona, którzy wyruszają w niebezpieczną podróż przez świat pełen magii, gadających drzew, nimf i potworów.
Po zaślubinach Eli i Ha;akona Gwardia Namiestnika wyrusza z Kamiennego Gniazda w pełną niebezpieczeństw podróż....

Drugi tom z cyklu "Dziewczyna bez imienia" przenosi nas jeszcze głębiej - w bogaty, wielowymiarowy świat wykreowany przez Ulę Gudel.
"Poczwarka" rozpoczyna się po bitwie, w której dość solidnie ucierpiała zarówno główna bohaterka Eli i jej elfi przyjaciel. Po wielu dniach, które Eli i Tallen spędzili w uśpieniu, następuje bolesne przebudzenie. Oboje cierpią od doznanych ran. Rewolta niewolników skończyła się porażką. Na horyzoncie pojawia się nowe zagrożenie, kiedy król wszystkich Ha'ami żąda wydania księżniczki. W Kamiennym Gnieździe zjawiają się długo wyczekiwani sojusznicy - krasnoludowie, by ratować i uleczyć rany Eli. Tymczasem w losy bohaterów angażują się niespodziewani sojusznicy: Żagiew i Wybłysk - dwugłowy smok, a także Ulula - tajemniczy Posłaniec Przedwiecznych, zdolny wpływać na wyroki przeznaczenia.
Książka to pełna akcji, emocji i refleksji opowieść o sile przyjaźni i niezłomności. Autorka łączy przygodę z głębokimi przesłaniami o losie i człowieczeństwie. Styl pisarki jest lekki i zrozumiały, z wyczuciem oddaje emocje swoich bohaterów, barwne opisy i dialogi dodają wiarygodności przedstawionego świata.
"Poczwarka" to pozycja godna polecenia dla fanów fantastyki. Polecam!

Drugi tom z cyklu "Dziewczyna bez imienia" przenosi nas jeszcze głębiej - w bogaty, wielowymiarowy świat wykreowany przez Ulę Gudel.
"Poczwarka" rozpoczyna się po bitwie, w której dość solidnie ucierpiała zarówno główna bohaterka Eli i jej elfi przyjaciel. Po wielu dniach, które Eli i Tallen spędzili w uśpieniu, następuje bolesne przebudzenie. Oboje cierpią od doznanych...

"Jaszczurka" Uli Gudel to pierwszy tom z cyklu "Dziewczyna bez imienia"... pełen magii i tajemniczy świat, który wciąga czytelnika od pierwszych stron.
Akcja dzieje się w krainie Ha'ami, gdzie każdy członek społeczności ma swoje miejsce i role określone z góry przez twarde prawa i tradycje. Za ich złamanie grozić może nawet kara śmierci. Nieświadoma czyhającego niebezpieczeństwa Eli, wkracza w ten mroczny kraj wraz z przyjacielem elfem Tallenem i ukochanym koniem Simronilem. Okazuje się, że na samym wstępie dziewczyna łamie prawo Ha'ami - za jazdę konną zostaje pojmana i uwięziona. Jej towarzysz zostaje wtrącony do lochu, jest bity i okaleczony z powodu, że jest nieczłowiekiem. Eli za wszelką cenę próbuje uwolnić swojego przyjaciela, wchodząc w układ z władcą zamku.
Książka osadzona jest w oryginalnym, pełnym magii świecie. Czytelnik śledzi zmagania bohaterów, ich wewnętrzne konflikty, poczucie winy i traumy, a także siły przyjaźni, która pomaga im iść naprzód. Porusza także głębokie tematy jak wiara, nadzieja, siła, adaptacja zmian, znoszenie ograniczeń i walka o własne przekonania.
Akcja książki ma swój bieg i zaskakuje tempem oraz tajemnicami, których fabuła ujawnia z czasem coraz więcej. Bohaterowie mają bogate osobowości i już od pierwszego spotkania z nimi czytelnik może podejrzewać jakimi wartościami będzie się kierować dana postać.
Uważam, że jest to niezwykle udany debiut, a także jedna z lepszych polskich książek z gatunku fantasy, jaką czytałam. Polecam gorąco! Gwarantuje, że zaskoczy was nie raz.

"Jaszczurka" Uli Gudel to pierwszy tom z cyklu "Dziewczyna bez imienia"... pełen magii i tajemniczy świat, który wciąga czytelnika od pierwszych stron.
Akcja dzieje się w krainie Ha'ami, gdzie każdy członek społeczności ma swoje miejsce i role określone z góry przez twarde prawa i tradycje. Za ich złamanie grozić może nawet kara śmierci. Nieświadoma czyhającego...

Maria Czubaszek była mi znana jako osobowość telewizyjna. Dlatego bez wahania sięgnęłam po jej biografię.
Satyryczka zawsze mnie fascynowała... była nieprzeciętnie inteligentną i dowcipną kobietą. Na dodatek zawsze żyła tak jak chciała. To wielki przywilej w dzisiejszych czasach. Przedstawiona jest jako człowiek z krwi i kości.
Biografia Marii Czubaszek ciekawi, śmieszy i momentami wzrusza. Książka jest bardzo pozytywna i wciągająca - przeczytałam w jeden dzień. Polecam każdemu kto ceni twórczość Marii Czubaszek.

Maria Czubaszek była mi znana jako osobowość telewizyjna. Dlatego bez wahania sięgnęłam po jej biografię.
Satyryczka zawsze mnie fascynowała... była nieprzeciętnie inteligentną i dowcipną kobietą. Na dodatek zawsze żyła tak jak chciała. To wielki przywilej w dzisiejszych czasach. Przedstawiona jest jako człowiek z krwi i kości.
Biografia Marii Czubaszek ciekawi, śmieszy i...

"Najgorętsza plaża w Finlandii" to komedia kryminalna autorstwa Antti Tuomainena, która toczy się w sobie rozwiązywanie zagadki morderstwa z czarnym humorem.
Palm Beach nie jest wymarzonym kurortem do wypoczynku. Finlandia, trzynaście stopni i ani odrobiny słońca. Miejsce to świeci pustkami, pewnie dlatego, że ludzie z reguły lubią wypoczywać w ciepłych krajach. Pewnego dnia dochodzi do dziwnego morderstwa. W starym domu Oliwii, która wróciła, by go wyremontować, znaleziono zwłoki nieznajomego mężczyzny. Nikt nie wie, kim jest i co tam robił. W celu rozwikłania zagadki do kurortu przyjeżdża Jan Nyman, który pod przykrywką oraz zmienioną tożsamością prowadzi śledztwo.
Już kiedyś miałam okazję czytać książkę tego autora i chociaż wtedy bawiłam się trochę lepiej, to pobyt w Palm Beach Finland również sprawił mi nieco przyjemności. Sporo absurdu, pełno pechowych postaci i niefortunnych wypadków. Brak tu akcji oraz napięcia...od samego początku wiemy kto jest mordercą. Jest to pozycja lekka i zabawna, choć mamy trupa w tle. Fabuła nie jest zbyt skomplikowane i to raczej perypetie niezgrabnych bohaterów wychodzą na pierwszy plan. Absurdalna, sarkastyczna i taka zupełnie inna. Mnie osobiście się podobała i zaliczam ją do tych czytanych dla relaksu. Na pewno sięgnę jeszcze po inne dzieła pana Tuomainena.
Moja osobista ocena jest pozytywna, a książkę polecam jako rozrywkę, zwłaszcza dla czytelników szukających czegoś w klimacie nietypowego kryminału.

"Najgorętsza plaża w Finlandii" to komedia kryminalna autorstwa Antti Tuomainena, która toczy się w sobie rozwiązywanie zagadki morderstwa z czarnym humorem.
Palm Beach nie jest wymarzonym kurortem do wypoczynku. Finlandia, trzynaście stopni i ani odrobiny słońca. Miejsce to świeci pustkami, pewnie dlatego, że ludzie z reguły lubią wypoczywać w ciepłych krajach. Pewnego...

"Osobliwy dom pani Peregrine" to powieść, do której warto wracać, młodzieżówka o wysokim poziomie i lektura, którą powinno się polecać. Jest popisem wyobraźni i kapitalną przygodą, w której zatracą się również starsi czytelnicy.
Jacob od dziecka bombardowany był przez dziadka niesamowitymi historiami o jego przeszłości. Szczególne miejsce zajmował w nich sierociniec ukryty na walijskiej wyspie, gdzie nie mogły go dosięgnąć ani zł, ani wojna, ani potwory. Chłopiec z czasem wyrósł z młodzieńczych opowiastek. Jednak gdy mężczyzna umiera Jacoba nawiedzają senne koszmary i wizja niewytłumaczalnych zdarzeń. Jedynym sposobem na wyjaśnienie jest podróż do miejsca, w którym dziadek Portman się wychował - na wyspę Carinholm, na której mieścił się osobliwy sierociniec. Kiedy poznaje przeszłość dziadka zaczyna się zastanawiać, gdzie tak naprawdę powinno postawić granicę pomiędzy fikcją a rzeczywistością. Dom pani Peregrine staje przed Jacobem otworem a to co tam spotyka burzy jego ówczesny światopogląd, podobnie jak sama osobliwa pani Peregrine.
To książka pełna magii, mroku i niesamowitości. Atmosfera tajemnicy jaka kryje się na każdej ze stron budzi napięcie, które można kroić nożem. Rzeczywistość zderza się z fikcją, realność konfrontuje ze zjawiskami nadprzyrodzonymi, a gatunkowy miszmasz wprowadza do fabuły intrygujące zwroty wydarzeń.
W sumie to bez wątpienia dziwnie dziwna książka, ale w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu słowa. Uroku dodają zastanawiające i mrożące krew w żyłach fotografie, które dopełniają dzieła. Autor pisze ciekawie i wciągająco, że ani przez moment się nie nudziłam. Jacoba polubiłam... inteligentny, dążący do celu młody chłopak, który wie, czego chce. Mamy tu także motyw podróżowania w czasie, przeskakiwania w różne pętle czasowe.
Zdecydowanie historia warta przeczytania!

"Osobliwy dom pani Peregrine" to powieść, do której warto wracać, młodzieżówka o wysokim poziomie i lektura, którą powinno się polecać. Jest popisem wyobraźni i kapitalną przygodą, w której zatracą się również starsi czytelnicy.
Jacob od dziecka bombardowany był przez dziadka niesamowitymi historiami o jego przeszłości. Szczególne miejsce zajmował w nich sierociniec ukryty...

"Cienie zła" Krystyny Mirek to ostatnia część cyklu "Blizny przeszłości", która zamyka wątki kryminalne związane z przeszłością Mai Sokołowskiej.
Główna bohaterka nie ma lekkiego życia. Ciężko jej odnaleźć się w domu, w którym zginęli jej najbliżsi. W dodatku sprawa z burmistrzem miasteczka Borków nie daje spokoju. Niby mężczyzna został aresztowany, ale dziewczyna wie że to kwestia czasu jak znajdzie sposób na wydostanie się z więzienia i zemstę.
W tym tomie na pierwszy plan wysuwają się wątki obyczajowe. Poniżana i zastraszana żona burmistrza stara się odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Adwokat jej męża stara się wykorzystać okazję i wzbogacić kosztem klienta.
Ta książka zdecydowanie jest najbardziej stonowana jeśli chodzi o akcję, jednak mimo wszystko sporo się dzieje w życiu bohaterów. Autorka wymyśliła intrygującą i wciągającą fabułę. Świetnie wykreowane postacie, którzy w ostatnim tomie przechodzą przemianę. Małomiasteczkowy klimat, który tak lubię w powieściach sprawił, że czytałam ją z przyjemnością i zainteresowaniem.
Polecam z całego serca całą trylogię, by zrozumieć tę historię.

"Cienie zła" Krystyny Mirek to ostatnia część cyklu "Blizny przeszłości", która zamyka wątki kryminalne związane z przeszłością Mai Sokołowskiej.
Główna bohaterka nie ma lekkiego życia. Ciężko jej odnaleźć się w domu, w którym zginęli jej najbliżsi. W dodatku sprawa z burmistrzem miasteczka Borków nie daje spokoju. Niby mężczyzna został aresztowany, ale dziewczyna wie że to...

Książka Zyty Rudzkiej to monolog Wery, fryzjerki męskiej, która chce pochować swego męża Dżokeja. Największym problemem jest dla niej dobranie odpowiedniego obuwia do trumny, bo jak głosi pierwsze zdanie powieści: "Trudno o dobre buty dla nieboszczyka". Chodzi więc po mieście, szukając tych "dobrych butów", a przy okazji przywołuje swoją przeszłość i odwiedza ludzi, którzy kiedyś coś dla niej znaczyli. Kobieta jest nie tylko dumna ze swojej pracy, ale również traktuje ją jako pole do obserwacji kulturowych i społecznych. Wera to osoba bezkompromisowa, ostra i bezwzględna. Krytykuje nie tylko świat zewnętrzny, ale również i siebie, na przykład swoje ciało, któremu się przygląda i które z ciekawością studiuje.
Cechą charakterystyczną tej powieści jest język. Nie da się obok niego przejść obojętnie. Ten język jest ostry, brudny, zakrzywiony, zagęszczony a zarazem tak posklejany i dopasowany, że lektura jest płynna. Zdania są twarde, krótkie i zwaliste. Nie ma tu miejsca na sentyment, a ton jest zasadniczy.
Książka mimo, że dotyczy trudnego klimatu napisana jest ciekawie oraz oryginalnie, to nie dostrzegłam w niej tego czego chciałam. Moje odczucia co do niej są chaotyczne jak sama historia.

Książka Zyty Rudzkiej to monolog Wery, fryzjerki męskiej, która chce pochować swego męża Dżokeja. Największym problemem jest dla niej dobranie odpowiedniego obuwia do trumny, bo jak głosi pierwsze zdanie powieści: "Trudno o dobre buty dla nieboszczyka". Chodzi więc po mieście, szukając tych "dobrych butów", a przy okazji przywołuje swoją przeszłość i odwiedza ludzi, którzy...

Nigdy wcześniej nie słyszałam o pani Laurie Halse Anderson ani nie miałam styczności z jej twórczością.
Wielu z nas dąży do ideału. Lia nie jest inna. Gdy policja odnajduje ciało jej najlepszej przyjaciółki, Cassie, wszystko staje się sto razy gorsze. Bohaterka walczy z poczuciem winy równie mocno, jak i z pochłaniającą ją chorobą. Lia ma poważne zaburzenia odżywiania. Autorka wcielona w jej postać tłumaczy jakie zachodzą procesy, jak zmienia się myślenie osoby chorej, co powstrzymuję ją od normalnego funkcjonowania. Próbuje przedstawić zachowanie rodziny, co przeżywa naprawdę główna bohaterka i jakie demony drzemią w jej głowie. Czytamy o tym jak wygląda dzień z anoreksją, jakie trudności trzeba przechodzić i o uczuciach jakie trzeba dusić. O pomocy, które nie skutkuje, ponieważ chory musi chcieć wyzdrowieć, bez tego ani rusz.
Czyta się dosyć szybko. Wszystko poznajemy z punktu widzenia naszej bohaterki. Jest to przestroga dla młodych dziewczyn, które teraz tak często patrząc w lustro nie mogą zaakceptować samej siebie. W czasach kiedy prawie we wszystkich reklamach widzimy piękne i szczupłe kobiety, ukształtował się pewien stereotyp, że jeśli dziewczyna chuda to ładna, a jeśli ma trochę zbędnych kilogramów to już zalicza się do tych brzydkich. Myślę, że warto przeczytać tę książkę i przekonać się, że takie osoby naprawdę potrzebują pomocy. Nie można się od nich odwrócić i udawać, że nie ma problemu, ponieważ jeśli ktoś zostaje z tym sam to tak naprawdę powoli się zabija. Smutne. Polecam!

Nigdy wcześniej nie słyszałam o pani Laurie Halse Anderson ani nie miałam styczności z jej twórczością.
Wielu z nas dąży do ideału. Lia nie jest inna. Gdy policja odnajduje ciało jej najlepszej przyjaciółki, Cassie, wszystko staje się sto razy gorsze. Bohaterka walczy z poczuciem winy równie mocno, jak i z pochłaniającą ją chorobą. Lia ma poważne zaburzenia odżywiania....

"Trzeci brzeg Styksu" to pierwsza książka Krzysztofa Brześki, która wpadła mi w ręce. I nie żałuję.
Autor zabiera nas w podróż w przeszłość, do roku 1892. Wszystkie wydarzenia rozgrywają się w Łodzi - mieście wielokulturowym, pełnym prężnie działających fabryk włókienniczych. Szare i nudne życie mieszkańców zostaje zakłócone porwaniami dzieci: 6-letniego syna bogatego fabrykanta Friedricha Neumanna oraz dziecka inżyniera Szatkowskiego z fabryki Scheiblera. W tym samym czasie bez wieści przepada dopiero co przybyły w poszukiwaniu pracy, zubożały szlachcic Andrzej Potulicki. Do tego dochodzą tajemnicze wybuchy, zapadające się kamienice i wysychające studnie. Czy te wszystkie wydarzenia coś łączy? Tego próbują się dowiedzieć prywatni detektywi: Jewgiennij Aleksandrowicz Riepin i Stanisław Berg.
Autor ma fajny styl i przyjemnie się czyta. Dobry kryminał retro rozgrywający się w realiach XIX-wiecznej Łodzi, którą pisarz świetnie i realnie przedstawił. Zawiłe i ciemne zakątki ulic, długie korytarze oraz fabryki powodują, iż człowiek przenosi się wraz z bohaterami do tamtego okresu. Wątek kryminalny i przedstawione postacie od pierwszej strony do ostatniej sprawiają, że czytelnik czyta z napięciem oczekując zakończenia, które w tym wypadku nie jest oczywiste.
Uważam, że warta przeczytania. Powinno być więcej pozycji na polskim rynku. Polecam!

"Trzeci brzeg Styksu" to pierwsza książka Krzysztofa Brześki, która wpadła mi w ręce. I nie żałuję.
Autor zabiera nas w podróż w przeszłość, do roku 1892. Wszystkie wydarzenia rozgrywają się w Łodzi - mieście wielokulturowym, pełnym prężnie działających fabryk włókienniczych. Szare i nudne życie mieszkańców zostaje zakłócone porwaniami dzieci: 6-letniego syna bogatego...

"Traumaland. Polacy w cieniu przeszłości" autorstwa Michała Bilewicza to głęboko przemyślana analiza psychologiczna, która ukazuje w jaki sposób traumatyczne doświadczenia z przeszłości wpływają na współczesne społeczeństwo polskie. Książka oferuje fascynujący wgląd w procesy psychologiczne i społeczne, które kształtują naszą zbiorową pamięć i tożsamość.
Niech Was nie zmyli okładka książki, na której znalazło się słynne zdjęcie z 1946 roku, ukazujące dziewczynkę patrzącą na ruiny zniszczonego getta warszawskiego. II wojna światowa, choć stanowiąca bez wątpienia trzon całej książki, to nie jedyny moment w historii XX-go i XXI-go wieku, który przywołuje Bilewicz. Ludobójstwo w Rwandzie, atak na Word Trade Center, wybuch wojny na Ukrainie.
Przeważająca większość książki koncentruje się jednak na latach 1939-1945. Zdaniem Bilewicza nieprzepracowana trauma i głęboki lęk przed wojną nieobcy jest także najmłodszym pokoleniom Polaków. Niepokoje te dają o sobie znać w pozornie niepowiązanych ze sobą zachowaniach tak typowych dla naszego narodu: pesymistyczne patrzenie na rzeczywistość, nieufnością wobec władzy i autorytetów, histerycznymi reakcjami na wypowiedzi godzące w status Polski wyłącznie jako ofiary XX-wiecznych totalitaryzmów, wreszcie perwersyjne celebrowanie własnych klęsk i niepowodzeń.
Michał Bilewicz napisał ważną książkę - podarował czytelnikom - psychologiczny portret własny Polaków, wyjaśniając dlaczego jesteśmy, jako społeczeństwo. Żyjemy w traumalandzie - kraju, którego wydarzenia historyczne - zabory, II wojna światowa - Holokaust, Katyń, Wołyń, czasy PRL-u mają wpływ na naszą kulturę, życie codzienne, wybory polityczne. Nie uciekniemy od tego.
Każdą książkę warto przeczytać, choćby po to, by poznać różne punkty widzenia. Jeśli jesteś Polakiem, podejdź do tej lektury z dystansem - ale przeczytaj. Warto znać perspektywę autora, nawet jeśli się z nią nie zgadzasz. Na szczęście czyta się sprawnie.

"Traumaland. Polacy w cieniu przeszłości" autorstwa Michała Bilewicza to głęboko przemyślana analiza psychologiczna, która ukazuje w jaki sposób traumatyczne doświadczenia z przeszłości wpływają na współczesne społeczeństwo polskie. Książka oferuje fascynujący wgląd w procesy psychologiczne i społeczne, które kształtują naszą zbiorową pamięć i tożsamość.
Niech Was nie...

Lesio, Janusz, Barbara, Stefan i Karolek - bohaterowie, których poznałam na kartach "Lesia" powrócili w powieści "Dzikie białko". Barwni pracownicy biura architektonicznego tym razem angażują się w zdobywanie zdrowej żywności. Ich pomysłowość granicząca niekiedy z lekkomyślnością bawi do łez. Lesio tym razem rusza tropem ekologicznej żywności do najbardziej dzikiego zakątka kraju. A wszystko przez to, że Karolek w kolejce w spożywczaku dowiaduje się, że dżemy to trucizna, kurczak to świństwo, a klopsiki to paskudztwo. Na dodatek wielka płyta, z którą architekci mają wiele wspólnego prawdopodobnie wywołuje reumatyzm, jeśli nie zatrucie metalami rzadkimi i wydziela z siebie promieniowanie radioaktywne.
Wszystkie poczynania dzielnych architektów generują gigantyczny ładunek komizmu. Styl Joanny Chmielewskiej jest bardzo dynamiczny, pełen humoru zarówno w dialogach jak i narracji. Opis polowania na dzika (tytułowe dzikie białko) przy użyciu siatki hamakowej i ogrodzeniowej, wilczych dołów, ciupagi oraz szpady po przodku stanowi ukoronowanie książki. Uśmiałam się do łez.
Miło spędziłam czas przy lekturze. Dla mnie Chmielewska jest THE BEST. Polecam!

Lesio, Janusz, Barbara, Stefan i Karolek - bohaterowie, których poznałam na kartach "Lesia" powrócili w powieści "Dzikie białko". Barwni pracownicy biura architektonicznego tym razem angażują się w zdobywanie zdrowej żywności. Ich pomysłowość granicząca niekiedy z lekkomyślnością bawi do łez. Lesio tym razem rusza tropem ekologicznej żywności do najbardziej dzikiego zakątka...