Tarcza Gromu

Drugi tom cyklu „Troja” to już pełnokrwista opowieść wojenna. David Gemmell nie buduje napięcia powoli – on wrzuca czytelnika w sam środek nadciągającego kataklizmu. Wojna przestaje być widmem, a staje się nieuniknionym losem, który czuć w każdym dialogu, w każdej przepowiedni i w każdym podjętym wyborze.

Na pierwszy plan wyraźnie wysuwa się Odyseusz – postać, którą trudno nie lubić. Charyzmatyczny, inteligentny, zawsze o krok przed innymi. To bohater, który budzi pozytywne emocje, nawet gdy jego działania balansują na granicy moralności. Gemmell świetnie rozwija jego wątek, czyniąc go jednym z najmocniejszych punktów powieści.

Pojawia się także Achilles – mityczny półbóg, symbol nadchodzącej legendy. Jego starcie z Hektorem podczas igrzysk to jedna z najbardziej emocjonujących scen w książce. Pojedynek pełen zwrotów akcji i napięcia, który zapowiada, że prawdziwa konfrontacja pod murami Troi dopiero nadejdzie. Trudno nie czekać na trzeci tom z nadzieją, że ich losy przetną się ponownie w jeszcze bardziej epickich okolicznościach.

W tym tomie szczególnie zapada w pamięć Banokles – prosty wojownik, obdarzony talentem do walki, szukający swojego miejsca w świecie. Jego bezpośredniość i naturalność sprawiają, że łatwo się z nim utożsamić. To bohater, który nie jest legendą ani półbogiem, ale człowiekiem wciągniętym w wir historii większej niż on sam.

Klimat wielkiego eposu w stylu Homera pozostaje wyraźny. Bogowie czuwają, przepowiednie zaczynają się spełniać, a nad światem bohaterów gromadzi się burza. Wszystko wskazuje na to, że nadchodzi wielka, długa wojna, która pochłonie tysiące istnień. Bohaterowie odegrają kluczowe role – o ile bogowie im na to pozwolą.

„Tarcze gromu” to solidna, epicka kontynuacja, która nie zwalnia tempa i konsekwentnie buduje fundament pod wielki finał.

Drugi tom cyklu „Troja” to już pełnokrwista opowieść wojenna. David Gemmell nie buduje napięcia powoli – on wrzuca czytelnika w sam środek nadciągającego kataklizmu. Wojna przestaje być widmem, a staje się nieuniknionym losem, który czuć w każdym dialogu, w każdej przepowiedni i w każdym podjętym wyborze.

Na pierwszy plan wyraźnie wysuwa się Odyseusz – postać, którą trudno...

To jest bardzo dobra rozrywka. Postaci, w które można uwierzyć, świat przedstawiony zgrabnie ale nie utopiony w opisach, poprzednie wydarzenia napomknięte ale nie przytłaczają. Dramaty, trudne decyzje, przemoc ale też człowieczeństwo, odwaga . Polecanko !

To jest bardzo dobra rozrywka. Postaci, w które można uwierzyć, świat przedstawiony zgrabnie ale nie utopiony w opisach, poprzednie wydarzenia napomknięte ale nie przytłaczają. Dramaty, trudne decyzje, przemoc ale też człowieczeństwo, odwaga . Polecanko !

Recenzję "Tarczy Gromu", będącego drugim tomem trylogii "Troja" Davida Gemmela, mógłbym właściwie zakończyć na odesłaniu Was do mojej recenzji "Pana Srebrnego Łuku", czyli pierwszego tomu tej zacnej trylogii, bowiem "Tarcza Gromu" robi wszystko to co wychodziło u jej poprzednika, a miejscami nawet go w tych aspektach przebija. Nie dość, że jest to świetna kontynuacja to na dodatek jest to kontynuacja silnie stojąca na własnych nogach i dostarczająca czytelnikowi nowej i dużej dawki rozrywki oraz emocji.

Bo tym właśnie jest "Tarcza Gromu" - klasycznym Heroic Fantasy, która podobnie jak jej poprzednik, wypełniona jest po brzegi akcją i łapiącymi za serce wydarzeniami pompującymi adrenalinę wprost do serc czytelników, pełnokrwistną opowieścią o mitycznych bohaterach, od której dosłownie trudno jest się oderwać. W tej książce akcja goni akcję, a spisek prześciguje spisek. Czytelnik, mimo że przyzwyczajony już po lekturze pierwszego tomu, ponownie rzucony jest w sam środek polityczno-wojennego wiru Starożytnej Hellady i kłamstwem byłoby stwierdzenie, że nie jest to wizja pociągająca.

David Gemmel nie przytłacza swoich czytelników mnogością wydarzeń - pozwala im chłonąć otaczający ich świat, i mimo że zasypuje nas kolejnymi zastępami postaci, wydarzeń, powinowactw itd. to przedstawia nam to tak umiejętnie, że nie sposób się w tym pogubić. Co prawda, Gemmel ma specyficzną manierę przypominania nam co jakiś czas, co wydarzyło się w poprzednim tomie, przez co niektórzy mogą pomyśleć, że traktuje swoich czytelników, jakby mieli pamięć złotej rybki, ale sposób, w jaki to robi przypomina swego rodzaju bajanie przy ognisku (a ognisk w tej trylogii jes naprawdę dużo),przez co te wtrącenia nie wybijają czytelnika z rytmu i częściej faktycznie służą pomocą, niż przeszkadzają.

To co David Gemmel również robi na najwyższym możliwym poziomie to umiejętne wykorzystywanie współczesnie dostępnej wiedzy i implementowanie jej do wykreowanego przez siebie świata, który przecież już znamy ze starożytnego eposu, jakim jest "Illiada" Homera. David Gemmel doskonale wie, jak potoczyły się dalsze losy świata po Wojnie Trojańskiej oraz zna wydarzenia, który działy się równolegle do niej i dzięki temu potrafi w intrygujący sposób wpleść w prezentowaną fabułę trochę tzw. "easter-eggów", mrugnięć okiem do czytelnika albo ukrytych przesłań do wydarzeń i historii, które niekoniecznie na pierwszy rzut oka kojarzą nam się z Wojną Trojańską. Nie będę zdradzał Wam zbyt wielu szczegółów, żeby nie psuć Wam zabawy, ale musicie mi uwierzyć na słowo, że niektóre pomysły Gemmela naprawdę ogromnie mnie zaskoczyły i powodowały szczery uśmiech.

Gemmel tworzy zatem nie tylko nową interpretację "Illiady" Homera, która ukazuje nam wydarzenia zza kulis Wojny Trojańskiej, ale rownież przedstawia nam fascynującą opowieść opartą na schemacie "co by było gdyby" - nie przypomina to jednak bełkotu jakiegoś fanatyka teorii spiskowych, lecz faktycznie przemyślaną i gruntownie skonstruowaną wizję opartą na głębokim i uzasadnionym researchu.

"Tarcza Gromu" to jednak przede wszystkim opowieść o wojnie i jej wpływie na los zwykłych ludzi. To historia o tym, jak w jednej chwili kochający i honorowi mężczyźni przemieniają się w bezlitosnych grabieżców i gwałcicieli, a ich wierne i bogobojne żony bez mrugnięcia okiem stają się bezlitosnymi zabójczyniami. Ta książka nie oszczędza nawet dzieci, pokazując czytelnikom, że nawet w świecie mitów i legend ze starożytnego świata, które zostały przez te tysiące już lat ubarwione przez szkołę i bajki, nikt nie był w 100% bezpieczny.

W śledzeniu historii przedstawionej w "Tarczy Gromu" pomagają nam świetnie wykreowani bohaterowie (a pragnę napomknąć, że mamy ich tu o wiele więcej niż w "Panu Srebrnego Łuku"). I mimo, że są to postaci stworzeni na podobieństwo klasycznych figur znanych ze starożytnych mitów i eposów, gdzie zazwyczaj jeden bohater charakteryzował się tylko jedną konieczną cechą, to Gemmelowi faktycznie udało się tchnąć w te postaci życie, tworząc bohaterów, z którymi można się utożsamić, i którym faktycznie można z całego serca kibicować. Nie oznacza to jednak, że są to postaci dobre - często obserwujemy, a tym samym kibicujemy, potworom i bestiom, których nie chcielibyśmy spotkać w prawdziwym życiu. Mimo to chcemy wierzyć w podejmowane przez nich decyzje i w ich intencje. Niejeden raz srogo się na tym zawiedziemy, ale końcowo i tak kochamy te postaci. W moim przekonaniu świadczy to o wykreowaniu naprawdę dobrych i angażujących postaci, a "Tarcza Gromu", jak i cała trylogia "Troi" jest takimi bohaterami wypchana po brzegi.

"Pan Srebrnego Łuku" mnie zaskoczył, "Tarcza Gromu" utwierdziła mnie w przekonaniu, że historia, o której czytam jest naprawdę dobra - teraz przyszedł czas na "Upadek Królów" i mam nadzieję, że ten powali mnie na kolana.

Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama (kulturiada) po więcej recenzji i ciekawostek ze świata kultury, będę niezwykle wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :)

https://www.instagram.com/kulturiada/

Recenzję "Tarczy Gromu", będącego drugim tomem trylogii "Troja" Davida Gemmela, mógłbym właściwie zakończyć na odesłaniu Was do mojej recenzji "Pana Srebrnego Łuku", czyli pierwszego tomu tej zacnej trylogii, bowiem "Tarcza Gromu" robi wszystko to co wychodziło u jej poprzednika, a miejscami nawet go w tych aspektach przebija. Nie dość, że jest to świetna kontynuacja to na...

Wspólna opinia dla trylogii. Świetna rzecz. Wojna trojańska bez elementów fantasy, no może z jakimś minimalnym fantasy. Autor opisał tu jej swoją wersję nie spodziewajcie się więc, że jeśli znacie wersję Homera to wiecie co i jak. Tu w kilku przypadkach ktoś kto miał skończyć dobrze kończy źle i na odwrót. Gemmel wybrnął nawet fajnie z konia trojańskiego i do tego dorzucił kilka epickich wydarzeń które mogły wydarzyć się w podobnym okresie historycznym, więc do końca nie brakuje zaskoczeń.

Wspólna opinia dla trylogii. Świetna rzecz. Wojna trojańska bez elementów fantasy, no może z jakimś minimalnym fantasy. Autor opisał tu jej swoją wersję nie spodziewajcie się więc, że jeśli znacie wersję Homera to wiecie co i jak. Tu w kilku przypadkach ktoś kto miał skończyć dobrze kończy źle i na odwrót. Gemmel wybrnął nawet fajnie z konia trojańskiego i do tego dorzucił...

Drugi tom okazał się równie udany co początek serii, co wcale nie jest takie oczywiste przy kontynuacjach. Lektura utrzymała wysoki poziom, a ja bawiłem się przy niej wyśmienicie. Autor ma bardzo lekki styl, dzięki czemu przez kolejne rozdziały dosłownie się płynie, a czas poświęcony na czytanie mija błyskawicznie.
Pomysł na tę historię nadal intryguje, a jego realizacja w tej części wypada bardzo przekonująco. Na duży plus zasługuje sposób, w jaki zostali opisani bohaterowie – są nakreśleni z dużą dbałością o szczegóły, co pozwala się z nimi zżyć i z zainteresowaniem śledzić ich dalsze losy. Całość jest spójna, dobrze przemyślana i po prostu satysfakcjonująca.
Moje ogólne wrażenia są jak najbardziej pozytywne. To jedna z tych książek, przy których po prostu odpoczywasz, bo wszystko jest tutaj na swoim miejscu. Z czystym sumieniem polecam każdemu, kto szuka wciągającej lektury, która nie zawodzi oczekiwań rozbudzonych przez pierwszy tom.

Drugi tom okazał się równie udany co początek serii, co wcale nie jest takie oczywiste przy kontynuacjach. Lektura utrzymała wysoki poziom, a ja bawiłem się przy niej wyśmienicie. Autor ma bardzo lekki styl, dzięki czemu przez kolejne rozdziały dosłownie się płynie, a czas poświęcony na czytanie mija błyskawicznie.
Pomysł na tę historię nadal intryguje, a jego realizacja w...

Druga część trylogii o Troi jest jeszcze lepsza od pierwszej części. To epicka przygoda, która pozwala na długie godziny pogrążyć się w świecie starożytnej Grecji i razem z bohaterami opowieści przeżywać ich rozterki i wielkie czyny.

Druga część trylogii o Troi jest jeszcze lepsza od pierwszej części. To epicka przygoda, która pozwala na długie godziny pogrążyć się w świecie starożytnej Grecji i razem z bohaterami opowieści przeżywać ich rozterki i wielkie czyny.

Drugi tom serii nie mniej dobry od pierwszego. Sztosem jest ta seria.

Drugi tom serii nie mniej dobry od pierwszego. Sztosem jest ta seria.

Solidna kontynuacja "Pana Srebrnego Łuku", historia oraz losy głównych bohaterów nabierają rozmachu, rozpędu jak i emocji.

Pamiętam, że długo nie mogłem się przekonać do duetu Kalliades-Banokles mających zapełnić wyrwę po Arguriosie - jednak w miarę czytania (jak i w połączeniu z tomem trzecim) oni również potrafią zdobyć sympatię czytelnika.
Ciekawe ukazane kulisy trojańskiej rodziny królewskiej, z intrygującą postacią Hektora na czele i jego relacją z Andromachą.
Mimo, iż samo oblężenie Troi autor zostawił sobie na tom trzeci, to już w "Tarczy Gromu" udało mu się wprowadzić wszechobecne elektryzujące napięcie, które wisi w powietrzu nad miastem i udziela się wszystkim stronom.

Idealne preludium do "Upadku Królów".

Solidna kontynuacja "Pana Srebrnego Łuku", historia oraz losy głównych bohaterów nabierają rozmachu, rozpędu jak i emocji.

Pamiętam, że długo nie mogłem się przekonać do duetu Kalliades-Banokles mających zapełnić wyrwę po Arguriosie - jednak w miarę czytania (jak i w połączeniu z tomem trzecim) oni również potrafią zdobyć sympatię czytelnika.
Ciekawe ukazane kulisy...

cała trylogia swieta

cała trylogia swieta

Po przeczytaniu pierwszej części trylogii „Pan Srebrnego Łuku” byłem na tyle zaintrygowany dokąd zmierza ta historia, że sięgnąłem po kontynuację. Zostałem miło zaskoczony, bawiłem się jeszcze lepiej niż poprzednio.
Plusy:
- dalsze interesujące koleje losów bohaterów znanych z „Iliady”;
- na pierwszy plan wysuwają się Piria oraz Kalliades i Banokles;
- poznajemy jaka była główna przyczyna wybuch wojny trojańskiej;
- zdrady, oszustwa, polityczne gierki, walka o władzę, wymuszone sojusze;
- z drugiej strony odwaga, bohaterstwo i heroizm walczących po obu stronach;
- wojna zawsze wiąże się ze zniszczeniem i niesprawiedliwością;
- bardzo realistycznie i ciekawie przedstawiony starożytny świat;
- plastyczne opisy bitew zarówno tych lądowych jak i morskich;
- spora dawka humoru, dobrej zabawy, głównie dzięki Banoklesowi;
- czyta się szybko, nie ma czasu na nudę, relaksująca rozrywka gwarantowana;
- zaskakujące zakończenie, już mam ochotę sięgnąć po kontynuację.
Minusy:
- szkoda, że tak mało uwagi poświęcił autor Helikaonowi i Hektorowi;
- nigdy nie lubiłem i nie lubię gdy giną główni bohaterowie.
Ogółem książka bardzo dobra.

Po przeczytaniu pierwszej części trylogii „Pan Srebrnego Łuku” byłem na tyle zaintrygowany dokąd zmierza ta historia, że sięgnąłem po kontynuację. Zostałem miło zaskoczony, bawiłem się jeszcze lepiej niż poprzednio.
Plusy:
- dalsze interesujące koleje losów bohaterów znanych z „Iliady”;
- na pierwszy plan wysuwają się Piria oraz Kalliades i Banokles;
- poznajemy jaka była...