Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Piotruś

Okładka książki Piotruś autora Leo Lipski, 839047980X
Okładka książki Piotruś
Leo Lipski
7,1 / 10
Wydawnictwo: Oficyna Druków Niskonakładowych klasyka
168 str. 2 godz. 48 min.
Kategoria:
klasyka
Format:
papier
Data wydania:
1995-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1995-01-01
Liczba stron:
168
Czas czytania
2 godz. 48 min.
Język:
polski
ISBN:
839047980X
Średnia ocen
7,1 7,1 / 10
16 opinii 133 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Piotruś w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Piotruś

Wojciech Gołębiewski
Wojciech Gołębiewski
książek na półce przeczytane 2453 napisanych opinii 2371

Oceny książki Piotruś

Średnia ocen
7,1 / 10
133 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
6 ocen
9
34 ocen
8
21 ocen
7
25 ocen
6
23 ocen
5
13 ocen
4
2 ocen
3
6 ocen
2
1 ocen
1
2 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Piotruś

avatar
309
260
Marek
28.01.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

"Jest koniec kwietnia. Tyle kwiatów i ziół, których nazw nie znam".
Zbiór.
"Dzień i noc (na otwarcie kanału Wołga-Don)", "Wadi", "Sarni braciszek" to typowe wojenne czy przedwojenne, do bólu polskie, nic ciekawego poza stylem.
"Powrót" dość ciekawy.
"Piotruś" oraz "Miasteczko" świetne, zaskakujące, też ze stylem - to dopiero warte. Warto.

"Jest koniec kwietnia. Tyle kwiatów i ziół, których nazw nie znam".
Zbiór.
"Dzień i noc (na otwarcie kanału Wołga-Don)", "Wadi", "Sarni braciszek" to typowe wojenne czy przedwojenne, do bólu polskie, nic ciekawego poza stylem.
"Powrót" dość ciekawy.
"Piotruś" oraz "Miasteczko" świetne, zaskakujące, też ze stylem - to dopiero warte....

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
232
226
everybookisblue
18.02.2024
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Przeczytane 2024

powiem szczerze nie mam pojęcia co to było, raczej nigdy do niej nie wrócę, bo dodatkowo wzmogła moją niechęć do naturalizmu

powiem szczerze nie mam pojęcia co to było, raczej nigdy do niej nie wrócę, bo dodatkowo wzmogła moją niechęć do naturalizmu

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
693
692
Florian
31.01.2023
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Bardzo mi się spodobała. Super lektura!

Bardzo mi się spodobała. Super lektura!

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

277 użytkowników ma tytuł Piotruś na półkach głównych
  • 167
  • 107
  • 3
25 użytkowników ma tytuł Piotruś na półkach dodatkowych
  • 8
  • 4
  • 4
  • 3
  • 2
  • 2
  • 2

Tagi i tematy do książki Piotruś

Proza Literatura polska Zbiór opowiadań

Inne książki autora

Więcej
więcej
Leo Lipski
Leo Lipski
Polski pisarz emigracyjny pochodzenia żydowskiego. Jego twórczość ma charakter autobiograficzny – odwoływał się w niej m.in. do pobytu w radzieckim łagrze oraz do swojej długoletniej niepełnosprawności (pisarz cierpiał na prawostronny paraliż). Urodził się w Szwajcarii w rodzinie żydowskiej. Jego matka zmarła, gdy był jeszcze dzieckiem. W Krakowie ukończył Gimnazjum św. Jacka, po czym studiował psychologię i filozofię. Przed wojną ogłaszał utwory poetyckie i prozatorskie na łamach pism, m.in. „Kuźnia Młodych”, „Nasz Wyraz”, „Pion”. Pierwsze miesiące wojny spędził we Lwowie, dokąd zbiegł wraz z bratem i narzeczoną. Następnie obaj bracia zostali zesłani do łagrów, a narzeczona Ida wróciła do Krakowa, gdzie trafiła do getta. Bracia Lipscy wydostali się z ZSRR razem z armią Andersa. Brat pisarza zginął pod Monte Cassino, a on sam – dotknięty paraliżem, który dopadł go w Bejrucie w 1945 – osiadł po wojnie w Izraelu. Żył tam w straszliwej nędzy. Nigdy nie nauczył się języka hebrajskiego ani angielskiego. Został wyróżniony nagrodą „Kultury” paryskiej w 1955, a także Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1996. Archiwum Leo Lipskiego znajduje się w Archiwum Emigracji w Bibliotece Uniwersyteckiej w Toruniu.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Nogi Izoldy Morgan Bruno Jasieński
Nogi Izoldy Morgan
Bruno Jasieński
Mikropowieść ,,Nogi Izoldy Morgan '' Bruno Jasieńskiego to bardzo nieoczywiste dziełko, zarazem niezwykle interesujące. Nie czytałam ani prozy, ani poezji tego autora, więc było to dla mnie kompletne zaskoczenie, chociaż po pisarzu futuryście można się było spodziewać czegoś w tym stylu. To opowiadanie o inżynierze Witoldzie Bergu, fetyszyście damskich nóg, który miał obsesję na punkcie maszyn .Berg obawiał się , że przyjdzie taki czas, że człowiek nie będzie miał władzy nad maszynami, to one zawładną człowiekiem. Przypominam, że opowiadanie zostało napisane w 1921 roku, więc Jasieński wykazał się tu bardzo wizjonerskim spojrzeniem. Podobało mi się, myślę, że warto poznać więcej książek tego autora.
YAGAES - awatar YAGAES
ocenił na81 rok temu
Matka Stanisław Ignacy Witkiewicz
Matka
Stanisław Ignacy Witkiewicz
Sprawa między matką i synem, w którą wplątane są (choć same tego chyba nie chcą) także inne istoty ludzkie. Witkacy ukazuje niemożność sprostania oczekiwaniom stron wobec siebie nawzajem, ukazuje wzajemne wyrazy miłości oraz wyrazy nienawiści. Szacunek i cześć przeplata się z arogancją i próbą zranienia. Wszystko w alkoholowo-morfinowo-kokainowym sosie wydaje się dążyć do oczywistego finału, który... okazuje się jednak nieoczywisty. Rodzice, którzy wypruwają flaki dla dzieci. I dzieci, które chcąc zmieniać zastany świat ranią nie tylko rodziców lecz także świat, który z całą starannością dzieciom przedstawili.
lustrokultury - awatar lustrokultury
ocenił na82 miesiące temu
Zawał Miron Białoszewski
Zawał
Miron Białoszewski
" Jest 11 rano, 28 listopada. Strach? Pomyślałem, że może tym razem jeszcze nie umrę ". Tym razem rzeczywiście, autor jeszcze nie umarł, zmarł dopiero po kolejnym zawale w 1983 roku. Tym razem trafił do szpitala i następnie do sanatorium w Inowrocławiu. I o tym właśnie jest ta książka. Autor, poeta zdaje w niej relację, fabularyzowaną z pobytu tamże i tamże też. Książka dość ciekawa do przeczytania, dla tych, co znają tamte czasy, ale i dla tych, dla których kupowanie jedynego obecnego wzoru piżamy w całym mieście, czy jednego, jedynego kieliszka bez nóżki w sklepie, jest pewną egzotyczną impossible. Pan Miron opisuje więc szpital i zapasy przynoszone przez rodzinę i trzymane między oknami, bo brak lodówki i watę również przynoszoną przez rodzinę, bo szpital nie miał, którą pacjenci darowali szpitalowi do ustrojenia choinki na święta i inne pewnie, dla niektórych dziwne ciekawostki. Teraz trochę prywaty. Ta wata na choinkę przypomniała mi sytuację, tuż sprzed pandemii, kiedy moja ciocia leżała w szpitalu po zabiegu i szpital nie miał dla niej potrzebnych jej leków. Kuzyn dostał pięknie wypisaną przez lekarza receptę i sam musiał te leki kupić w aptece, oczywiście na własny koszt i zanieść do szpitala dla cioci... Zostawię ten fakt bez komentarza. Jednak nie samymi zabiegami i tematami ściśle leczniczymi człowiek przecież żyje. Opisuje więc Białoszewski to, co robił poza szpitalem. Spacery, wypad do teatru, parki i obserwowane w nich kaczki, gołębie. Sprawili sobie nawet taką atrakcję w sanatorium jak wywoływanie duchów. Pewnym "zapomnianym" już faktem jest zapewne wspomnienie autora, o rozbitej w oknie szybie i o tym jak to nie mógł się doprosić pracujących obok na korytarzu robotników, by mu tę szybę wstawili. Kiedyś fizyczny robotnik to był KTOŚ 😁 Na uwagę zasługuje też język autora, którym się posługuje, chociażby dla opisu, na przykład jednej z kuracjuszek: "Młodawa, duża pani w sweterku i w spodniach obciśniętych na wydatnym środku postaci, obracała się szybko w koło i na boki jak i jej szczupły młodawy partner. Najbardziej zdziwiło jej pochylenie z wypiętego profilu, szczupłe nogi, duży brzuch i pupa załapana w sylwetę ruchliwą, uważną. Stopy jej starannie kręciły się i dreptały dodatkowo luzem, trzymając się drewniaków. Popiersie tej pani, przy całej obrotności było nieruchome." Reasumując, fajnie przeczytać, ale gorzko skonstatować, że mimo upływu ponad 40 lat (pierwsze wydanie książki miało miejsce w 1977 r.) w tak zwanej "służbie" zdrowia nic się nie zmieniło, a jeśli nawet, to raczej nie na lepsze.
Żona_Pigmaliona - awatar Żona_Pigmaliona
oceniła na64 lata temu
Zestaw do śmierci Susan Sontag
Zestaw do śmierci
Susan Sontag
"Nienawidzę prochu, z którego powstałem i który do was przemawia. Oddaję go wam." Żałuję, że najpierw obejrzałam "Drabinę Jakubową", a dopiero później sięgnęłam po "Zestaw do śmierci". Gdybym zaczynała inaczej, prawdopodobnie konwencja zastosowana przez Sontag wywarłaby na mnie dużo mocniejsze wrażenie. Przez całą książkę towarzyszymy Dudusiowi w jego mrocznej, halucynacyjnej podróży, dopóki nie skompletuje swojego zestawu do śmierci. Niezwykłe rozwiązania formalne (drobiazgowe i realistyczne opisy w skontrastowaniu z przypominającą senny koszmar treścią) tworzą klimat znany chociażby z "Zamku" Kafki. Osobiście, bardzo ucieszył mnie fakt, że odnalazłam w "Zestawie" korelację z "Ubikiem" Dicka, mianowicie rozpadanie się i starzenie przedmiotów (u Sontag dworzec kolejowy),co według mnie istotnie poszerza perspektywę obu powieści.
DeathAwaits - awatar DeathAwaits
ocenił na1011 lat temu
Tatarak i inne opowiadania Jarosław Iwaszkiewicz
Tatarak i inne opowiadania
Jarosław Iwaszkiewicz
"Tatarak" to jak dotąd moje ulubione opowiadanie Iwaszkiewicza. Fakt, że wcześniej obejrzałem ekranizację w żaden sposób nie wpłynął na odbiór tekstu, choć w osobie Marty non stop widziałem znakomitą Krystynę Jandę. Poza cudownie tragiczną sceną końcową mamy tu świetne dialogi, a także skondensowany obraz powojennej Polski. Warto zanurzyć się w ten świat.
Andreus1985 - awatar Andreus1985
ocenił na96 miesięcy temu
Psia trawka Raymond Queneau
Psia trawka
Raymond Queneau
To była smakowita uczta dla konesera prawdziwej literatury! Mimo, że na początku ciężko mi było się wgryźć w fabułę, muszę przyznać, że z każdą kolejną stroną tej niesamowitej czarnej komedii, było tylko lepiej. Autor bezkompromisowo bawi się słowem, czytelnikiem i akcją wprowadzając spore zamieszanie, ale jednocześnie utrzymuje stały rytm opowieści poprzez charakterystykę poszczególnych postaci, ich świetne zobrazowanie i naświetlenie czytelnikowi tła całej dramaturgii. Surrealistyczna w swojej wymowie, momentami absurdalna, przejawiająca brak jakiejkolwiek spójności (to tylko pozory)intelektualna rozrywka warta poświęcenia. Matematyczno-filozoficzno-psychologiczna groteska i niewybredny pastisz. Zbiorowisko dziwacznych postaci obrazujących niziny społeczne, ale o jakże wyrafinowanym guście! Mistrzostwo świata, zrobić z podglądania i podsłuchiwania taką wytrawną ucztę literacką! Mamy tutaj przysłowiową komedię pomyłek, czarny humor rodem z Monty Pythona, a domysły i plotki dodatkowo podnoszą temperaturę całości. Filozoficzne dysputy, intelektualne dywagacje rozkładają system na łopatki. Świetnie uchwycone nasze codzienne przywary otoczone erudycją specyficznego języka, napięcie wywołane niespodziewanymi wydarzeniami, bogaty kalejdoskop charakterów. Gorąco polecam
kasiaman55 - awatar kasiaman55
ocenił na82 lata temu
Jazz Toni Morrison
Jazz
Toni Morrison
Tak! To kolejna świetna książka Morrison. Słychać w niej jazz, rytm Harlemu, kołysanie biodrami i stukot dłoni wybijających melodię. Małżeńskie potyczki, choć opisane prosto, są niesamowicie skomplikowane. Rwana fabuła nie ułatwia czytania. Potrzeba dużego skupienia, żeby się w tej książce nie zgubić. Ale wszystko wynagradza wszędobylski jazz. Niesamowita książka.
ewkaewka - awatar ewkaewka
oceniła na86 miesięcy temu
Drzewo Wiesław Myśliwski
Drzewo
Wiesław Myśliwski
"Drzewo" chce i nie chce być ścięte, a kosa trafia tu kamień, choć i na siekiery, piły, inne światy, a nawet strach przed umieraniem się odnajdzie. Nie jest jednostajnie i monotematycznie. Dotykamy przemijania, kontrastów międzypokoleniowych, a moralne dylematy dają o sobie znać, ale bez moralizatorstwa. Jest odpowiedzialność i człowieczeństwo. Odzywające się sumienie i nadwyrężone zaufanie. Jest wiejskość ze swoim charakterystycznym oddaniem ziemi, ale i nadchodzenie nowego. Samo życie w całej swojej różnorodności. Jak to na dramat przystało jest iście teatralnie, a stylizowany język wprowadza nas jeszcze intensywniej w konwencję spektaklu. Czytając, można poczuć się niczym widz podczas przedstawienia, który niemal stapia się z oglądaną sztuką i znajduje w niej cząstkę siebie samego.
krisoporanku - awatar krisoporanku
ocenił na828 dni temu
Wyjście Tadeusz Różewicz
Wyjście
Tadeusz Różewicz
"Bajka ścierpły mi nogi obudziłem się z długiego niewygodnego snu w świecie czystym świetle nowo narodzonym w Betlejem a może w innym" podłym" mieście gdzie nikt nie mordował dzieci ani kotów ani żydów ani palestyńczyków ani wody ani drzew ani powietrza nie było przeszłości ani przyszłości trzymałem za ręce tatę i mamę czyli Pana Boga I było mi tak dobrze jakby mnie nie było" * Tadeusz Różewicz w tomiku „Wyjście" nie woła, nie zaprasza — uchyla nam drzwi. Wchodzisz cicho i nagle jesteś w środku czegoś bardzo kruchego, niemal przezroczystego... Cudowny tomik! Różewicz pisze tak, jakby już nic nie musiał udowadniać — zostawia słowa tam, gdzie naprawdę są potrzebne. Reszta to pauzy... niedopowiedzenia... zawieszenia oddechu. Ta poezja nie chce olśniewać, tylko być blisko. Jest rodzajem szeptu przy uchu czy ciepłem dłoni na zimnym czole. Czyta się ją wolno, bo wszystko, co ważne, dzieje się między wersami. Czasem boli, czasem koi — ale nigdy nie jest obojętna. To nie książka do przeczytania. To książka do bycia z nią. Różewicz w „Wyjściu” nie prowadzi za rękę — raczej pozwala iść obok. I to jest w tym tomie najpiękniejsze: poeta niczego nie narzuca;pisze oszczędnie, ale gęsto od znaczeń; zapełnia strony ciszą, w której coś pulsuje. Intymna, codzienna, czasem niemal niezauważalna — jak drobne drgnienia, które nagle nabierają potężnego znaczenia. Tomik do powracania, do słuchania sercem, do smakowania w ciszy... Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/
AnemoneNemorose - awatar AnemoneNemorose
ocenił na81 rok temu
Pamięć Péter Nádas
Pamięć
Péter Nádas
Pamięć. Péter Nádas Uznana za jedno z najważniejszych postmodernicznych dzieł literatury światowej, Pamięć eksploruje pojęcie wspomnień i ich znaczenia w tworzeniu ludzkiego doświadczenia wystawionego na działanie traumatycznych, kolektywnych wydarzeń. Nádas, który wspominany w kontekście nagrody Nobla, stworzył powieść alinearną, rekonstruującą chronologię wydarzeń poprzez oddanie kontroli nad nią bohaterowi. Jego wspomnienia, refleksje meandrują pomiędzy Węgrami lat 50-tych, dzieciństwem i rodzinnymi relacjami, przez podzielony Berlin przełomu lat 70-tych i 80-tych. Autor w precyzyjny, niczym skalpel, sposób dokonuje wiwisekcji swojej przeszłości. Poddając analizie logicznej i emocjonalnej swoje związki, pierwsze relacje erotyczne i zależności pomiędzy nim i ludźmi wokół. Analiza ta choć niezwykle precyzyjna, momentami wręcz naturalistyczna, oddaje nieposkromioną żądze dotarcia do wnętrza własnego jestestwa. Targany wewnętrznymi sprzecznościami główny bohater ukazuje siebie odartego z fałszu słów i oddanego na pastwę odczuć rządzących jego ciałem i umysłem. Nádas bardzo konkretnie portretuje dualność głównego bohatera, i w sensie orientacji i manewrowania pomiędzy systemami. Bo nie da się ukryć, że jest to powieść, której wydźwięk niesie humanitarne znaczenie klęski w obliczu pojęć stalinizmu, wydarzeń 1956 roku i totalitarnego systemu, wpływającego na funkcjonowanie obywateli w państwie symulowanej wolności wyboru. Dzieło, liczące 800 stron, nie stanowi łatwej przeprawy, jednak jego bogate w treści, refleksje i opisy przesłanie rekompensuje czas z nim spędzony. Jest to kolejny przykład węgierskiego geniuszu, który zdecydowanie zasługuje na Nobla. Współpraca barterowa z Biurem Literackim
Swiezakksiazkowy - awatar Swiezakksiazkowy
ocenił na930 dni temu
Czarny potok Leopold Buczkowski
Czarny potok
Leopold Buczkowski
"Czarny potok" jest arcydziełem, którego wielkości krytyka nie rozpoznała w czasie, gdy Buczkowski go napisał , a dzisiaj czytelnicy nie mają zwyczaju sięgać po powieści sprzed siedemdziesięciu laty. Geniusz Buczkowskiego wyprzedził czas, może dlatego powieść "Czarny potok" pozostaje wciąż niedoceniona. A jest to rzecz w polskiej, a i w czasie gdy ją wydano - światowej, unikatowa, zarówno ze względu na formę, jak też treść. W warstwie fabuły powieść Buczkowskiego opowiada o wydarzeniach 1943 roku w miejscowości Szabasowa [Dolina?] na Podolu, gdzie walczący o przetrwanie Żydzi ścierają się z lokalną policją i Niemcami. Nie fabuła jednak przesądza o wielkości dzieła Buczkowskiego, a sposób jej podania. Nielinearność, fragmentaryczne poszatkowanie narracji odzwierciedla chaos i zagubienie świata. Sprowadzenie zachowań ludzi do podstawowych biologicznych instynktów ukazuje degradację "wysokiej" kultury i iluzoryczny, fałszywy jej przekaz. Powieść Buczkowskiego jest wielkością na miarę prozy Dostojewskiego. Buczkowski stworzył arcydzieło także pod względem językowym - niespotykana wyobraźnia słowotwórcza i frazeologiczna, poetyckość opisów, oryginalność tropów literackich wyznaczają poziom wręcz niebotyczny. "Czarny potok" to powieść, którą powinien znać każdy, chociaż trochę interesujący się polską literaturą.
Jacek Jarosz - awatar Jacek Jarosz
ocenił na101 rok temu
Kultura jako źródło cierpień Sigmund Freud
Kultura jako źródło cierpień
Sigmund Freud
Dwa eseje, pierwszy -Dyskomfort w kulturze. Hasło przewodnie eseju można ująć tak: Kultura (w szerszym pojęciu również cywilizacja) musi próbować wszystkiego, aby powstrzymać agresywne popędy człowieka. A ewolucję kultury Freud określa mianem „walki rodzaju ludzkiego o życie” Znalazłem tutaj zdanie, które dało mi naprawdę mocno do myślenia: Rzecz jest o metodach odpierania cierpienia spowodowanego niemożliwością zaspokojenia naszych popędów, potrzeb: W ekstremalnej formie człowiek zabija popędy – jak naucza wschodnia mądrość życiowa i jak praktykuje joga. Jeśli się to jednak powiedzie to dochodzi do rezygnacji z wszelkiej innej aktywności (złożenia życia w ofierze) i do odzyskania tyle, że w inny sposób jedynie szczęścia spokoju. Przyznaję, że rzuciło mi to zupełnie nowe światło na drogę medytacji i skupienia. Dalej też jest ciekawie, choć już nie aż tak: Inna technika odpierania cierpienia posługuje się przesunięciami libido (…) Najwięcej osiąga się wtedy, gdy umie się dostatecznie podwyższać zysk przyjemności czerpany z pracy psychicznej i intelektualnej. Taki rodzaj zaspokojenia staje się udziałem artysty w trakcie pracy twórczej, przy ucieleśnianiu tworu jego fantazji, czy analogiczny rodzaj zaspokojenia jakiego doznaje badacz rozwiązując problemy i poznając prawdę (…) Słabość tej metody polega na tym, że nie nadaje się do powszechnego użytku i jest dostępna tylko nielicznym, pisał Freud Wiele lat później Mihaly Csikszentmihaly ściśle określił ten stan pomiędzy satysfakcją a euforią wywołanym całkowitym oddaniem się jakieś czynności i nazwał go PRZEPŁYW (FLOW). Inną wielką ciekawostką tego eseju jest określenie przez Freuda – DOBRA I ZŁA – jako pojęć abstrakcyjnych narzuconych kulturowo, wow! Naprawdę warto! Drugi esej -Przyszłość pewnego złudzenia. Jego ozdobą jest rozkmina Mona Lizy. LEONARDO DA VINCI jak wiadomo, żył w epoce, w której autorytet kościoła zaczął ustępować miejsca autorytetowi starożytności. W epoce, która była świadkiem walki między nieokiełznaną zmysłowością a ponura ascezą. Leonarda fantazja o sępie (która według Freuda jest kluczem do jego wszystkich osiągnięć oraz niepowodzeń): „i otworzył mi usta ogonem, i kilkakroć uderzył nim w wargi”) Uśmiech Giocondy (model Mona Lizy – żona kupca) wzbudził w Leonardo wspomnienie o prawdziwej matce (tej z pierwszych lat dzieciństwa)) W uśmiechu Mona Lizy – Freud widzi najdoskonalsze przedstawienie przeciwieństw, które rządzą erotycznym życiem kobiety: rezerwy i kuszenia, pełnej oddania czułości, a także bezwzględnej i wyniszczającej mężczyznę jak kogoś obcego zmysłowości. Dalej kontynuuje Freud: Żadnemu artyście nie udało się wyrazić w ten sposób samej istoty kobiecości: połączenia tkliwości i zalotności, wstydliwości i skrytej namiętności, emanacji wewnętrznej – jedynie tę bowiem ujawnia z całej swej powściągliwej osobowości. Wola uwodzenia i omamiania, wdzięk podstępny i dobro. Leonardo udało się w uśmiechu Mony Lizy ukazać jego podwójny sens – zarówno obietnicę bezgranicznej czułości jak i złowieszczą groźbę. W początku swych lat pięćdziesiątych w okresie, gdy u mężczyzny libido nierzadko jeszcze, zdobywa się na energiczny skok w Leonardzie dokonała się nowa przemiana. Spotyka on kobietę, która budzi w nim wspomnienie szczęśliwego i zmysłowo ekstatycznego uśmiechu matki, a dzięki temu wspomnieniu odzyskuje on podnietę, która kierowała nim w początkach jego artystycznych prób, kiedy tworzył uśmiechające się kobiety. Teraz maluje Mona Lizę, Świętą Annę Samotrzeć i szereg tajemniczych obrazów, których postaci obdarza zagadkowym uśmiechem. Dzięki pomocy swych najstarszych popędów erotycznych Leonardo święci teraz triumf, raz jeszcze zwycięża zahamowanie w sztuce. Pozostawmy jednak filozoficzną zagadkę Mony Lizy nierozwiązaną. Te dwa eseje napisane w latach 1927 i 1930, a więc kawał czasu od powstania „Wstępu do psychoanalizy”.
tomollot - awatar tomollot
ocenił na93 lata temu
Czym jest człowiek David Szalay
Czym jest człowiek
David Szalay
Wnioski wynikające z opowiadań "Czym jest człowiek" są raczej przygnębiające. Niczym dobrym. Żałosną egoistyczną szmatą. Budzącą współczucie kreaturą, która żyje rozpaczą i samotnością. Więc generalnie opowiadania bardzo mi się podobają, opis świata bliski moim prywatnym spostrzeżeniom.
Prez - awatar Prez
ocenił na81 miesiąc temu
Huśtawka oddechu Herta Müller
Huśtawka oddechu
Herta Müller
Herta Müller, laureatka Literackiej Nagrody Nobla, przyzwyczaiła swoich czytelników do prozy gęstej, bolesnej i niezwykle wymagającej. Huśtawka oddechu nie jest pod tym względem wyjątkiem. To monumentalna, choć objętościowo skromna, opowieść o przetrwaniu w sowieckim łagrze, która w moim odczuciu zasługuje na ocenę 6/10. Jest to nota odzwierciedlająca głęboki szacunek dla warsztatu autorki, przy jednoczesnym uznaniu, że hermetyczność tej formy może stanowić dla wielu odbiorców barierę nie do przebicia. Głównym bohaterem jest siedemnastoletni Leopold Auberg, rumuński Niemiec, który w 1945 roku zostaje deportowany do obozu pracy na Ukrainie. Müller nie buduje jednak klasycznej narracji obozowej, do której przyzwyczaiła nas literatura faktu czy wspomnienia ocalałych. Zamiast chronologii zdarzeń otrzymujemy strumień obrazów, metafor i neologizmów. Autorka personifikuje głód, nadając mu imię „Anioła Głodu”, który towarzyszy więźniom w każdej sekundzie, dyktując rytm ich oddechów i myśli. To właśnie ten „anioł” huśta losem bohatera, czyniąc z jedzenia jedyny punkt odniesienia w odczłowieczonym świecie. Język Müller jest tu narzędziem chirurgicznym. Autorka operuje słowem w sposób niemal fizyczny – czytelnik czuje ciężar łopaty, chłód cementu i wszechobecny pył węglowy. Opisy przedmiotów codziennego użytku nabierają rangi religijnych relikwii. To proza poetycka w swoim najsurowszym wydaniu, gdzie każde zdanie jest dopracowane do perfekcji. Müller mistrzowsko oddaje stan psychicznego odrętwienia, w którym jedynym sposobem na zachowanie resztek jaźni jest skupienie się na rytmie własnego oddechu. Huśtawka oddechu to książka, która momentami staje się ofiarą własnej doskonałości stylistycznej. Metaforyka jest tak gęsta, że momentami dusi samą opowieść. Czytelnik może odnieść wrażenie, że autorka bardziej celebruje język, niż faktycznie oddaje hołd ofiarom, co sprawia, że emocjonalny dystans do bohatera staje się trudny do skrócenia. Brak tradycyjnej fabuły i powtarzalność motywów sprawiają, że lektura, mimo niewielu stron, bywa nużąca i monotonna – co zapewne było zamierzone, by oddać realia obozowej wegetacji, ale jako doświadczenie czytelnicze okazuje się niezwykle wyczerpujące. To dzieło dla koneserów literatury wysokiej, którzy są gotowi na mozolne przebijanie się przez tekst. Müller stworzyła literacki pomnik cierpienia, który zachwyca formą, ale pozostawia czytelnika emocjonalnie wycieńczonym i nieco zagubionym w gąszczu abstrakcji. To ważna lekcja historii podana w sposób niezwykle specyficzny – dla jednych będzie to arcydzieło, dla innych pozycja zbyt pretensjonalna w swojej konstrukcji. Bez wątpienia jednak jest to książka, której nie da się zapomnieć, nawet jeśli obcowanie z nią nie sprawia czystej przyjemności.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na626 dni temu
Ekran kontrolny Jacek Dehnel
Ekran kontrolny
Jacek Dehnel
Lubię tego poetę, bo jest różny. W tym tomiku nie ma jednej dominującej tonacji czy jednego stylu. Jest klasycyzm i personizm, trochę gadulstwa, a trochę lakonicznej związłości, można znaleźć utwory i szymborskie i neokatastroficzne. Ale co najlepsze, wszystko z umiarem, zamknięte w przemyślaną formę, skomponowane według jakiejś przejrzystej reguły. Pomijając cykl "Noc w elizejskiej pracowni internetowej", dla mnie tak długi i męczący, jak mało zrozumiały.
Karolina - awatar Karolina
oceniła na715 lat temu
Słowa Jean-Paul Sartre
Słowa
Jean-Paul Sartre
„Zrodziłem się z pisania - przed nim istniała tylko gra luster; gryzmoląc już swoją pierwszą powieść wiedziałem, że jako dziecko wkroczyło do pałacu zwierciadeł. Pisząc istniałem (...) istniałem tylko po to, żeby pisać” - czyli „Słowa” Jean - Paul Sartre. . To swego rodzaju biografia - autobiografia lat dzieciństwa i analiza swej osobowości w tym pierwsze zalążki człowieka jako pisarza jako artysty. Filozofia Sartre’a jest na najwyższym poziomie, ocieka nią każda strona tekstu, każde zdanie jest przesiąknięte iluzją, Francją, dziwną belle epoque. Sartre to bardzo trudny i wymagający literacki gracz. Jego sarkastyczna i brutalna autoanaliza dzieciństwa, roli matki i dziadka ukazuje „smutne” życie, w którym brakuje rówieśników ... są jedynie słowa i książki. I to właśnie one przyczyniły się do wykreowania wyjątkowej wyobraźni. . „Nie będę pisał dla przyjemności pisania, ale żeby w słowach wykuć sobie to ciało (...). Rozpatrywane z wyżyn mojego grobowca. Słowa to pamiętnik, to wspomnienie, to ironiczna autoanaliza. To niezwykła książka, pełna ironii, cynizmu i entropii. . Za „Słowa” otrzymał w 1964 roku Literacką Nagrodę Nobla, której odmówił przyjęcia argumentując to tym, „iż żaden człowiek nie powinien być uwieczniony za życia gdyż to ogranicza jego wolność”. . „Jestem mucha - łażę po szybie, spadam i znów zaczynam włazić. (...). Czuję, że czas nie mija”.
Bożenka Wykurz - awatar Bożenka Wykurz
ocenił na75 lat temu
Kawior i popiół Marci Shore
Kawior i popiół
Marci Shore
Tym razem w parze z popiołem nie diament, ale kawior, podany na tacy przez Amerykankę, chociaż z kawiorem raczej Rosjanie się kojarzą. I ta akurat modyfikacja wychodzi książce na dobre, bo świeże spojrzenie na problem jest chyba głównym atutem tej książki. Przede wszystkim brak w książce łopatologicznego antykomunizmu bez którego narracja o tych czasach i o tym środowisku w ostatnich latach obejść się nie mogła, a ciepłe słowa o Wandzie Wasilewskiej (z tej okazji przeczytałem nawet jej "Ojczyznę") naprawdę robią wrażenie. Swoją drogą Shore bez krępacji podaje do publicznej wiadomości fakt, że do chrztu Wandzię (faworytę samego Józefa Stalina) trzymał inny Józef. Oczywiście chodzi o Piłsudskiego. Bardzo dobrze napisana (i przetłumaczona) stanowi kopalnię odkrywkową wiedzy o tamtym fascynującym, ale i tragicznym okresie nie tylko polskiej historii. Swoją drogą wiedza o tamtej epoce, skomplikowanych losach Wata, Tuwima, Stawara, Broniewskiego i innych, bez lektury tej książki to trochę tak jakby zbierać grzyby nie wchodząc do lasu. Dla pogłębienia wątku ( czy też konfrontacji obu narracji) wskazana lektura "Mojego wieku", czyli rozmowy Miłosza z Watem.
werblista - awatar werblista
oceniła na71 rok temu
Ulica Daniel Odija
Ulica
Daniel Odija
Pierwszy raz w życiu powstała książka o mnie i moje nazwisko pojawia się w niej :D I to tyle z radosnych kwestii z nią związanych. Doceniam autora, że pokazuje życie takim, jakie jest - a jest szare i smutne, skomplikowane, pełne kontrastów. Jeszcze zaś bardziej doceniam, że to szare "samo życie" pewnej ulicy w pewnym miasteczku umie opisać wcale nie szarym językiem. Poezja prawdziwa - czyli proza i to życia
RyBy RyBy - awatar RyBy RyBy
ocenił na78 lat temu
Żaluzja Alain Robbe-Grillet
Żaluzja
Alain Robbe-Grillet
Czystość formy osiągalna wyłącznie dla największych... Symbol ontologiczny, jakim Robbe-Grillet ustanawia żaluzję, stanowi inicjację doświadczenia — jakiemu forma pozostaje niestrudzenie wierna, wierna nade wszystko, co wydawałoby się wprost maniakalne (jak samo doświadczenie) — niczym magdalenka w monumentalnym (arcy)dziele Prousta.
xyzyx - awatar xyzyx
ocenił na91 miesiąc temu
Palę Paryż Bruno Jasieński
Palę Paryż
Bruno Jasieński
Książka jako całokształt bardzo fajna, przyjemna do czytania. Krytyka moralności, a właściwie jej braku, wielkich miast bardzo do mnie przemawia. Historia Pierra i jego przemyślenia były bardzo wciągający, to samo mogę także powiedzieć o większości historii późniejszych postaci. Najlepszą częścią dzieła Jasieńskiego jest według mnie kreowanie świata. Paryż przez wszystkie akty, jak i opisywany Nankin są moim zdaniem bardzo solidne i z łatwością przyszło mi wyobrażać sobie opisywane miejsca oraz zachodzące w nich zdarzenia. Największym minusem "Palę Paryż" jest według mnie jest ilość retoryki komunistycznej oraz to, jak bohaterowie przeciwni tej idee bardzo słabo radzą sobie z argumentacją opozycyjną. Mimo wszystko jest to wybitne dzieło literatury awangardowej i polecam wszystkim zainteresowanym epoką.
Czarna_Kawa - awatar Czarna_Kawa
oceniła na71 rok temu

Inne materiały dotyczące książki Piotruś

Cytaty z książki Piotruś

Więcej
Leo Lipski Piotruś Zobacz więcej
Leo Lipski Piotruś Zobacz więcej
Leo Lipski Piotruś Zobacz więcej
Więcej