Człowiek o cętkowanej twarzy

Slabe troché jak na tegoz wybitnego ,,klasyka kryminalu''. Tematyka nie moja, nie lubié gangsterki. Moze tez dlatego nie przypadla mi do gustu. Tytulu to juz nijak nie moglam sobie przypomniec, choc adekwatny do ,,glównego bohatera'' w sumie b sprytny pomysl z ta ,,nakrapiana twarzá''. Duzo sié dzialo, ale tak jak zaznaczylam wczesniej, ogólnie dosc marnie to wyszlo.

Slabe troché jak na tegoz wybitnego ,,klasyka kryminalu''. Tematyka nie moja, nie lubié gangsterki. Moze tez dlatego nie przypadla mi do gustu. Tytulu to juz nijak nie moglam sobie przypomniec, choc adekwatny do ,,glównego bohatera'' w sumie b sprytny pomysl z ta ,,nakrapiana twarzá''. Duzo sié dzialo, ale tak jak zaznaczylam wczesniej, ogólnie dosc marnie to wyszlo.

Kapitan Kornicki wraca z kolejnej, przydługiej delegacji, nie mogąc się doczekać spotkania z żoną Anną. Nie przypuszcza, że na to spotkanie będzie musiał jeszcze poczekać, ponieważ jego żona została zatrzymana w domu schadzek mając przy sobie narkotyki. Jakby tego było mało, kategorycznie odmawia rozmowy z mężem. Ani Kornicki, ani jego współpracownicy nie potrafią sobie wytłumaczyć tego absurdalnego zachowania. Intensywne śledztwo podsuwa pytania czy mają do czynienia z wyrafinowanym szantażem, czy ma to związek ze sprawami, które prowadził Kornicki, kim jest mężczyzna o cętkowanej twarzy i kto tym wszystkim steruje...
Choć fabuła – jak zwykle zgrabnie pokręcona – świeżością nie grzeszy. To kolejna wariacja autora na oklepanym i sprawdzonym schemacie. Miast Downara (który często ratuje powieść) mamy tutaj Wrońskiego, który niestety dość blado wypada, a i sam Kornicki do wiarygodnych nie należy. Najatrakcyjniejsze jest przesłuchanie kochanki właściciela domu schadzek. Postać niezwykle zabawna, która łamie monotonię.

Kapitan Kornicki wraca z kolejnej, przydługiej delegacji, nie mogąc się doczekać spotkania z żoną Anną. Nie przypuszcza, że na to spotkanie będzie musiał jeszcze poczekać, ponieważ jego żona została zatrzymana w domu schadzek mając przy sobie narkotyki. Jakby tego było mało, kategorycznie odmawia rozmowy z mężem. Ani Kornicki, ani jego współpracownicy nie potrafią sobie...

Ciekawa intryga. Typowy kryminał z czasów PRLu

Ciekawa intryga. Typowy kryminał z czasów PRLu

No ta czwóreczka to tak z dobroci serca dla pana Zygmunta. Kryminalne czytadełko z innej epoki, przez które trochę ciężko się brnie. Kupione u ulicznego sprzedawcy przypomina o tamtych czasach. Absurdalne dialogi.

No ta czwóreczka to tak z dobroci serca dla pana Zygmunta. Kryminalne czytadełko z innej epoki, przez które trochę ciężko się brnie. Kupione u ulicznego sprzedawcy przypomina o tamtych czasach. Absurdalne dialogi.

Autor i tym razem uknuł ciekawą zagadkę kryminalną. Nie jest to może arcydzieło literackie, ale bardzo przyjemnie się czyta. Na plus zasługuje oczywiście swoisty klimat.....

Autor i tym razem uknuł ciekawą zagadkę kryminalną. Nie jest to może arcydzieło literackie, ale bardzo przyjemnie się czyta. Na plus zasługuje oczywiście swoisty klimat.....

Pomysł na cętkowaną twarz bardzo interesujący, choć na początku miałem wrażenie, że będzie to proste (?) nawiązanie do znanego opowiadania Arthura Conan Doyle’a „Nakrapiana przepaska”. Tak jednak nie jest.
Lektura wartka, jak to zwykle bywa w książkach niekwestionowanego lidera (ZZ-Z) kryminałów milicyjnych, chociaż sam związek pomiędzy szantażem a tajemniczym samobójstwem wydawał mi się nieco naciągany.
Prywatnie ciężko byłoby mi zaliczyć ten tytuł do grona najlepszych książek tego Autora (zdecydowanie wolę Downara :-),lecz biorąc pod uwagę miejsce gdzie czytałem ten tomik (poczekalnia SOR) doceniam, że dzięki tej lekturze mogłem odwrócić uwagę i skupić myśli na czymś innym…

Pomysł na cętkowaną twarz bardzo interesujący, choć na początku miałem wrażenie, że będzie to proste (?) nawiązanie do znanego opowiadania Arthura Conan Doyle’a „Nakrapiana przepaska”. Tak jednak nie jest.
Lektura wartka, jak to zwykle bywa w książkach niekwestionowanego lidera (ZZ-Z) kryminałów milicyjnych, chociaż sam związek pomiędzy szantażem a tajemniczym...

Przesłuchane jako audiobook w znakomitej interpretacji pana Tomasza Ignaczaka. Pomimo wszelkich śmiesznostek, owijania w bawełnę ustrojowych "niedoskonałości", sztafażu rodem z PRL, szpiegów czyhających na osiągnięcia ludowej ojczyzny, polecam wszystkim współczesnym twórcom polskich kryminałów. Tempo akcji, ukrywanie zaskakującego rozwiązania do samego końca, pełnokrwiste postaci, dobre dialogi, to wzorce na których warto się uczyć. W ogóle dziwne, że taka książka przeszła przez cenzurę PRL.

Przesłuchane jako audiobook w znakomitej interpretacji pana Tomasza Ignaczaka. Pomimo wszelkich śmiesznostek, owijania w bawełnę ustrojowych "niedoskonałości", sztafażu rodem z PRL, szpiegów czyhających na osiągnięcia ludowej ojczyzny, polecam wszystkim współczesnym twórcom polskich kryminałów. Tempo akcji, ukrywanie zaskakującego rozwiązania do samego końca, pełnokrwiste...

To moje drugie spotkanie z twórczością Zeydlera-Zborowskiego i muszę przyznać, że dużo lepsze niż pierwsze. Policjanci mają do rozwikłania dwa ciekawe przypadki - samobójczej śmierci pewnej redaktorki oraz próby szantażu żony funkcjonariusza milicji. Rozwiązują je bardzo sprawnie i z werwą. Akcja toczy się dynamicznie, dialogi są naturalne, co ważne - brakuje tu, znanych z innych tytułów autora, dziwacznych zbiegów okoliczności czy naciąganych scen. Gorąco polecam!

To moje drugie spotkanie z twórczością Zeydlera-Zborowskiego i muszę przyznać, że dużo lepsze niż pierwsze. Policjanci mają do rozwikłania dwa ciekawe przypadki - samobójczej śmierci pewnej redaktorki oraz próby szantażu żony funkcjonariusza milicji. Rozwiązują je bardzo sprawnie i z werwą. Akcja toczy się dynamicznie, dialogi są naturalne, co ważne - brakuje tu, znanych z...

Przeczytać ku relaksowi.

Wciągający kryminał z misternie budowaną intrygą, bez przegadania ale i bez oschłości, i bez sztuczności w dialogach. Do tego sprawne zakończenie. Wyszła z tego umiejętnie napisana powieść sensacyjnie, zgrabnie zamknięta w 170 stronach, która nawet przez sekundę nie nuży.

Wada? Może nazbyt krystalicznie przedstawione organy sprawiedliwości, a to nie jest takie proste...

Przeczytać ku relaksowi.

Wciągający kryminał z misternie budowaną intrygą, bez przegadania ale i bez oschłości, i bez sztuczności w dialogach. Do tego sprawne zakończenie. Wyszła z tego umiejętnie napisana powieść sensacyjnie, zgrabnie zamknięta w 170 stronach, która nawet przez sekundę nie nuży.

Wada? Może nazbyt krystalicznie przedstawione organy sprawiedliwości, a to...

Taki sobie sympatyczny policyjny kryminalik, do przeczytania w jeden, góra dwa wieczory. Fajnie poczytać o milicjantach, którzy są przyjaźni, maja poczucie humoru, a nawet znają się na sztuce i literaturze. Czytują "Potop" i "Pana Tadeusza". Mają jasne umysły i mimo knować przestępców, nie dają się wywieść w pole.

Oraz przypomnieć sobie czasy, kiedy używano kallki ołówkowej (kto pamięta?) i pisało się tradycyjne listy na papierze i wrzucało do czerwonej skrzynki. Dodatkowy plusi za świetnie ubzdryngolonego profesora Feliksa Siemanowicza, lub Siemantowicza. Nie wiem które nazwisko jest poprawne, ponieważ w książce napisane jest raz tak, raz inaczej.

Taki sobie sympatyczny policyjny kryminalik, do przeczytania w jeden, góra dwa wieczory. Fajnie poczytać o milicjantach, którzy są przyjaźni, maja poczucie humoru, a nawet znają się na sztuce i literaturze. Czytują "Potop" i "Pana Tadeusza". Mają jasne umysły i mimo knować przestępców, nie dają się wywieść w pole.

Oraz przypomnieć sobie czasy, kiedy używano kallki...