Profil użytkownika: Edyta

Tryptyk „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher ("Bajtel", "Frela", "Rechtorka") to seria kryminałów true crime osadzona w surowo-transformacyjnym klimacie Śląska lat 90. XX wieku.
Akcja toczy się współcześnie w Katowicach i na Śląsku, z rozbudowanym tłem społecznym-polityczno-ekonomiczno-obyczajowym oraz geograficzno-geologiczno-historycznym.
Autentyzmu dodaje wykorzystanie śląskiej gwary oraz mroczne, oparte na prawdziwych wydarzeniach historie, które trzymają w napięciu i budują warstwę emocjonalną.
Kłamrą łączącą tryptyk jest postać dziennikarza Borysa Dyrdy z "Dziennika Zachodniego". Postać złożona i specyficzna osobowościowo-charakterologiczna, z bagażem doświadczeń bon vivanta, rozwodnika w skomplikowanej relacji rodzinnej, traumatyczną przeszłością "bękarta" po radzieckim epozodzie śląskim tatusia Borysa, scheda została. Trauma i walka wewnętrzna, porzucone dzieci stanowią strukturę i żywą tkankę, która się nie zabliźni. Zawodowo to zaangażowany dociekliwy i gdy nos dziennikarski wywącha "trop sprawy" to nie odpuści, śledztwo doprowadza do rozwiązania spraw. Spraw, które z góry były skazane na porażkę.
Kolorytu tryptykowi dodają postaci drugiego planu, dwie dziennikarki Agata i Agnieszka i policjant Kwiatkowski.
Wyprowadzenie się dziennikarza od Krystyny i jej nastoletniej córka Roksana, śmierć syna Marcina , trudna matka i eks żona, zaburzenia w odżywianiu córki Anety, ukochany wnuczek Maciuś wprowadzają powiew meandryczności.
Trzecia część "Rechtorka " .Rechtorka to słowo z gwary śląskiej, które oznacza nauczycielkę. Pochodzenie słowo wywodzi się z języka niemieckiego (der Rektor), a w gwarze śląskiej oznacza po prostu kobietę uczącą w szkole.
Fikcja literacka łączy się z brutalnymi wydarzeniami. Autorka książki przeprowadziła reasrch osoby, która padła ofiarą prześladowań uczennica i jej mama.
Podobieństwo do sprawy z grudnia 2021 roku, która miała miejsce w Rudzie Śląskiej, ofiarą była 49 letnia Ewa F. nauczycielka matematyki w liceum w Rudzie Śląskiej. Sprawca zbrodni to Dawid G. 24 letni wówczas siostrzeniec ofiary, który był pod wpływem środków odurzających (narkotyków).
Książkowa zbrodnia dotyczy Marianny Szczyrby rechtorki chemii z najlepszego liceum im. Jana Kochanowskiego w Katowicach. Podejrzenie pada na szesnastoletnią Martynę Stępień. Zdolna, pochodząca z biednej rodziny piątkowa dziewczyna, została ulubioną ofiarą Szczyrby. Okazało się, że na lekcji życzyła jej śmierci, a w dniu zabójstwa nauczycielki, wraz z dwoma koleżankami, była widziana w jej familoku.
Uczennica trafiła do policyjnej izby dziecka, a śledztwo prowadzono wyjątkowo nieudolnie. Dziewczyna przyznała się do winy, policja chciała więc szybko zamknąć sprawę.
Ani dokładnie nie przesłuchała świadków, ani dobrze nie umiejscowiono zabójstwa w czasie.
Lokalny dziennikarz, Borys Dyrda, mocno ostatnio przeczołgany przez życie wkracza do akcji na prośbę Roksany, córki swojej partnerki.


Protagonista - dziennikarz , wkracza w śledztwo pomagając policjantowi Kwiatkowskiemu i Wolińskiemu.

Familijność i koloryt Śląski , kryminał rasowy z protagonistą z "kwi i kości", mocno obnażone mechanizmy i system przemocy psychofizycznej w szkole, znęcanie się nauczycielki nad wrażliwą i mającą proplem z adaptacją / akceptacją uczennicą, podziały i selekcja wg. zamożności rodziców czy grup nieformalnie zarządzający w szkołach, oraz wciągające czytelnika w nieśpieszne śledztwo "współgranie" w etapach i rozwiązanie.

Tryptyk „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher ("Bajtel", "Frela", "Rechtorka") to seria kryminałów true crime osadzona w surowo-transformacyjnym klimacie Śląska lat 90. XX wieku.
Akcja toczy się współcześnie w Katowicach i na Śląsku, z rozbudowanym tłem spo...

Rozwiń

Zwiń

Tryptyk „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher ("Bajtel", "Frela", "Rechtorka") to seria kryminałów true crime osadzona w surowo-transformacyjnym klimacie Śląska lat 90. XX wieku. Akcja toczy się współcześnie w Katowicach i na Śląsku, z rozbudowanym tłem społecznym-polityczno-ekonomiczno-obyczajowym oraz geograficzno-geologiczno-historycznym.
Autentyzmu dodaje wykorzystanie śląskiej gwary oraz mroczne, oparte na prawdziwych wydarzeniach historie, które trzymają w napięciu i budują warstwę emocjonalną.
Kłamrą łączącą tryptyk jest postać dziennikarza Borysa Dyrdy z "Dziennika Zachodniego". Postać złożona i specyficzna osobowościowo-charakterologiczna, z bagażem doświadczeń bon vivanta, rozwodnika w skomplikowanej relacji rodzinnej, traumatyczną przeszłością "bękarta" po radzieckim epozodzie śląskim tatusia Borysa, scheda została. Trauma i walka wewnętrzna, porzucone dzieci stanowią strukturę i żywą tkankę, która się nie zabliźni. Zawodowo to zaangażowany dociekliwy i gdy nos dziennikarski wywącha "trop sprawy" to nie odpuści, śledztwo doprowadza do rozwiązania spraw. Spraw, które z góry były skazane na porażkę.
Kolorytu tryptykowi dodają postaci drugiego planu, dwie dziennikarki Agata i Agnieszka i policjant Kwiatkowski.
Partnerka dziennikarza Krystyna i jej nastoletnia córka Roksana zafascynowanaPaktofoniką, uzależnienie syna Marcina od narkotyków, trudna matka i eks żona, wnuczek Maciuś wprowadzają powiew meandryczności.

Teatr Śląski im.Stanisława Wyspiańskiego jest największą sceną dramatyczną na Górnym Śląsku. Modernistyczna budowla zaprojektowana przez wybitnego architekta Carla Moritza, projektant wielu gmachów operowych i teatralnych.
Historia o budowie teatru została podjęta w 1898 r. (zgromadzono fundusze na potrzeby jego wzniesienia, gdyż państwo zapewniało jedynie 1/3 wymaganych środków.) Teatr miał zostać usytuowany na placu Tiele-Wincklerów, pomiędzy synagogą a gimnazjum, bądź na rynku nazywanym wówczas Friedrichsplatz. Kwestia lokalizacji obiektu w Katowicach została powierzona architektom specjalizujących się w projektach teatru: Heinrich Seeling oraz Carl Moritz. Zdecydowano, że nowy budynek zostanie wzniesiony w miejscu dawnego ratusza, czyli przy dzisiejszym rynku. Projektantem został wybrany Carl Moritz, autor m.in. realizacji opery w Kolonii i teatrów w Barmen, Dürrn oraz Bochum. Moritz zaproponował dwa projekty: obiekt o cechach neobarokowych i budynek o prostych formach wczesnego modernizmu opartych na klasycyzmie ok. 1800. Ostatecznie zdecydowano się na realizację drugiego projektu. Wnętrza nowego gmachu również miało charakteryzować się prostotą i oszczędnym detalem. Budowa teatru rozpoczęła się w 1905 r. Dekoracje rzeźbiarskie zawdzięczamy Gallerowi z Kolonii. Obiekt został oddany do użytku w 1907 r. jako teatr niemiecki. Jego działalność została zainaugurowana 7 października 1907 r. sztuką Wilhelma Tella Fridericha Schillera. Wówczas aktorzy złożyli także uroczyste przyrzeczenie, że na scenie nigdy nie padną polskie słowa. W ozdobnym tympanonie fasady frontowej, na wstędze, umieszczono napis: „Deutschem wort deutscher art” („Niemieckim słowem niemieckiej sztuce”). Od 1922 r. gmach istniał pod nazwą Teatr Polski. 12 października 1922 roku rozpoczęła działalność scena dramatyczna, zainaugurowana sztuką „Królewski jedynak” Lucjana Rydla. Dzień później otwarto scenę oparową, na której wystawiono „Halkę” Stanisława Moniuszki. Początkowo wraz z teatrem polskim funkcjonował także teatr niemiecki. Działalność teatru polskiego była wspierana przez Michała Grażyńskiego, który powierzył mu misję polonizacyjną. Teatr otrzymał nową nazwę im. Stanisława Wyspiańskiego we wrześniu 1936 roku . Na przestrzeni czasu budynek był kilkakrotnie przebudowywany. W latach 60-tych XX w. zostały usunięte rzeźby w niszach znajdujące się na fasadzie oraz przebudowano schody usuwając charakterystyczne, ozdobne latarnie. W latach 70.XX wieku zmieniono wygląd fasady, przebudowano wnętrze obiektu oraz kompozycję placu przed teatrem. W 1936 r. w miejscu niemieckiego zdania znajdującego się na wstędze umieszczono napis: „Teatr im. Stanisława Wyspiańskiego”. Obiekt przeszedł gruntowny remont w latach 1997-1998. Ostatnia przebudowa miała miejsce na przełomie stuleci. Wówczas na fasadzie ponownie pojawiły się stojące w niszach rzeźby. Wyremontowano także dach i salę teatralną.

Druga część "Frela" po śląsku oznacza dziewczynę, pannę lub młodą kobietę. Popularne określenie w gwarze śląskiej, często używane w kontekście komplementu, np. „gryfno frela” (ładna dziewczyna). Synonimami są m.in. dziołcha czy dziołszka. 

Akcja książki osadzona jest w Katowicach w 2000 roku, w kamienicy przy ulicy Kochanowskiego, zostają odnalezione zwłoki Natalii Kuchcik. Kobieta była aktorką w Teatrze Śląskim, która jakiś czas temu rozstała się z partnerem i zaczęła spotykać się z różnymi mężczyznami. Natalia nie chciała angażować się w poważny związek z powodu swojej choroby - artystka chorowała na stwardnienie rozsiane, które zaczęło przybierać coraz poważniejszą formę, prowadzić do niepełnosprawności. Najlepsza przyjaciółka i pracowniczka teatru, Izabela Szafraniec wiedziała o chorobie.
Natalia organizuje przyjęcie z okazji swoich 40. urodzin. Zaprosza wszystkich swoich przyjaciół i znajomych - o różnym stopniu zażyłości lub dawnych animozji. Następnego dnia zostaje brutalnie zamordowana przez poderżnięcie gardła. Kto mógł popełnić tę straszliwą zbrodnię?

Fikcja literacka oparta o prawdziwe wydarzenia dotyczące katowickiej graficzki Joanny Knop, która w prośbie o życie/prośbę o śmierć Annę S. w dniu trzydziestce dziewiątych urodzin 23 lutego 2006 roku otworzyła poważną kwestię zabójstwa eutanatycznego.
Eutanazja - Zabójstwo eutanatyczne w Polsce czyn taki kwalifikuje się jako zabójstwo eutanatyczne z art. 150 k.k. Jest to przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Sytuacja prawna eutanazja jest w Polsce nielegalna. Kraje, w których czynna eutanazja jest dopuszczalna (np. Belgia, Holandia), wymagają, aby procedura była przeprowadzona przez lekarza, a nie osobę prywatną. 


Protagonista - dziennikarz , wkracza w śledztwo pomagając policjantowi Kwiatkowskiemu.

Familijność i koloryt Śląski z bohemą artystyczną Teatru Śląskiego, temat schorzenia SM, kryminał rasowy z protagonistą z "kwi i kości", wciągające czytelnika w nieśpieszne śledztwo "współgranie" w etapach i rozwiązanie.

Tryptyk „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher ("Bajtel", "Frela", "Rechtorka") to seria kryminałów true crime osadzona w surowo-transformacyjnym klimacie Śląska lat 90. XX wieku. Akcja toczy się współcześnie w Katowicach i na Śląsku, z rozbudowanym tłem społec...

Rozwiń

Zwiń

Tryptyk „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher ("Bajtel", "Frela", "Rechtorka") to seria kryminałów true crime osadzona w surowo-transformacyjnym klimacie Śląska lat 90. XX wieku. Akcja toczy się współcześnie w Katowicach i na Śląsku, z rozbudowanym tłem społecznym-polityczno-ekonomiczno-obyczajowym oraz geograficzno-geologiczno-historycznym.
Autentyzmu dodaje wykorzystanie śląskiej gwary oraz mroczne, oparte na prawdziwych wydarzeniach historie, które trzymają w napięciu i budują warstwę emocjonalną.
Kłamrą łączącą tryptyk jest postać dziennikarza Borysa Dyrdy z "Dziennika Zachodniego". Postać złożona i specyficzna osobowościowo-charakterologiczna, z bagażem doświadczeń bon vivanta, rozwodnika w skomplikowanej relacji rodzinnej, traumatyczną przeszłością "bękarta" po radzieckim epozodzie śląskim tatusia Borysa, scheda została. Trauma i walka wewnętrzna, porzucone dzieci stanowią strukturę i żywą tkankę, która się nie zabliźni. Zawodowo to zaangażowany dociekliwy i gdy nos dziennikarski wywącha "trop sprawy" to nie odpuści, śledztwo doprowadza do rozwiązania spraw. Spraw, które z góry były skazane na porażkę.
Kolorytu tryptykowi dodają postaci drugiego planu, dwie dziennikarki Agata i Agnieszka i policjant Kwiatkowski.

Pierwszy tom "Bajtel" otwiera cykl kryminalnego Śląska z dbałością oddaje realizm lat 90.XX wieku opartym na kanwie prawdziwych wydarzeń, seria zaginięć dzieci w wieku od 4 lat do 15 r.ż. w okresie jesiennym, gdy dzień był krótszy, a dzieci bawiły się same, same się pilnowały i tłem była dzielnica Szopienic. Szopienice uchodzą progu zmian, najbiedniejsze familoki, duże bezrobocie, przemoc psychfizyczna, patriarchat, bardzo trudna rola i sytuacja kobiet, pomost pomiędzy mężem a dziećmi, zmowa milczenia o sytuacji w domu i patologia.
Nim trafimy do lat 90. XX wieku...

Początki Szopienic sięgają XIV wieku, wzmiankowane pierwszy zostały jako wieś lenna mysłowickiego. Do pierwszej połowy XIX wieku były osadą rolniczą, wchodząca w 1834 roku w spółkę Georg von Giesches Erben oddaje do użytku hutę cynku „Wilhelmina” (później Huta Metali Nieżelaznych „Szopienice”). To okres powstawania pierwszych kopalni węgla kamiennego, a w 1846 roku do Szopienic dotarła kolej węzeł komunikacyjny Wrocław-Mysłowice. W 1930 roku połączono Szopienice z Roździeniem w jedną gminę. W latach 1947–1959 Szopienice były osobnym miastem (w mentalności mieszkańcówpozostał zwrot dojazdu do Katowic), po czym zostały włączone do Katowic jako ich dzielnica.
Szopienice w przeszłości stanowiły potęgą przemysłową, ściśle związaną z hutnictwem. Historia „Ołowianych dzieci”, gdy latach 70. i 80. XX wieku dzielnica zmagała się z ogromnym zanieczyszczeniem środowiska ołowiem z miejscowej huty, co doprowadziło do zatruć dzieci. Obecnie tereny te są zrekultywowane, a dzielnica zmienia swoje oblicze łącząc w sobie ślady intensywnej industrializacji z rewitalizacją. 
Tytułowy bajtel to w gwarze śląskiej określenie małego chłopca, dziecka lub malca. Słowo to pochodzi prawdopodobnie z języka rumuńskiego ("băiat" - chłopiec). Używane jest w kontekście rodzinnym, a zdrobniale mówi się również bajtlik -małe dziecko.

„Mężczyzna próbował się wtopić w tłum, wsłuchać się w jego głos, stać się jednym z mieszkańców, chociaż wiedział, że to ostatnie jest akurat z góry skazane na porażkę. W takich miejscach zawsze są swoi i obcy”.



W Szopienicach zaginęła nieletnia dziewczynka, w trakcie poszukiwań odnaleziono jej ciało. Główne podejrzenie pada na wujka ofiary, który był ostatnią osobą, z jaką Dorotka miała kontakt. Protagonista - dziennikarz , wkracza w śledztwo pomagając policjantowi Kwiatkowskiemu. Odkrywa trop innych zaginięć dziewczynw w ostatnich lat z pobliskich terenów. Łączą je pewne cechy wspólne: pochodziły z ubogich dzielnic Śląska, były nieletnie, wychowywały się w rodzinach wielodzietnych i nigdy się nie odnalazły.Wyjątkiem jest Dorotka. Czy te sprawy można jakoś połączyć?

Familijność i koloryt Śląski , kryminał rasowy z protagonistą z "kwi i kości", wciągające czytelnika w nieśpieszne śledztwo "współgranie" w etapach i rozwiązaniu.


Sprawy zaginięć dzieci , które miały miejsce na GórnymŚląsku, do dzisiaj są niewyjaśnione, a zaginione osoby nadal figurują bazie danych fundacji ITAKA oraz na stroniekomendy policji.

Tryptyk „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher ("Bajtel", "Frela", "Rechtorka") to seria kryminałów true crime osadzona w surowo-transformacyjnym klimacie Śląska lat 90. XX wieku. Akcja toczy się współcześnie w Katowicach i na Śląsku, z rozbudowanym tłem społec...

Rozwiń

Zwiń

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc.
Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki).
Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie.
Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy.

"Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą".
Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura.


70 LAT TEATRU SENSACJI

"Samolot do Londynu' czarno-biały spektakl telewizyjny z cyklu Teatr Sensacji Kobra. Premiera w 1964 roku w reżyserii Józefa Słotwińskego, scenariusz Joe Alex, muzyka Adam Sławiński, scenografia Jerzy Gorazdowski.

Obsada aktorska:
Mariusz Dmochowski – Joe Alex
Stanisław Winczewski – Richard Knox
Jan Gorzkowski – George Borclay
Danuta Szaflarska – stewardesa
Igor Śmiałowski – kapitan samolotu
Zygmunt Kacprowski – radiotelegrafista
Tadeusz Kosudarski – Jack "Fighter"
Czesław Roszkowski – Sam Hollow
Janina Niczewska – Agnes Knox
Alicja Świderska – Isabelle Linton
August Kowalczyk – Horacy Roberts
Stefan Brem – celnik.

"Piekło jest we mnie" to powieść Joego Alexa (właśc. Macieja Słomczyńskiego), wydana po raz pierwszy w 1975. Powieść jest oparta na sztuce teatralnej "Samolot do Londynu" tego samego autora, po raz pierwszy wystawionej Teatrze Sensacji „Kobra” .
Tytuł został zaczerpnięty z klasycznej literatury angielskiej, w tym przypadku z księgi III Raju utraconego Johna Miltona:

"...Gdziekolwiek zwrócę lot, tam czekać będzie
Gniew nieskończony, nieskończona rozpacz!
Gdziekolwiek zwrócę lot, tam wszędzie piekło.
Piekło jest we mnie, a na dnie otchłani
Głębsza, ziejąca czeluść się otwarła,
Przy której piekło dręczące jest niebem.
Zmiłuj się wreszcie! Czyż nie ma już miejsca
Dla mej pokuty i dla wybaczenia?
Nie ma, zostało jedynie poddanie
I lęk przed hańbą, która mnie okryje
Wśród duchów w dole..."

Joe Alex – główny bohater powieści, ceniony i znany na świecie autor powieści kryminalnych i współpracownik Scotland Yardu, wraca z Johannesburga, dokąd został zaproszony przez Klub Południowoafrykańskich "Miłośników Powieści Kryminalnej". Na lotnisku nawiązuje znajomość z Richardem Knoxem – przedstawicielem kopalni diamentów. Samolotem, którym razem lecą do Londynu, podróżuje jedynie dziewięciu pasażerów oraz załoga. Dwie godziny po starcie, kiedy pasażerowie śpią, Richard Knox zostaje zamordowany przez nieznanego sprawcę. Joe Alex przeprowadza śledztwo na pokładzie lecącego samolotu i dzięki swojemu doświadczeniu, spostrzegawczości i inteligencji wykrywa sprawcę.
Konstrukcja zamkniętego pomieszczenia, klimat rodem z Agaty Christie, dedukcja Joe Alexa dodają smaczku retro kryminałowi.
Spektakl telewizyjny nostalgią i niedowierzaniem trąci przy odprawie i wnętrzu samolotu.

Maciej Słomczyński urodził się 10 kwietnia 1920 w Warszawie, zmarł 20 marca 1998 w Krakowie. Polski pisarz i tłumacz. Powieści kryminalne podpisywał pseudonimem Joe Alex.
Był autorem powieści sensacyjnych i kryminalnych, publikował pod pseudonimami Joe Alex (także Józef Aleks) i Kazimierz Kwaśniewski (powieści milicyjne). Jako Joe Alex był autorem scenariuszy filmowych, sztuk teatralnych (Panny z Acheronu) oraz widowisk i audycji telewizyjnych. Kryminały Joe Alexa zostały przetłumaczone na 13 języków.
Był synem amerykańskiego lotnika, reżysera i producenta filmowego Meriana C. Coopera i Marjorie Crosby, Angielki (później Marjorie Crosby-Słomczyńska). Nazwisko Słomczyński nosił po ojczymie, Aleksandrze Słomczyńskim, za którego wyszła jego matka, kiedy nie zdecydowała się na wyjazd do USA z Cooperem.
Okres powojenny to inwigilacja.

Twórczość:

"Lądujemy 6 czerwca" 1947
"Zadanie porucznika Kenta" 1947
"Fabryka śmierci"
"Szary cień"
"Opowiadania o sprawach osobistych"1953
"Opowiadania o dalekich drogach" 1954
"Marsz ołowianych żołnierzy" 1965

Jako Joe Alex
"Śmierć mówi w moim imieniu"
"Cichym ścigałam go lotem"
"Gdzie przykazań brak dziesięciu"
"Niechaj odnajdą swoich wrogów "
"Zmącony spokój Pani Labiryntu"
"Cicha jak ostatnie tchnienie"
"Jesteś tylko diabłem"
"Piekło jest we mnie"
"Powiem wam jak zginął"
"Czarne okręty" – cykl powieści historycznych dla młodzieży

Jako Kazimierz Kwaśniewski
"Śmierć i Kowalski" (scenariusz filmu pt. Ostatni kurs podpisany jest Joe Alex)
"Zbrodniarz i panna" (scenariusz filmu o tym samym tytule podpisany jest Joe Alex)
"Każę aktorom powtórzyć morderstwo"
"Gdzie jest trzeci król? "(scenariusz filmu pt. "Gdzie jest trzeci król?" podpisany jest Joe Alex)
"Ciemna jaskinia"
"Czarny Kwiat" (Echo Krakowa 1965–1967, wydanie książkowe: "Gdzie jest trzeci król?")

Scenariusze filmowe

Joe Alex, "Zbrodniarz i panna", 1963, reż. Janusz Nasfeter
Joe Alex, "Ostatni kurs", 1963, reż. Jan Batory
Joe Alex, "Gdzie jest trzeci król?" 1966, reż. Ryszard Ber

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andr...

Rozwiń

Zwiń