Centuria. Sto krótkich powieści rzek

Okładka książki Centuria. Sto krótkich powieści rzek Giorgio Manganelli
Okładka książki Centuria. Sto krótkich powieści rzek
Giorgio Manganelli Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy Seria: Proza Światowa literatura piękna
210 str. 3 godz. 30 min.
Kategoria:
literatura piękna
Seria:
Proza Światowa
Tytuł oryginału:
Centuria: cento piccoli romanzi fiume
Wydawnictwo:
Państwowy Instytut Wydawniczy
Data wydania:
2016-11-17
Data 1. wyd. pol.:
2016-11-17
Data 1. wydania:
1995-01-01
Liczba stron:
210
Czas czytania
3 godz. 30 min.
Język:
polski
ISBN:
9788364822643
Tłumacz:
Halina Kralowa
Tagi:
literatura włoska mężczyzna odmiana losu opowiadania poszukiwanie sensu życia poszukiwanie szczęścia poszukiwanie własnej tożsamości samotność uczucie
Średnia ocen

7,5 7,5 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Ładowanie Szukamy ofert...

Patronaty LC

Książki autora

Okładka książki Literatura na Świecie nr 7-8/2019 (576-577) Maurice Blanchot, Giorgio Manganelli, Michele Mari, Redakcja pisma Literatura na Świecie
Ocena 8,0
Literatura na ... Maurice Blanchot, G...
Okładka książki Literatura na Świecie nr 1-2/1994 (270-271) Ivo Andrić, Italo Calvino, Fred D'Aguiar, Raul Grisolia, Ewa Kuryluk, Giorgio Manganelli, Alecia McKenzie, Michael Ondaatje, Pier Paolo Pasolini, Caryl Phillips, Biserka Rajčić, Redakcja pisma Literatura na Świecie, Namba Roy, Leonardo Sciascia, Stevan Tontić, Derek Walcott
Ocena 0,0
Literatura na ... Ivo Andrić, Italo C...
Okładka książki Literatura na świecie 6/1984 (155) E.F. Baconsky, Maria Banuş, Mihai Beniuc, Danuta Bieńkowska, Ana Blandiana, Geo Bogza, Italo Calvino, Nina Cassian, Ţoiu Constantin, Mircea Dinescu, Eugen Jebeleanu, Halina Kralowa, Tommaso Landolfi, Giorgio Manganelli, Gellu Naum, Redakcja pisma Literatura na Świecie, Wacław Sadkowski, Mircea Horia Simionescu, Zaharia Stancu, Nichita Stănescu, Joanna Ugniewska, Anna Wasilewska
Ocena 6,0
Literatura na ... E.F. Baconsky, Mari...

Mogą Cię zainteresować

Oficjalne recenzje i

Spojrzenie w otchłań



1956 14 299

Oceny

Średnia ocen
7,5 / 10
100 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
107
53

Na półkach:

Każdego dnia po przebudzeniu - przebudzeniu opornym i rzec by można leniwym - ten pan zaczyna szybką inwentaryzację świata. Już dawno zdał sobie sprawę, że za każdym razem budzi się w innym punkcie wszechświata, chociaż ziemia, która jest jego miejscem zamieszkania, nie wydaje się na pozór zmieniona. Jako dziecko nabrał przekonania, że w swoim ruchu poprzez przestrzeń ziemia przechodzi niekiedy w pobliżu czy wręcz przez środek piekła, ale nie wolno jej nigdy przejść przez środek raju, bo takie doświadczenie uczyniłoby niemożliwą, zbyteczną, śmieszną wszelką kontynuację świata. A zatem raju musi ziemia unikać za wszelką cenę, by nie zakończyć precyzyjnych i niepojętych planów stworzenia. Nawet teraz w nim - dorosłym mężczyźnie, który prowadzi własny samochód - coś z tej dręczącej hipotezy pozostało. Trochę ją zlaicyzował i pytanie, które sobie zadaje, jest bardziej metafizyczne i na pozór obojętne: on wie, że w czasie gdy spał, cały świat zmienił miejsce - jak tego dowodzą sny - i że każdego ranka kawałki świata, mniej czy bardziej wciągnięte w grę, ułożone są inaczej. On nie rości sobie prawa do tego, by wiedzieć, co oznacza ta zmiana miejsca, lecz wie, że czasami czuje obecność otchłani, kuszenie przepaści czy rzadko pojawiających się długich nizinnych przestrzeni, po których chciałby się toczyć - zdarza mu się myśleć o sobie jak o kulistym ciele niebieskim - bez końca: czasami zdaje mu się niejasno, że czuje zioła, kiedy indziej ma podniecające, ale często przykre wrażenie, że oświetla go kilka słońc, nie zawsze sobie przyjaznych. Innym razem słyszy wyraźnie huk fal, który może oznaczać burze lub ciszę morską: jeszcze innym razem objawia mu się brutalnie jego własna pozycja w świecie: kiedy na przykład okrutne i uważne szczęki zaciskają mu się na karku , jak to się musiało przytrafiać nieskończoną ilość razy jego przodkom, którzy tracili życie w paszczy dzikich zwierząt i których twarzy nigdy nie widział. Od dawna nauczył się, że nikt nie budzi się nigdy we własnym pokoju; więcej, doszedł do wniosku, że nie istnieje pokój, że ściany i prześcieradła są złudzeniem, udawaniem; wie, że jest zawieszony w próżni, że podobnie jak inni, jest punktem centralnym świata, z którego rozchodzą się nieskończone nieskończoności. Wie, że nie zniósłby tego całego horroru i że pokój, a nawet otchłań i piekło są wymysłem, który ma go bronić.

Każdego dnia po przebudzeniu - przebudzeniu opornym i rzec by można leniwym - ten pan zaczyna szybką inwentaryzację świata. Już dawno zdał sobie sprawę, że za każdym razem budzi się w innym punkcie wszechświata, chociaż ziemia, która jest jego miejscem zamieszkania, nie wydaje się na pozór zmieniona. Jako dziecko nabrał przekonania, że w swoim ruchu poprzez przestrzeń...

więcej Pokaż mimo to

avatar
875
835

Na półkach:

To nie są typowe opowiadania, to niezwykle skoncentrowane epizody, migawki, czy przeżycia Dają czytelnikom .specyficzne doznanie literackie, gdzieś w przestrzeni między prozą a poezją, między realnością a wyobraźnią. Bohaterowie są bardziej bardziej typami, modelami ludzi niż konkretnymi osobami. Jednocześnie te utwory często zawierają w sobie "ukryta perłę" - celną dygresję, błyskotliwą obserwację czy głęboką refleksję psychologiczną. Myślę , że lektura Manganellego wymaga swoistego podejścia - czytania bardzo powolnego, uważnego, subtelnego i z przerwami.

To nie są typowe opowiadania, to niezwykle skoncentrowane epizody, migawki, czy przeżycia Dają czytelnikom .specyficzne doznanie literackie, gdzieś w przestrzeni między prozą a poezją, między realnością a wyobraźnią. Bohaterowie są bardziej bardziej typami, modelami ludzi niż konkretnymi osobami. Jednocześnie te utwory często zawierają w sobie "ukryta perłę" -...

więcej Pokaż mimo to

avatar
208
104

Na półkach: , ,

Miniatury literackie przesycone obsesją nicości. Oczekiwanie na odmianę losu, z niejaką pewnością, że ona nie nastąpi. Nieobecność, samotność, wyobcowanie. Mnogość panów w średnim wieku, rozmyślających zwykle metodycznie i trzeźwo, skromnych, powściągliwych, milczących i niepozbawionych wykształcenia, średniej kultury i dobrych manier, o usposobieniu umiarkowanie melancholijnym, ubranych dość staromodnie, lecz nie bez elegancji, o poglądach politycznych nieco bezbarwnych, o surowym baczeniu na wstrzemięźliwość uczuć. Wszyscy zawieszeni w próżni, w oczekiwaniu na spotkania bądź telefony, kobiety lub przyjaciół, mające nadać sens, którego nie nadają, w istocie pewni wyłącznie śmierci.

„Teraz mogłaby zadzwonić pewna kobieta, którą kocha, a która nie śmie kochać jego i odważa się na miłość tylko po długich okresach udręki, kobieta którą kocha i która go kocha, ale zbyt jest zajęta, by zdać sobie z tego sprawę, kobieta, której on nie kocha, a która kocha jego, co mu pochlebia bez stwarzania sytuacji nieznośnie konfliktowych.”
Mistrzowskie operowanie absurdem, ironią, sarkazmem i zaskakującą puentą. Intelektualna i językowa gra z czytelnikiem, w której stawką jest niepokój. Niepokój o istnienie czegokolwiek poza śmiercią lub bliskim końcem świata.

„Z rzadka pije za dużo; nie nawiązuje nowych przyjaźni; nie wraca późno do domu. Czeka go niedziela, straszny dzień Pana, rodziny, seksu. Mając w perspektywie ten pusty dzień, opracował rozkład tygodnia, w jednym tylko starannie przemyślanym celu: aby odwlec objawienie i samobójstwo, co czyni cierpliwie od dnia narodzin.”

Mimo przesłania na wskroś pesymistycznego, ujęcie tej gorzkiej refleksji nad kondycją człowieka i fasadowością życia w nietuzinkową językowo i stylistycznie formę, pełną odświeżającego, inteligentnego i przewrotnego humoru, czyni lekturę tej setki miniaturowych powieści rzek prawdziwą przyjemnością.

Miniatury literackie przesycone obsesją nicości. Oczekiwanie na odmianę losu, z niejaką pewnością, że ona nie nastąpi. Nieobecność, samotność, wyobcowanie. Mnogość panów w średnim wieku, rozmyślających zwykle metodycznie i trzeźwo, skromnych, powściągliwych, milczących i niepozbawionych wykształcenia, średniej kultury i dobrych manier, o usposobieniu umiarkowanie...

więcej Pokaż mimo to

avatar
121
119

Na półkach:

Ciekawy zabieg formalny, pobudzający wyobraźnię w każdym ze stu rozdziałów, lecz dość powtarzalny. Tylko i aż eksperyment. Wart przewertowania.

Ciekawy zabieg formalny, pobudzający wyobraźnię w każdym ze stu rozdziałów, lecz dość powtarzalny. Tylko i aż eksperyment. Wart przewertowania.

Pokaż mimo to

avatar
1019
361

Na półkach: , , , , ,

Jeśli szukacie prozy niebanalnej, gęstej i treściwej, "Centuria" okazuje się idealnym wprost wyborem. Każdy drobny utwór jest bowiem skondensowany niczym kieliszek najlepszej wódki i powodować może lekki zawrót głowy. W krótkiej formie autor ukrywa całe światy, wypełnione nieistnieniem, czekaniem oraz dziwnymi, bezimiennymi postaciami. Manganelli przyprawia swe uniwersum ironią, absurdem i goryczą, ale nie wpędzają one czytelnika w stan beznadziei, raczej zmuszają do głębokiej medytacji. Przyznam również, iż w trakcie lektury powieści nieustannie nasuwały mi się na myśl płótna Rene Magritte'a i jego surrealistyczne dzieła. Oj, surrealizmu u włoskiego pisarza sporo!

Jeśli szukacie prozy niebanalnej, gęstej i treściwej, "Centuria" okazuje się idealnym wprost wyborem. Każdy drobny utwór jest bowiem skondensowany niczym kieliszek najlepszej wódki i powodować może lekki zawrót głowy. W krótkiej formie autor ukrywa całe światy, wypełnione nieistnieniem, czekaniem oraz dziwnymi, bezimiennymi postaciami. Manganelli przyprawia swe uniwersum...

więcej Pokaż mimo to

avatar
568
170

Na półkach:

Bohater, bohaterowie tego zbioru to osoby [z reguły panowie] idący w poprzek. Czytałem 100 dni. Zmęczyła mnie ta książka. Wirtuozeria Manganellego jakoś nie bardzo mnie zafascynowała i porwała.
Najciekawszy dla mnie z całego tomu [tomiku?] okazał się tekst tłumaczki Haliny Kralowej „Ten pan ogarnięty obsesją nicości”. To smutne. Nie podołałem wyzwaniu.

Bohater, bohaterowie tego zbioru to osoby [z reguły panowie] idący w poprzek. Czytałem 100 dni. Zmęczyła mnie ta książka. Wirtuozeria Manganellego jakoś nie bardzo mnie zafascynowała i porwała.
Najciekawszy dla mnie z całego tomu [tomiku?] okazał się tekst tłumaczki Haliny Kralowej „Ten pan ogarnięty obsesją nicości”. To smutne. Nie podołałem wyzwaniu.

Pokaż mimo to

avatar
744
228

Na półkach: ,

Arcydzieło literatury, które do literatury nawet nie aspiruje. Krótkie formy, niemalże referaty naukowe, pozbawione liryzmu tchną beznadzieją, pustką i dojmującą samotnością ale celność i dosadność prozy Manganalliego jest nadwyraz precyzyjna i wciągająca. Że też można zawrzeć tak wiele w dwustronnicowych opowiadaniach.

Arcydzieło literatury, które do literatury nawet nie aspiruje. Krótkie formy, niemalże referaty naukowe, pozbawione liryzmu tchną beznadzieją, pustką i dojmującą samotnością ale celność i dosadność prozy Manganalliego jest nadwyraz precyzyjna i wciągająca. Że też można zawrzeć tak wiele w dwustronnicowych opowiadaniach.

Pokaż mimo to

avatar
329
203

Na półkach: ,

Dość już było w literaturze egzystencjalnych rozterek. Oczywiście, zawsze to lepiej, gdy są one podane tak jak tu – bez jęków, schludnie i z pewną dozą humoru. Ale cóż po nim, gdy spod spodu wyziera rozpacz?
Manganelli uważa, że czasu między nicością a nicością nie da się wypełnić treścią. Jest tu więc dużo metafizycznego niepokoju przy jednoczesnym braku metafizycznych złudzeń. Dominują wyobcowanie i bezimienność, a szczęście i spełnienie występują jako czcze wymysły, mrzonki. Filozof kazał poznać samego siebie; stąd introspekcja okazuje się dla bohaterów (a właściwie bohatera) „Centurii” jedyną metodą poznawczą, gdyż nie zdążą wypełnić zalecenia sympatycznego brodacza, nim nadejdzie koniec. Dlatego świat pozostanie dla nich fenomenem niepojętym. Uporczywie szukają więc ratunku przed nicością w rutynie, w rytuałach, które dla nich samych są niezrozumiałe. Manganelli demaskuje w ten sposób te absurdy życia społecznego, do których przywykliśmy już na tyle, że nazywamy je porządkiem.
Ale to wszystko za mało. Nie będę się też zachwycał nowatorską formą ani precyzyjnym stylem. W literaturze szukam życia, a „Centuria” zdaje mi się raczej efektem ćwiczeń z techniki pisarskiej.

Dość już było w literaturze egzystencjalnych rozterek. Oczywiście, zawsze to lepiej, gdy są one podane tak jak tu – bez jęków, schludnie i z pewną dozą humoru. Ale cóż po nim, gdy spod spodu wyziera rozpacz?
Manganelli uważa, że czasu między nicością a nicością nie da się wypełnić treścią. Jest tu więc dużo metafizycznego niepokoju przy jednoczesnym braku metafizycznych...

więcej Pokaż mimo to

avatar
656
152

Na półkach: ,

Niewielka książka, wielka literatura!

Niewielka książka, wielka literatura!

Pokaż mimo to

Książka na półkach

  • Chcę przeczytać
    293
  • Przeczytane
    123
  • Posiadam
    47
  • Teraz czytam
    6
  • Literatura włoska
    6
  • Ulubione
    4
  • Legimi
    4
  • 2016
    3
  • Opowiadania
    3
  • 2023
    3

Cytaty

Więcej
Giorgio Manganelli Centuria. Sto krótkich powieści rzek Zobacz więcej
Giorgio Manganelli Centuria. Sto krótkich powieści rzek Zobacz więcej
Więcej

Podobne książki

Przeczytaj także