Katedra

Pomnik dla Zygmunta Freuda - taki właśnie tytuł nosiłaby moja recenzja tych opowiadań, gdybym był krytykiem literackim. Wyjaśnienie jest proste – żeby zrozumieć co Carver ma na myśli nie można czytać go dosłownie, trzeba zajrzeć niżej, dostać do ukrytej warstwy. Od razu skojarzyło mi się to z Freudowską analizą snów, która jest przepełniona wyszukiwaniem metafor i symboli.

Przyznam jednak szczerze, że nie wszystkie teksty R.C. były dla mnie zrozumiałe i długo się nad nimi głowiłem, myśląc „Co autor miał na myśli?”, tak jakby to była jakaś zagadka. Po jakimś czasie doszedłem do wniosku, że On przecież nie pisał łamigłówek, tylko chciał wzniecić w czytającym określone emocje – a nic tak nie powoduje emocji, jak dobry, życiowy przykład, a takie są jego opowiadania. Podsumowując, jeśli wydaje się komuś, że nie rozumie Carvera, a jednocześnie jego teksty pozostawiają ślad w postaci określonych emocji, to znak, że autor osiągnął swój cel. Dokładnie tak jak ze snami, bo sny - to emocje, które zakładają maski.

Pomnik dla Zygmunta Freuda - taki właśnie tytuł nosiłaby moja recenzja tych opowiadań, gdybym był krytykiem literackim. Wyjaśnienie jest proste – żeby zrozumieć co Carver ma na myśli nie można czytać go dosłownie, trzeba zajrzeć niżej, dostać do ukrytej warstwy. Od razu skojarzyło mi się to z Freudowską analizą snów, która jest przepełniona wyszukiwaniem metafor i symboli....

"Bardzo dobra" - Specyficzny styl pisania . Opowiadania są chłodne, depresyjne (jak dla mnie),wysublimowane i dotykające głębokich pokładów ludzkiej osobowości.
Jak dla mnie super!
Jest taki film Foxcatcher - w którym jest mnóstwo psychologii, ale nie w słowach, tylko w gestach i zachowaniach. Ludzie porozumiewają się za pomocą tego co robią, a nie tego co mówią.
W tej książce (a to już druga tego autora, którą przeczytałem, więc być może mogę już uogólnić i powiedzieć "w prozie autora") jest podobna właściwość: Treść i głębokie przeżycia, psychologia, przekazywana jest nie w opisach i nie w dialogach, ale w tym co ludzie robią.
I to jest świetne!
Ascetyczna proza. Zrobiła mi wielką przyjemność mimo nieprzyjemnego charakteru samych opowiadań.
I jeszcze jedna uwaga - Opowiadania są o ludziach, którzy jakby sami nie wiedzieli co nimi kieruje, jakby sami byli odcięci od swoich przeżyć, które jednak są wyraźnie widoczne, dzięki kunsztowi Autora.

Zdecydowanie polecam!

"Bardzo dobra" - Specyficzny styl pisania . Opowiadania są chłodne, depresyjne (jak dla mnie),wysublimowane i dotykające głębokich pokładów ludzkiej osobowości.
Jak dla mnie super!
Jest taki film Foxcatcher - w którym jest mnóstwo psychologii, ale nie w słowach, tylko w gestach i zachowaniach. Ludzie porozumiewają się za pomocą tego co robią, a nie tego co mówią.
W tej...

Uważam, że autor tych opowiadań świetnie pisze i z racji tego czyta się je wyśmienicie - skondensowane, bez przegadania i wypełnione treścią emocjonalną, która niekoniecznie opiera się głównie na akcji i fabule.

A jednak... jednak są one, w moim odbiorze, dołujące, bo przepełnione są treściami nie budującymi wiary w człowieka i nie niosącymi człowiekowi nadziei - a raczej odwrotnie... (może poza nielicznymi wyjątkami). I to jest fatalna, jak dla mnie, ich cecha... Dlatego nie wiem czy dokończę - pewnie tak, bo świetnie napisane są, jedno po drugim, wciągające, ale mam wrażenie, że nie wnoszą światła do duszy czytelnika i nie karmią jej jakimś zdrowym pożywieniem a raczej czymś, co tej duszy może potem "zalegać na żołądku"...

Uważam, że autor tych opowiadań świetnie pisze i z racji tego czyta się je wyśmienicie - skondensowane, bez przegadania i wypełnione treścią emocjonalną, która niekoniecznie opiera się głównie na akcji i fabule.

A jednak... jednak są one, w moim odbiorze, dołujące, bo przepełnione są treściami nie budującymi wiary w człowieka i nie niosącymi człowiekowi nadziei - a raczej...

Carver ma niecodzienna umiejętność pisarską: pisząc o zwykłych zdarzeniach, prostych ludziach i typowych czynnościach potrafi jednocześnie stworzyć atmosferę zaciekawienia, oczekiwania , sympatyzowania z bohaterami i podążania za narracją. W trakcie czytania ( tego już trzeciego zbioru opowiadań Carvera) często myślałam sobie ; może już wystarczy czytania o tych niezbyt świadomych siebie i lekko patologicznych ludziach (ładne określenie ludzi głupich życiowo) ? a jednak czytałam dalej i okazywało się , że coś jednak zapada we mnie głębiej : jakieś słowa, skojarzenia , obrazy koincydencje i emocje. No iw tym zbiorze trzeba powiedzieć o opowiadaniu Katedra napisanym po wyjściu z nałogu alkoholowego autora - piękna symbolika .

Carver ma niecodzienna umiejętność pisarską: pisząc o zwykłych zdarzeniach, prostych ludziach i typowych czynnościach potrafi jednocześnie stworzyć atmosferę zaciekawienia, oczekiwania , sympatyzowania z bohaterami i podążania za narracją. W trakcie czytania ( tego już trzeciego zbioru opowiadań Carvera) często myślałam sobie ; może już wystarczy czytania o tych...

Niezbyt często sięgam po zbiory opowiadań, zazwyczaj tego typu pozycje są nierówne - świetne utwory przeplatane są ze słabszymi. Nie tym razem. Każda historia umieszczona w "Katedrze" jest ciekawa, dająca do myślenia, zostawiająca refleksję na dłużej. Tak, jestem pod wrażeniem.

Zmiany w życiu, przełomy, nie odbywają się w jednej chwili, są zazwyczaj procesem. Ale proces składa się z wielu momentów, często niezbyt spektakularnych, które nas do przełomu zbliżają bądź przeważają szalę. I o takich chwilach są właśnie te opowiadania.

Nie ma sensu streszczać fabuły każdego z nich, ale każda opowiedziana historia jest wciągająca, pomimo iż z pozoru nic się takiego nie dzieje, ot momenty ze zwykłego życia zwykłych ludzi. Nie ma tu spektakularnych zwrotów akcji, ale te opowiadania dokumentują chwile przełomu, sytuacje zmiany, które są już nieodwracalne, które już na zawsze zmieniają życie bądź jego kierunek; dokumentują momenty, w których dochodzi do pewnego rodzaju kulminacji bądź traumy i następującego po niej uwolnienia, w którym bohaterowie zdają (lub nie!) sobie sprawę, że wszystko się zmieniło i już nic nie będzie takie samo.
Momenty te i kulminacje są tak ciche, tak niepozorne, że jest szansa, że je przeoczymy lub nie zwrócimy na nie uwagi. Uważam, że w tym też tkwi siła tych opowiadań, że często dopiero po przeczytaniu i analizie będziemy mogli stwierdzić co i kiedy się tak naprawdę wydarzyło. A to jest dla mnie jeden z wyznaczników dużej literatury - brak oczywistości, żadnej kawy na ławę.

Carver posiada fantastycznie minimalistyczny styl, który nie pozostawia wiele miejsca do interpretacji, ale pasuje idealnie do tej formy literackiej i spełnia swoje zadanie w stu procentach.

Nie pozostaje mi nic innego jak tylko zarekomendować ten zbiór każdemu, kto ceni sobie oszczędność formy i maksimum przekazu. Bardzo warto.

Niezbyt często sięgam po zbiory opowiadań, zazwyczaj tego typu pozycje są nierówne - świetne utwory przeplatane są ze słabszymi. Nie tym razem. Każda historia umieszczona w "Katedrze" jest ciekawa, dająca do myślenia, zostawiająca refleksję na dłużej. Tak, jestem pod wrażeniem.

Zmiany w życiu, przełomy, nie odbywają się w jednej chwili, są zazwyczaj procesem. Ale proces...

Jedną gwiazdkę odejmuję za tłumaczenie, które irytowało mnie niesamowicie pojawiającymi się sporadycznie (i bez związku z oryginałem) potocznymi wrzutkami.

Jedną gwiazdkę odejmuję za tłumaczenie, które irytowało mnie niesamowicie pojawiającymi się sporadycznie (i bez związku z oryginałem) potocznymi wrzutkami.

Piekielny talent.

W ramach własnego niepoukładania czytelniczego narzuciłem sobie konieczność czytania opowiadań. Wzgardzona dotąd przeze mnie forma literacka ma swoje koronowane głowy. Wobec tego w ramach nadrabiania wiedzy sięgnąłem po Raymonda Carvera. Pierwsze wrażenie, oczywiście miarą ekonomiczną wyrażone, że taka ta książeczka (wersja fizyczna, nie żaden e-book lub co) malusieńka to i pewnie nie za wiele w niej znajdę. Otóż byłem idiotą.

Raymond Carver jest mistrzem. Jakiekolwiek inne określenia, wyszukane eufemizmy trzeba sobie darować, bo stanowią stratę czasu. Każde słowo ma w sobie ciężar. Każda z postaci jest zwyczajna do bólu. W tym jest moc jego literatury. On portretuje człowieka zwyczajnego w zwyczajnych sytuacjach, ale czyta się to znakomicie. Proszę również zwrócić uwagę, że mamy do czynienia jedynie z fragmentami.

Krótkimi historiami, które są pozbawione puenty. Czasami wpadamy w sam środek wiru zdarzeń, a czasami „przechodzimy obok” i widzimy tylko to co w zasięgu wzroku. A mimo to tak to jest napisane, że jesteśmy w stanie dostrzec głębię psychologiczną każdej z postaci oraz uzmysłowić sobie to co było przed i co może się stać po opisanej scence. Wspaniała literatura, której nie można przegapić. Za tym musi stać jakiś szatan.

Inne: http://www.nowamuzyka.pl/author/jaroslawszczesny/

Piekielny talent.

W ramach własnego niepoukładania czytelniczego narzuciłem sobie konieczność czytania opowiadań. Wzgardzona dotąd przeze mnie forma literacka ma swoje koronowane głowy. Wobec tego w ramach nadrabiania wiedzy sięgnąłem po Raymonda Carvera. Pierwsze wrażenie, oczywiście miarą ekonomiczną wyrażone, że taka ta książeczka (wersja fizyczna, nie żaden e-book lub...

Chochole tango. Tango ułomne i to nie tylko dlatego, że tancerze są najczęściej pijani swoimi spędzeniami – litrami wódy lub cysternami kawy i dobami ze wzrokiem wbitym w telewizor. Ułomność tanga bohaterów Carvera to brak mocnych akcentów, gracji i i emocji. Tańczą machinalnie – używając półsłówek i równoważników zdań, powtarzając mechanicznie codzienne czynności z piciem i gapieniem się w telewizor na czele. Zdolność akcentowania zatracili już dawno, zagubili się w codzienności. Ich życie to pustka w cudzych domach, na pozbawionych charakteru meblach. Samotność w obcych, zimnych czterech ścianach i atrofia związków, niechęć i mijanie się ludzi, którzy kiedyś wierzyli, że razem zdobędą świat, będą szczęśliwi.
Świat Carvera to świat przegranych nieudaczników, z co najwyżej mgławicowymi wspomnieniami szczęścia, bez żadnej przyszłości. Rzeczywistość tak szara, zatopiona w beznadziei, że wzruszyć ją może tylko prawdziwa tragedia lub nieszczęście – tak jak w „Drobnej przyjemności” i opowiadaniu tytułowym. To zaskakujące opowiadania w tym ponurym tomie. Zaskakujące, bo okazuje się, że chłodne oko Carvera–reportera, relacjonującego nam podróż przez piekło zwane człowieczeństwem, może się ożywić, dostrzec w ludziach ciepło i, przede wszystkim, godność. Tyle, że potrzebny jest prawdziwy wstrząs, oznaka tego, że jeszcze żyjemy, że nie jest tak źle – inni mają trudniej i potrafią żyć z godnością i uśmiechem na twarzy. Bez tego człowiek utknie – tak, jak bohater „Konserwacji” – w piżamie na kanapie przed telewizorem”. Na zawsze.
Dosadna, mroczna. Mroczna, choć w odróżnieniu od „O czym mówimy kiedy mówimy o miłości”, dająca nadzieję.
Zresztą Carvera nie czyta się dla nadziei. Ta proza to przede wszystkim język – mocny i wyrazisty, piękny w swej prostocie. Język opowiadający, obrazujący i oddziałujący jak malarstwo Edwarda Hoopera.

Chochole tango. Tango ułomne i to nie tylko dlatego, że tancerze są najczęściej pijani swoimi spędzeniami – litrami wódy lub cysternami kawy i dobami ze wzrokiem wbitym w telewizor. Ułomność tanga bohaterów Carvera to brak mocnych akcentów, gracji i i emocji. Tańczą machinalnie – używając półsłówek i równoważników zdań, powtarzając mechanicznie codzienne czynności z piciem...

Opowiadania (dość zróżnicowane formalnie i treściowo) ponoć o niczym, które podskórnie są o czymś bardziej nawet niż wielowątkowe, rozbudowane opowieści, bo ich naczelną zasadą konstrukcyjną jest trwanie, w którym nawet jeśli dzieje się mało, to dzieje się sporo w sensie psychologicznym, mentalnościowym, w sensie porozumienia lub jego braku z drugim człowiekiem. Jest w tym pisaniu coś pesymistycznego, jakiegoś rodzaju fatum, jednoczesna pozorność ruchu, zmian i stałości, jakaś pułapka. Bohaterowie Carvera są uwikłani i się wikłają, mają nałogi, konfliktują się, tłumaczą siebie innym i sobie samym. I pozostają gdzieś niezmienni, wracają do punktu wyjścia, lub z niego w ogóle nie ruszają na krok. Najlepsze dla mnie opowiadania z tomu to: Pióra, Drobna przyjemność, Ostrożnie i Gorączka.

Opowiadania (dość zróżnicowane formalnie i treściowo) ponoć o niczym, które podskórnie są o czymś bardziej nawet niż wielowątkowe, rozbudowane opowieści, bo ich naczelną zasadą konstrukcyjną jest trwanie, w którym nawet jeśli dzieje się mało, to dzieje się sporo w sensie psychologicznym, mentalnościowym, w sensie porozumienia lub jego braku z drugim człowiekiem. Jest w tym...

Ostatnimi czasy zdarzało się mi przeczytać bądź usłyszeć coś dobrego o "mistrzu krótkiej formy" Raymondzie Carverze, nawiązania do nowych pozycji itd. Jednocześnie ciągle miałem w pamięci przeczytany zbiór opowiadań "Słoń", który niczym mnie nie zachwycił, a raczej mocno zirytował. Wyruszyłem więc po raz kolejny na poszukiwania diabelsko dobrej literatury ze strony Carvera.
I spotkałem się z minimalizmem. Wtłaczał mi się w postaci suchych zdań, ktoś zupełnie zapomniał je nawadniać przysłówkami oraz przymiotnikami, ale rozumiem, taki zamiar i zazwyczaj zaleca się ich pomijanie przy krótszych formach.
Zetknąłem się z bohaterami, którzy najczęściej mieli problem z alkoholem, rozwodami/ rozejściami, chorobami. Zwyczajne amerykańskie rodziny z codziennymi problemami. Gdzie tkwi ich rzekoma genialność? W symbolice, niedopowiedzeniach. Mamy przykładowo mało urocze dziecko oraz domowego pawia, z którym to dziecko lubi się bawić, a więc zostaje zachowana równowaga w przyrodzie. Matka dziecka w przeszłości miała pokrzywione uzębienie, na telewizorze przechowuje pamiątkę w postaci jego gipsowego odlewu, a obecnie ma idealne. Powstają sobie kontrasty i takich smaczków jest wiele, dlatego aby wyciągnąć coś więcej od Carvera, trzeba dogłębnie pojmować te opowiastki, kopać głębiej w swojej głowie, a potem czekać na śnieg, który pokryje usypane góry znaczeń, a wtedy będziemy mogli z satysfakcją zjeżdżać na sankach.
A najlepszym opowiadaniem jest tytułowe - widać w nim pomysł i brawurę, coś naprawdę wyróżniającego się, nawet takie lekkie wow z małych liter.

Jednak nie kupuję takiego stylu pisania. Wedle moich wymagań książka musi posiadać porywisty tekst i nic nie ma do rzeczy fakt, iż zamiarem autora bądź redaktora było celowe skracanie języka. Również stanowczo protestuje przeciwko opinii, że sztuką jest pisać o niczym oraz prowadzić swoje historie donikąd, ależ to jest właśnie najprostsze, a gdy dorzuci się parę uniwersalnej symboliki, wtedy można wyciągnąć setki szalenie ważnych wartości z takich książek. Tylko czy na pewno o to chodzi w tej zmyślnej zabawie wyprodukowanej przez obcych bądź ludzi?

Ostatnimi czasy zdarzało się mi przeczytać bądź usłyszeć coś dobrego o "mistrzu krótkiej formy" Raymondzie Carverze, nawiązania do nowych pozycji itd. Jednocześnie ciągle miałem w pamięci przeczytany zbiór opowiadań "Słoń", który niczym mnie nie zachwycił, a raczej mocno zirytował. Wyruszyłem więc po raz kolejny na poszukiwania diabelsko dobrej literatury ze strony Carvera....