Wywiad z historią

Okładka książki Wywiad z historią
Oriana Fallaci Wydawnictwo: Świat Książki reportaż
720 str. 12 godz. 0 min.
Kategoria:
reportaż
Tytuł oryginału:
Intervista con la storia
Wydawnictwo:
Świat Książki
Data wydania:
2016-04-27
Data 1. wyd. pol.:
2012-02-08
Data 1. wydania:
1974-01-01
Liczba stron:
720
Czas czytania
12 godz. 0 min.
Język:
polski
ISBN:
9788380315778
Tłumacz:
Joanna Ugniewska, Anna Osmólska-Mętrak, Agnieszka Czepnik
Tagi:
Fallaci literatura faktu Willy Brandt Henry Kissinger Golda Meir Indira Gandhi Hajle Syllasje Jasir Arafat Giulio Andreotti wywiad
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
7,9 / 10
403 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
94
15

Na półkach:

Bardzo ciekawe i doglebne wywiady, ktore pokazuje ze swiat i ludzie nim rzadzacy zmieniaja sie bardzo powoli o ile w ogole. Chcialoby sie przeczytac wywiady przeprowadzone przez tak fantastyczna dziennikarke z obecnymi przywodcami. Dla kogos z mlodego pokolenia ciezko sie odniesc do niektorych bohaterow wywiadow - dysukutowane wydarzenia odbyly sie juz dosyc dawno temu i czesto daleko od Polski

Bardzo ciekawe i doglebne wywiady, ktore pokazuje ze swiat i ludzie nim rzadzacy zmieniaja sie bardzo powoli o ile w ogole. Chcialoby sie przeczytac wywiady przeprowadzone przez tak fantastyczna dziennikarke z obecnymi przywodcami. Dla kogos z mlodego pokolenia ciezko sie odniesc do niektorych bohaterow wywiadow - dysukutowane wydarzenia odbyly sie juz dosyc dawno temu i...

więcej Pokaż mimo to

avatar
493
315

Na półkach:

Szkoda, że tak późno. A może dopiero dorosłem ? Zaskakująca ilość faktów ze świata lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, dla mnie, nastolatka żyjącego za żelazną kurtyną.

Szkoda, że tak późno. A może dopiero dorosłem ? Zaskakująca ilość faktów ze świata lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, dla mnie, nastolatka żyjącego za żelazną kurtyną.

Pokaż mimo to

avatar
141
96

Na półkach:

Bardzo ciekawa pozycja.
Świat zasadniczo się nie zmienił, zmienił się "hardware".
Cóż za odważna kobieta! O szerokiej wiedzy pozwalającej zadawać odpowiednie pytania.
(Może odrobinę naiwna w wywiadzie z Colby'm).

Bardzo ciekawa pozycja.
Świat zasadniczo się nie zmienił, zmienił się "hardware".
Cóż za odważna kobieta! O szerokiej wiedzy pozwalającej zadawać odpowiednie pytania.
(Może odrobinę naiwna w wywiadzie z Colby'm).

Pokaż mimo to

Reklama
avatar
1050
97

Na półkach: , ,

Jedna z najbardziej znanych dziennikarek XX wieku, która przeprowadzając wywiady z wielkimi tego świata nie bała się zadawać trudnych i niewygodnych pytań. Bezkompromisowa, nie podporządkowana i daleka od obecnie wszechobecnego dążenia do poprawności politycznej.
Prowadząc wywiady ze swoimi rozmówcami, potrafiła wyciągnąć z nich ich najgorsze i najciemniejsze strony.
Choć od jej wywiadów minęło często i pół wieku, wywiady nie straciły nic ze swojej aktualności i świeżości.

Jedna z najbardziej znanych dziennikarek XX wieku, która przeprowadzając wywiady z wielkimi tego świata nie bała się zadawać trudnych i niewygodnych pytań. Bezkompromisowa, nie podporządkowana i daleka od obecnie wszechobecnego dążenia do poprawności politycznej.
Prowadząc wywiady ze swoimi rozmówcami, potrafiła wyciągnąć z nich ich najgorsze i najciemniejsze strony.
Choć...

więcej Pokaż mimo to

avatar
238
144

Na półkach:

Warta przeczytania aby docenić co mamy i dzięki Komu, aby nie beredzic niczym Greta ze obecni politycy zniszczyli przyszłość młodym ludziom

Warta przeczytania aby docenić co mamy i dzięki Komu, aby nie beredzic niczym Greta ze obecni politycy zniszczyli przyszłość młodym ludziom

Pokaż mimo to

avatar
236
30

Na półkach: ,

Oriana Fallaci - królowa dziennikarstwa , mistrzyni reportażu , ostra jak brzytwa i zawsze szczera do bólu.

W książce widać wyraźnie autorkę w najlepszej formie. Jak zawsze bardzo szczegółowe przygotowanie i fenomenalne prowadzenie wywiadów. Nawet z najbardziej twardych , światowych liderów potrafi wyciągnąć na światło dzienne ich najgorsze cechy i słabości.

Kobieta która nie boi się władzy , często wręcz gardzi swoimi rozmówcami co jest bardzo widoczne . Często nie potrafi być obiektywna ale fani Oriany już dawno to jej wybaczyli a niektórzy za to pokochali.

Świetna lektura bardzo przybliżająca wydarzenia z tamtego okresu i ich konsekwencje.

Oriana Fallaci - królowa dziennikarstwa , mistrzyni reportażu , ostra jak brzytwa i zawsze szczera do bólu.

W książce widać wyraźnie autorkę w najlepszej formie. Jak zawsze bardzo szczegółowe przygotowanie i fenomenalne prowadzenie wywiadów. Nawet z najbardziej twardych , światowych liderów potrafi wyciągnąć na światło dzienne ich najgorsze cechy i słabości.

Kobieta która...

więcej Pokaż mimo to

avatar
70
69

Na półkach:

Jeśli masz wrażenie, że prawdziwego dziennikarstwa nie ma, skończyło się, a może nawet nigdy nie istniało – tak dawno już nie miałaś/-eś z nim do czynienia, jeśli widzisz, że większość książek na księgarskich półkach to wyroby książkopodobne, traktujące o niczym i wypełnione pustą nowomową, marketingową sieczką o krótkim terminie przydatności do spożycia, a i tak bez smaku, jeśli myślisz, że ludzie nie piszą już książek, tylko wprowadzają kilkadziesiąt tysięcy słów pomiędzy okładki, nie rozumiejąc, lub mylnie rozumiejąc niektóre z nich, jeśli pogodziłaś/-eś się już z faktem, że przestały ukazywać się przekłady – zresztą, co tu przekładać – a na półkach z literaturą obcojęzyczną lądują jedynie efekty końcowe wyścigu „kto zdąży wydać jak najwięcej przed Mikołajem/Gwiazdką/Dniem Dziecka/Kobiet/Babci/Dziadka” zawierające najgorszego sortu mizerię, stanowiącą naturalne konsekwencje tego szaleństwa, jeśli przestajesz rozumieć co, a nawet czy, aktorzy i prezenterzy mówią do Ciebie z ekranu, speakerzy z radia, nie mówiąc już o nagraniach, które docierają drogą internetową i słyszysz jedynie potoki słów, bez intonacji, modulowania głosu, a nawet wymowy, którą można uznać za zbliżoną do poprawnej, słowem: jeśli zatraciłaś/-eś już wszelką nadzieję, oto antidotum – zawarte na 720 stronach tekstu lub w 32 godzinach i 10 minutach nagrania.

I może warto zacząć właśnie od nagrania, w którym Ewa Abart brawurowo wciela się w rolę Oriany Fallaci, odgrywając ją w taki sposób, że odbiorca ma wrażenie, że czyta sama autorka, który nagle w cudowny sposób nie tylko zmartwychwstała, ale jeszcze posiadła umiejętność mówienia przepiękną polszczyzną, nie tracąc przy tym niczego ze swojej włoskości w najbardziej ciętym wydaniu. Nie ustępują jej pozostali lektorzy: Joanna Gajór, Adam Bauman, Wojciech Żołądkowicz, a przyszło im czytać nienagannie zredagowany tekst autorki (wywiady, w których rola Oriany Fallaci jest daleka od biernej, uzupełnione są obszernymi wstępami oraz notkami biograficznymi), zasadniczo świetnie przetłumaczony przez Agnieszkę Czepnik, Anne Osmólską-Mętrak i Joannę Ugniewską. Piszę „zasadniczo”, gdyż niewielkie nieścisłości polegające na opisywaniu np. amerykańskich zjawisk włoskimi terminami, przetłumaczonymi następnie na język polski, niewiele książce ujmują.

Tyle, jeśli chodzi o formę. Nie chciałbym kopiować tutaj spisu treści, wymieniając wszystkie osoby, z którymi Oriana Fallaci przeprowadziła wywiad, więc wspomnę kilka postaci, które zrobiły na mnie największe wrażenie: Goldę Meir, George’a Habbasza, Alego Bhutto, Hajle Syllasje oraz Aleksandrosa Panagulisa, „towarzysza życia” (czy ktoś tak jeszcze potrafi powiedzieć?) autorki, którego pamięci zadedykowała książkę.
W przedmowie do książki Federico Rampini zawarł istotną dla czytelnika myśl – czytając te wywiady należy wyobrazić sobie czasy, kiedy politycy nie posługiwali się mediami w sposób, który znamy dzisiaj, a raczej od nich stronili. Często więc pojedynczy wywiad był źródłem informacji o nich, który musiał wystarczyć na wiele lat. I jest to zdanie aktualne nadal, ponieważ większość rozmówców Oriany Fallaci niczego już więcej nie powie.

Kilkaset stron tej książki pozwala spojrzeć na kilkadziesiąt lat historii nieco inaczej, zobaczyć osobisty wymiar wielu wydarzeń, dowiedzieć się rzeczy, które nam umknęły lub które bagatelizowaliśmy w natłoku innych informacji. Zdecydowanie warto ją czytać równolegle z innymi źródłami, z których czerpiemy wiedzę o przeszłości, a szczególnie warto, żeby książka przebiła w miejsca, gdzie historię najnowszą się wykłada. Co, mam nadzieję, już powoli następuje.

Wasz Marchołt

Jeśli masz wrażenie, że prawdziwego dziennikarstwa nie ma, skończyło się, a może nawet nigdy nie istniało – tak dawno już nie miałaś/-eś z nim do czynienia, jeśli widzisz, że większość książek na księgarskich półkach to wyroby książkopodobne, traktujące o niczym i wypełnione pustą nowomową, marketingową sieczką o krótkim terminie przydatności do spożycia, a i tak bez smaku,...

więcej Pokaż mimo to

avatar
561
88

Na półkach: , ,

To nie tylko zbiór 28 wywiadów, ale przede wszystkim kawał historii drugiej połowy XX wieku. Jest kilka perełek np. Henry Kissinger, Hajle Sillasje czy finałowy wywiad z partnerem życiowym Fallaci – Aleksandrosem Panagulisem.

To nie tylko zbiór 28 wywiadów, ale przede wszystkim kawał historii drugiej połowy XX wieku. Jest kilka perełek np. Henry Kissinger, Hajle Sillasje czy finałowy wywiad z partnerem życiowym Fallaci – Aleksandrosem Panagulisem.

Pokaż mimo to

avatar
505
10

Na półkach: , ,

Potężna dawka historii zamknięta w kilkudziesięciu wywiadach przeprowadzonych na przełomie lat 60.i 70 przez Włoszkę Orianę Fallaci-niezłomną,nieustraszoną,zawsze świetnie przygotowaną dziennikarkę,nie lękającą się zadawać najtrudniejszych pytań możnym tego świata.Każdy wywiad poprzedza rys postaci i okoliczności rozmowy co pozwala, mniej zorientowanym,odnaleźć się w zawiłościach politycznych tamtych czasów i lepiej zrozumieć sens rozmowy a w szerszym kontekście-obecny geopolityczny układ świata.
Największe wrażenie zrobiła na mnie rozmowa z wybitnym niemieckim politykiem Willy Brandtem,walecznym antynazistą,który jako pierwszy przedstawiciel narodu niemieckiego ukląkł przed Pomnikiem Bohaterów Getta Warszawskiego,symbolicznie biorąc odpowiedzialność za zbrodnie narodu niemieckiego popełnione na Żydach i Polakach.Ten wielki orędownik zjednoczenia Niemiec,laureat Pokojowej Nagrody Nobla z 1971r.doczekał się spełnienia swego wielkiego marzenia o zjedniczeniu Niemiec,gdyż zmarł w 1992r.
Bardzo poruszającą i osobistą jest rozmowa O.Fallaci z greckim działaczem,ofiarą okrutnych tortur ze strony przedstawicieli junty czarnych pułkowników-Aleksandrosem Panagulisem,prywatnie partnerem dziennikarki przed jego tragiczną śmiercią w 1976r.
Tę książkę po prostu trzeba przeczytać.

Potężna dawka historii zamknięta w kilkudziesięciu wywiadach przeprowadzonych na przełomie lat 60.i 70 przez Włoszkę Orianę Fallaci-niezłomną,nieustraszoną,zawsze świetnie przygotowaną dziennikarkę,nie lękającą się zadawać najtrudniejszych pytań możnym tego świata.Każdy wywiad poprzedza rys postaci i okoliczności rozmowy co pozwala, mniej zorientowanym,odnaleźć się w...

więcej Pokaż mimo to

avatar
312
222

Na półkach: , , ,

Oriana Fallaci ma niezwykłe pióro. Jej wywiady czyta się niczym najlepszy kryminał. Miała możliwość rozmawiać z „największymi” lat 70. Książka jest podzielona na segmenty (np. ten dotyczący wojny Wietnamie obejmuje wywiady z Kissingerem, przywódcą Wietnamu Południowego i Północnego). Fallaci nie była obiektywną dziennikarką. Nie raz dawała wyraz swojej niechęci do danej osoby. Nie ukrywała swoich poglądów. Każdy wywiad jest poprzedzony 2-3 stronami wstępu, gdzie Fallaci opisuje swoje pierwsze wrażenie ze spotkania danego przywódcy, w jakiej sytuacji do spotkania doszło czy jaki oddźwięk miał opublikowany wywiad (lub nawet jeszcze nieopublikowany jak to miało miejsce z Goldą Meir). Gdybym miała określić jakie poglądy miała dziennikarka po przeczytaniu książki to powiedziałabym socjalistyczne, choć i to trudno tak skategoryzować. Według mnie przede wszystkim była ona pozytywnie nastawiona osób działających w pozycji, do osób które mają odwagę powiedzieć „dość” władzy łamiącej podstawowe prawa wolnościowe (czy to systemy komunistyczne czy faszystowskie).

Niektóre wywiady było dość trudno mi zrozumieć. Głównie chodzi o mój brak wiedzy. Najlepszym przykładem jest segment gdzie są 4 wywiady z 4 różnymi przywódcami włoskich partii. Nie tylko nie mam wiedzy na temat sytuacji politycznej Włoch lat 70, ale także po prostu powojennej historii tego państwa. Dzięki tym rozmowom trochę poszerzyłam swoje horyzonty. Także późniejszy wywiad, który Fallaci przeprowadziła z szefem CIA pozwolił mi lepiej zrozumieć włoską scenę polityczną tamtych lat (chodzi o przekupywanie włoskich polityków przez agentów CIA).

Najbardziej zapadły mi w pamięć wywiady z następującymi osobami:
1. Golda Meir - między innymi za jej ciekawe odniesienie się do feminizmu i czy czuła się dyskryminowana z tego względu, że jest kobietą,
2. Jasir Arafat - bo do tej pory zastanawiam się jak to możliwe, że po tak kategorycznych wypowiedziach jakich udzielił w wywiadzie na temat Izraela dostał później pokojową Nagrodę Nobla,
3. George Habbasz (przywódca Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny) - przyznam, że nie znałam wcześniej tej postaci, ale była to postać, której historia wywarła na mnie duże wrażenie, tzn. jak to się stało, że przebył drogę od lekarza pediatry (ale takiego z całkowitym poświęceniem, który wręcz przeznaczał swoje środki pieniężne na leczenie ubogich) do szefa organizacji terrorystycznej,
4. Hajle Syllasje (cesarz Etiopii) - nie czytałam "Cesarza" Kapuścińskiego, więc tak naprawdę dopiero teraz dowiedziałam się czegoś więcej o tej postaci, a ta wiedza trochę mnie przeraziła. Jego podejście do swoich poddanych, tego jak wysoko siebie oceniał (niemal jak boga) i jaki był jego stosunek do Mussoliniego (dość pozytywny co jest dziwne bo przecież przez niego musiał uciekać z kraju) mnie trochę zmroziło,
5. Aleksandros Panagulis - za chyba najbardziej osobisty wywiad Fallaci jaki przeprowadziła, za to, że chyba byłam kompletnie nieświadoma historii powojennej Grecji a ten wywiad choć w minimalnym stopniu mi otworzył oczy.

Oriana Fallaci ma niezwykłe pióro. Jej wywiady czyta się niczym najlepszy kryminał. Miała możliwość rozmawiać z „największymi” lat 70. Książka jest podzielona na segmenty (np. ten dotyczący wojny Wietnamie obejmuje wywiady z Kissingerem, przywódcą Wietnamu Południowego i Północnego). Fallaci nie była obiektywną dziennikarką. Nie raz dawała wyraz swojej niechęci do danej...

więcej Pokaż mimo to


Cytaty

Więcej
Oriana Fallaci Wywiad z historią Zobacz więcej
Oriana Fallaci Wywiad z historią Zobacz więcej
Oriana Fallaci Wywiad z historią Zobacz więcej
Więcej
Reklama
zgłoś błąd