Córka marnotrawna

Po "Córkę..." sięgnęłam dość szybko po przeczytaniu części pierwszej. To dalszy ciąg historii Kane'a i Abla, dwóch mężczyzn, których połączyło przeznaczenie. Mimo, że początek powieści to przypomnienie ogólnego zarysu pierwszego tomu, autor przedstawia poszczególne wątki z innej perspektywy, zwracając powoli uwagę na główną bohaterkę tej części - Florentynę Rosnovski, córkę Abla. Strona po stronie poznajemy ją od małej dziewczynki a autor umiejętnie kreśli jej charakter, cechy i poniekąd jej przeznaczenie. Przeniesienie środka ciężkości na Florentynę udało się autorowi genialnie, choć jednocześnie poznając ją od samej maleńkości i widząc jak tworzy się jej charakter, zakończenie jest bardzo, bardzo przewidywalne. To nie odejmuje jednak książce zupełnie nic, bo jesteśmy wciągnięci w historię, a dzięki sprawnemu językowi autora czyta się ją dynamicznie i z zainteresowaniem. Pewnie można się przyczepić ciut do idealnego świata w którym żyje Florentyna i jej mąż, a potem dzieci i wnuki, wszystko jest zaplanowane, wszystko się udaje a nawet porażki są tu jakby wygraną bohaterów, bo wszystko dzieje się po coś. Wiem, że jest kolejna część tej serii, ale napisana a przede wszystkim przetłumaczona w okolicznościach, które nie koniecznie mnie zachęcają do przeczytania. Moje pierwsze spotkanie z autorem wolę pozostawić z tym dobrym, a nawet bardzo dobrym wrażeniem i już wiem, że mogę po niego sięgać, kiedy mam ochotę na coś dobrze napisanego i ciekawego a jednocześnie nie wymagającego. Polecam, choć przyporządkowanie książki do gatunku 'kryminał, sensacja, thriller' jest bardzo mylące, bo to po prostu książka obyczajowa z tłem lekko historycznym.

Po "Córkę..." sięgnęłam dość szybko po przeczytaniu części pierwszej. To dalszy ciąg historii Kane'a i Abla, dwóch mężczyzn, których połączyło przeznaczenie. Mimo, że początek powieści to przypomnienie ogólnego zarysu pierwszego tomu, autor przedstawia poszczególne wątki z innej perspektywy, zwracając powoli uwagę na główną bohaterkę tej części - Florentynę Rosnovski, córkę...

Świetna kontynuacja pierwszej części. Polecam

Świetna kontynuacja pierwszej części. Polecam

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

,,Kane i Abel" to książka, która wywarła na mnie niesamowite wrażenie. Tak duże, że chyba dwa lata zbierałem się z przeczytaniem kontynuacji tej historii. Poprostu kontynuacje zazwyczaj są słabsze a ja nie chciałem tracić tego wyjątkowego uczucia do tej książki.
Odczekałem więc swoje i w końcu spróbowałem dowiedzieć się co było potem.
To była genialna decyzja! Tzn. decyzja o zrobienie sobie tak długiej przerwy w tej serii. Dlaczego? Już tłumaczę:
Otóż autor napisał drugi tam w taki sposób, żeby przyjemność z jego czytania mieli również ci, którzy pierwszego tomu nie przeczytali. Super. Jednak osoby, które sięgneły po ,,córkę..." z marszu musiały się trochę wynudzić. Otóż początek drugiego tomu jest niczym innym niż końcówką pierwszego. Trochę z innej perspektywy, trochę rozbudowane, jednak opisuje dokładnie to samo. Ja miałem przerwę, więc było to dla mnie wspomnienie wspaniałej lektory i faktów, które już z głowy wyparowały. Czysta przyjemność. Gdybym jednak czytał bez przerwy...ojjj.
Początek rozbudził nadzieję na kolejną niesamowitą przygodę. Trochę na wyrost.
Kiedy już przechodzimy do nowych wydarzeń, coś zaczyna lekko zgrzytać. Florentyna nie jest Ablem a jej mąż nie umywa się do swojego ojca. Tu już nie ma tej magii.
Do tego nowi bohaterowie są zbyt idealni. Niemal bez skazy choćby złych myśli. Zarówno Abel Rosnowski jak i Kain byli bardziej wyraziści i mieli swoje wady. Przez to byli bardziej wiarygodni.
Tu mi tego trochę brakowało. Od początku do końca miałem też pewność, że Florentyna dopnie swego.
Nie chciałbym, żebyście mnie źle zrozumieli. To jest fajna książka a ja marudzę, bo była słabsza od tomu pierwszego. Ale czy mogło być inaczej? Nie.
Znacznie spokojniejsza książka, wręcz obyczajowa. Dobra.
Piękny styl pisarza.

,,Kane i Abel" to książka, która wywarła na mnie niesamowite wrażenie. Tak duże, że chyba dwa lata zbierałem się z przeczytaniem kontynuacji tej historii. Poprostu kontynuacje zazwyczaj są słabsze a ja nie chciałem tracić tego wyjątkowego uczucia do tej książki.
Odczekałem więc swoje i w końcu spróbowałem dowiedzieć się co było potem.
To była genialna decyzja! Tzn. decyzja...

Jest to ciąg dalszy losów rodziny Rostowskich. Na początek mamy retrospekcje wydarzeń, więc można ją przeczytać bez czytania książki "Kane i Abel". W tej powieści skupiamy się na Florentynie od jej najmłodszych lat, aż do jej zaangażowania się w politykę. Książka jest miłą lekturą, gdzie nie ma niesamowitych zwrotów akcji, a bohaterowie są z krwi i kości. Bardzo przyjemna odskocznia od kryminałów, które ostatnio czytałam. Jeśli ktoś ma chęć na taką typową obyczajówkę to polecam serdecznie.

Jest to ciąg dalszy losów rodziny Rostowskich. Na początek mamy retrospekcje wydarzeń, więc można ją przeczytać bez czytania książki "Kane i Abel". W tej powieści skupiamy się na Florentynie od jej najmłodszych lat, aż do jej zaangażowania się w politykę. Książka jest miłą lekturą, gdzie nie ma niesamowitych zwrotów akcji, a bohaterowie są z krwi i kości. Bardzo przyjemna...

To już nie jest Kane i Abel.

To już nie jest Kane i Abel.

Córka marnotrawna – powieść, której autorem jest Jeffrey Archer. opowiadająca losy jedynej córki Abla Rosnovskiego – Florentyny, która wbrew woli ojca poślubia syna wielkiego rywala i wroga swego ojca – Richarda Kane'a.

"- Na Boga! Florentyno, masz w sobie odwagi za dziesięciu mężczyzn! - Nie… Za jedną kobietę."

Córka marnotrawna – powieść, której autorem jest Jeffrey Archer. opowiadająca losy jedynej córki Abla Rosnovskiego – Florentyny, która wbrew woli ojca poślubia syna wielkiego rywala i wroga swego ojca – Richarda Kane'a.

"- Na Boga! Florentyno, masz w sobie odwagi za dziesięciu mężczyzn! - Nie… Za jedną kobietę."

Drugi tom trylogii bardzo dobry , aczkolwiek dużo gorszy od pierwszej części . Ta część składa się z trzech części . Pierwsza pokrywa się czasowo z historią przedstawioną w Kane i Abel , ale przedstawiona jest z perspektywy Florentyny . Druga to już dalsze losy bohaterki zawarte w autentycznych wydarzeniach historycznych . Trzecia, ostatnia to już czysta fantazja autora.
Książkę czyta się dobrze , a dla nas Polaków ważne jest iż główna bohaterka jest pochodzenia polskiego i do tego przedstawiona pozytywnie , co nie często się zdarza.

Drugi tom trylogii bardzo dobry , aczkolwiek dużo gorszy od pierwszej części . Ta część składa się z trzech części . Pierwsza pokrywa się czasowo z historią przedstawioną w Kane i Abel , ale przedstawiona jest z perspektywy Florentyny . Druga to już dalsze losy bohaterki zawarte w autentycznych wydarzeniach historycznych . Trzecia, ostatnia to już czysta fantazja autora....

Słabszy tom od poprzedniego. Bohaterowie w zasadzie wszyscy idealni i uczciwi, anatgonistów prawie nie ma i problemów do rozwiązania - również. Po prostu się toczy.
Pierwsza część to opis zdarzeń z pierwszego tomu, widzianych z nieco innej perspektywy. Z jednej strony jest to ciekawe widzieć to samo nieco inaczej, ale z drugiej jest trochę nudno.
Dopiero później pojawiają się nowe wydarzenia, ale finał jest stosunkowo przewidywalny. Na pewno przeczytam trzecią część, ale poziom już opada i pomysły się kończą. Warto przeczytać może pod kątem opisów, jak działa machina partyjna w USA - przygotowania do wyborów, kampanie, sojusze itp. Trudno jednak zweryfikować, czy to tak jest naprawdę.

Słabszy tom od poprzedniego. Bohaterowie w zasadzie wszyscy idealni i uczciwi, anatgonistów prawie nie ma i problemów do rozwiązania - również. Po prostu się toczy.
Pierwsza część to opis zdarzeń z pierwszego tomu, widzianych z nieco innej perspektywy. Z jednej strony jest to ciekawe widzieć to samo nieco inaczej, ale z drugiej jest trochę nudno.
Dopiero później pojawiają...

„Czy Jeffrey Archer jest naiwny?”

To pytanie towarzyszyło mi podczas lektury „Córki Marnotrawnej”. Serio, ciężko mi było znaleźć na nie odpowiedź. Niektóre biznesowe, a w jeszcze większym stopniu polityczne, rozgrywki były ciekawe i nawet względnie niebanalne, inne zaś właśnie uderzająco naiwne. I naprawdę ciężko mi było znaleźć odpowiedź na pytanie o to, które z nich przeważały. Może zresztą to wrażenie potencjalnej naiwności nie nasuwałoby mi się tak jednoznacznie – bo, powtórzę to, część spośród intryg i podchodów były w tej powieści autentycznie zajmujące i wciągały – gdyby nie fakt, że w tym uniwersum można dosłownie ustawą znieść ubóstwo :) Uchwalić jeden akt prawny, do pracy nad którym zainspirowała naszą panią senator przypadkowa rozmowa z człowiekiem potrzebującym pomocy, i sprawić, że osoby z tej co on grupy już tej pomocy nie będą tak mocno potrzebowały.

Tak, polityka dominuje mocno końcowe partie tej powieści, tak mocno, że tuż po zakończeniu lektury dość trudno uwierzyć, że wchodzi ona na pełnej dość późno, tak w sumie to gdzieś około ostatniej jednej trzeciej tekstu. Moment ten jest zresztą w książce nader wyraźnie zaznaczony, no, ale zaraz po odłożeniu jej na półkę trochę ciężko w to uwierzyć. Ciekawe natomiast, że jest także coś, a raczej ktoś, kto równie wyraźnie dominuje początkowy etap tekstu, ten poświęcony dzieciństwu i dojrzewaniu Florentyny – jej angielska guwernantka. Tak, ta postać, niewymieniona ni razu w „Kane’e i Ablu”, tu rzutuje na wszystko. Nie wiem, czy autor chciał, by ta część jego dziełka taka właśnie była – brytyjska, jak z jakiejś klasycznej, powstałej w tym kraju powieści o młodej dziewczynie – wiem, że taka właśnie w znacznej części jest. I to przez tę właśnie postać, jej zachowania i to, co swojej podopiecznej przekazuje. I kupujemy to, jej manieryzm nie razy zbytnio, lubimy ją, jest tak, jak pisarz chciał by było.

W ogóle o sporej liczbie rzeczy w tej książce można tak powiedzieć – kupujemy to. Popatrzcie na sferę uczuciową Florentyny: to, jak rozmawia ona z mężczyzną, którego kocha, jak wciąż podkreślają to łączące ich uczucie – wszystko to miało wielki potencjał, by na dłuższą metę wkurzać. A nie wkurza, wierzymy w tę miłość, widzimy siłę tego uczucia. Podobnie na plusik zaliczam to, że główna bohaterka bynajmniej nie zawsze wygrywa, ba, ponosi też w życiu olbrzymie straty, oraz że nawet, pod wpływem zdobywanej o świecie wiedzy, zmienia poglądy – i to już będąc w Kongresie.

Swoją drogą dopiero teraz rozumiem, czemu Remigiusz Mróz określa zdaje się Jefferey Archera jako jednego ze swoich najważniejszych literackich mistrzów – liczba ciekawostek i przede wszystkim efektownych cytatów z amerykańskich polityków w „Córce…” zbliża się do tej z powieści Najpłodniejszego. Ale moim zdaniem nasz rodak robi to nie tyle może lepiej, ile bardziej efektownie. Bardziej, cóż, w stylu literatury popularnej.

PS: W tym czasie Demokratka będąca katoliczką i startująca do Kongresu z Illinois (obecnie jeden z najbardziej progresywnych stanów w USA) musiała się tłumaczyć z tego, dlaczego nie jest w stu procentach pro-life i dopuszcza wyjątki w których aborcja może być uzasadniona, dziś coś absolutnie niewyobrażalnego.

„Czy Jeffrey Archer jest naiwny?”

To pytanie towarzyszyło mi podczas lektury „Córki Marnotrawnej”. Serio, ciężko mi było znaleźć na nie odpowiedź. Niektóre biznesowe, a w jeszcze większym stopniu polityczne, rozgrywki były ciekawe i nawet względnie niebanalne, inne zaś właśnie uderzająco naiwne. I naprawdę ciężko mi było znaleźć odpowiedź na pytanie o to, które z nich...