Włoski pisarz, dziennikarz, satyryk, w Polsce znany przede wszystkim dzięki wykreowanej w serii książek postaci don Camillo, a we Włoszech kojarzony z tygodnikiem satyrycznym „Candido”.
Jego matka była pedagogiem w szkole podstawowej; ojciec handlował rowerami, maszynami do szycia, urządzeniami rolniczymi; był także zaangażowany politycznie w ruchu socjalistycznym. Od wczesnej młodości Guareschi miał bliski kontakt zarówno z lewicą, jak i z upolitycznionym (zwłaszcza po swoistym ralliement z faszystami w latach 20.) klerem – co wywarło duży wpływ na jego poglądy oraz twórczość.
Rodzina Guareschiego jesienią 1925 zbankrutowała, co zmusiło przyszłego pisarza do opuszczenia szkoły z internatem. W latach 1925-1928 uczęszczał eksternistycznie do liceum, a w 1929 zapisał się na Uniwersytet Parmeński, na wydział prawa. Uczynił to jednak tylko w celu uniknięcia służby wojskowej, na wykłady nie uczęszczał. Formalnie studiował do 1931.
imał się prac dorywczych (np. jako dozorca w cukrowni),potem zajął się dziennikarstwem. Był m.in. korektorem, projektował plakaty, wreszcie otrzymał posadę redaktora – w „Corriere Emiliano”, a później w „Bertoldo”. W czasie II wojny światowej został wcielony do wojska i przerzucony na front wschodni. Dosłużył się stopnia oficerskiego w artylerii. Po 1943 trafił do niewoli niemieckiej i był więziony w niemieckich obozach dla jeńców wojennych m.in. na ziemiach polskich okupowanych przez hitlerowców – w Częstochowie i Beniaminowie.http://
Perypetie don Camilla bawię mnie nieustająco. W tej części nasz bohater musi zmagać się ze swoją siostrzenicą oraz młodym księdzem donem Chichim, który ma pomóc opornemu proboszczowi we wprowadzaniu posoborowych zmian. Oczywiście Peppone także odgrywa pewną rolę.
Wydawać by się mogło, że książki, które powstały już przecież dosyć dawno, głównie chyba w latach sześćdziesiątych XX w. powinny się zestarzeć, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę tematykę. Tak jednak nie jest i ciągle można się dobrze bawić czytając o przygodach upartego don Camilla.
Co się stanie, jeśli ksiądz zmieni się w komunistycznego towarzysza i wyruszy w podróż po ZSRR? Okazuje się, że taki obrót sytuacji czasem potrafi skruszyć nawet najbardziej zatwardziały beton partyjny. Książkę czyta się bardzo szybko, raz bawi i rozśmiesza, innym razem zmusza do zadumy i to jest chyba największa siła tej pozycji.