Ciao, don Camillo

Ach, ta pogoda ducha, jasność życia Mitford, nadzieja na możliwość miłości chrześcijańskiej - prostej i pięknej. Książki Karon są odtrutką na szmatławość niektórych książek, w których tylko zło, brud i grzech (och, jakie to niepopularne dziś słowo!). Polecam miłośnikom pięknej zwyczajności.

No i jak tu nie sięgnąć po kolejny tom? Opowieść o Mitford uspokaja mój umysł i duszę. Że naiwne? I co z tego! Że bajkowe? Czemu nie?! Ale za to jakie piękne, mądre, dobre. Czasem właśnie tego w literaturze mi potrzeba - pokrzepienia serc. To moje zdanie, moje serce, moja wrażliwość:) Lubię tę opowieść i chciałabym mieszkać w takim mieście. To wcale nie takie nierealne...

W swojej pierwszej powieści Tomasz Terlikowski przedstawia smutną, aczkolwiek realną wizję Europy zniszczonej przez ideologię wojującego laicyzmu, poprawności politycznej, ekologizmu i skrajnego liberalizmu obyczajowego. Jest to pierwsza, polska tak radykalna antyutopia i to właśnie jest wielką zaletą książki. Wadą natomiast, wynikającą zapewne z braku powieściowego doświadczenia pisarza, jest dość przewidywalna fabuła i słabszy literacko styl. Zbytnią przesadą jest także nadawanie wszystkim ,,złym” bohaterom imion, które w mało zawoalowany sposób kojarzą się ze znanymi postaciami współczesnej lewicy. Na pewno nie jest to sposób pisania, godny Chestertona, co z tyłu okładki zasugerował Marek Jurek, aczkolwiek ,,Operacja Chusta” jest pozycją wyjątkową na polskim rynku i ogólnie godną plecenia.

To był już szósty zbiór opowiadań z Niziny, w których don Camillo i Peppone przeżywają swoje małe wzloty i upadki. Mamy tu trochę humoru, trochę prowincjonalnej polityki, trochę realizmu magicznego i trochę życiowych prawd na temat ludzi. Właściwie to w każdym tomiku możemy spotkać się podobnymi wątkami. Czasami śledzimy losy różnych mieszkańców Niziny wraz z ich charakterem, mentalnością i podejściem do danego problemu. Guareschi nie próbuje się nawet wspinać na literackie wyżyny. Pisze proste historie o prostych ludziach, których możemy także spotkać w swoim otoczeniu. Czasami okracza ich losy jakąś sentencją, która odnosi się także do prostego życia. Zawsze gdy nabieram ochoty na coś lekkiego, to sięgam z czystym sumieniem po opowiadania tego autora.

Lata 20, Wielka Brytania. Andrzej Manson, świeżo upieczony lekarz, dzielnie pokonuje przeszkody na swojej zawodowej drodze, mając u boku oddaną żonę. Okazuje się jednak, że największą przeszkodą będą jego własne słabości. Prostolinijna opowieść z morałem i filmowym wyczuciem dramaturgii.

Kocham opowiadania Guareschiego szczerą miłością. Z jednej strony ten tom dobitnie pokazuje, jak bardzo zmieniła się ludzka mentalność w ostatnim siedemdziesięcioleciu. Z drugiej- otwiera oczy, że w niektórych kwestiach zmieniło się niewiele. Nadal, szczególnie w obliczu konfliktów politycznych i światopoglądowych, z ludzi wychodzą "ludziska". Życzyłabym współczesnym Polakom tyle dystansu do problemów "własnego podwórka", ile ma Guareschi i takiej umiejętności łączenia sił w potrzebie, ile mają jego bohaterowie.

Leon Afrykański (Leo Africanus ),Giovanni Leone, a tak faktycznie to Arab, muzułmanin al-Hassan ibn Muhammed al-Wazzan al Zaiyati ( jego ojciec był wagowym stąd nazwisko al-Wazzan ) - podróżnik, geograf i dyplomata, podróżujący po Afryce, Europie i Azji. Urodzony 1485 roku w Grenadzie, kiedy to muzułmanie musieli opuścić Grenadę i inne miasta, gdyż Półwysep Apeniński na powrót przejęli Hiszpanie, lub przyjąć wiarę chrześcijańską. Zmarł prawdopodobnie w Tunisie w 1529. W 1520 roku, porwany i sprzedany papieżowi Leonowi X, służył mu jako dyplomata ale musiał przyjąć wiarę chrześcijańską. W 1526 wydał książkę "Cosmographia Dell` Africa". W 1529 roku pozwolono mu wrócić do Tunisu gdzie ponownie przeszedł na islam. Postać wyjątkowo interesująca, o burzliwym życiorysie, którym można by było obdzielić przynajmniej kilkanaście osób. Należy też podkreślić jego wyjątkowe szczęście, gdyż niemal z każdej opresji wychodził cało. Miał kilka żon, miłości tragiczne i szczęśliwe. A co do książki - i tutaj mam spory niedosyt. Autor przedstawił nam jego życiorys w formie pamiętnika w latach 1488 - 1527, spisanego swojemu synowi, zbyt pobieżny a nawet sucho bez większych emocji. Do połowy książki skupiał się na miłosnych przeżyciach swojego ojca, skrótowy zarys historyczny, dużo opisów architektury, strojów i obyczajów, jego relacji z żonami. Zabrakło wartkiej akcji, rozbudowania niektórych przygód , szybkie przejścia z roku na rok, przez co momentami wydawało się, że to dzieje się obok niego. A przecież był to bardzo burzliwy okres w dziejach Europy i kontynentu afrykańskiego, w którym Leon Afrykański czynnie uczestniczył. Książka powinna mieć conajmniej 500-600 stron a nie tylko 300. Przeczytałam z ciekawością, lecz jak już wspomniałam bez fajerwerków , a szkoda.

Oglądałam serial "Ojciec Brown" emitowany przez telewizję BBC, a pierwowzór detektywa w sutannie stworzył G. K. Chesterton, dlatego sięgnęłam po opowiadania tego pisarza. Ksiądz Brown, mimo że z racji swojego zawodu reprezentuje duchowość, daleki jest od wyjaśniania zagadek widząc w nich element nadprzyrodzony. Twardo stąpa po ziemi i przede wszystkim kieruje się zdrowym rozsądkiem i logiką, hołduje też zasadzie, że wszystkie tajemnice mają swoje racjonalne wytłumaczenie. Przyjemna lektura.

Oceniam troszkę sentymentalnie. Czytałam bardzo dawno temu, ale pamiętam jak ogromnie podobała mi się ta książka. Była ciepła, otulająca. Zupełnie "niekościółkowa". A Groser był jednym (w sumie nadal jest) z moich ulubionych bohaterów literackich. Może nie będę już wracała do tej książki? Niech zostanie tamto pierwsze dobre wrażenie. Bardzo dobre nawet.

Książka, którą od kogoś dostałam. Opisuje życie górników w Anglii przed, w czasie i po I wojnie światowej. Morał z tej książki taki, że mając dobre serce, empatię i dobre chęci przegrywa się i że zwycieżają najwięksi nikczemincy. Bardzo dobra pozycja, można z niej wiele wyczytać i o dzisiejszych czasach. Daje do myślenia.

Soczyste dialogi, męskie klimaty i fabuła klasycznie antywojenna, ociekająca brutalnością i sadyzmem. Typowe można powiedzieć studium dehumanizacji i "łamania" jednostki poprzez musztrę a la "Full Metal jacket" wymieszane z motywami rasizmu niczym z Chaty Wuja Toma. Ilość obelg na tle rasowym/etnicznym skierowanych do czarnoskórych więźniów jest tutaj na poziomie kosmicznym, w XXI wieku brzmi to wręcz "nie do wiary". Mamy tu więc obóz karny na pustyni libijskiej z czasów II wojny światowej i codzienną walkę o przetrwanie osadzonych, naznaczoną z jednej strony przez strach przed powrotem na front, a z drugiej przed prześladowaniami ze strony strażników, którzy mają za zadanie sprawić, że "podopieczni" będą marzyć o powrocie do działań wojennych i opuszczeniu murów zakładu... Ale i ze strony "klawiszy" jest wzajemna niechęć, rywalizacja, obawa przed "przeholowaniem" (w końcu więźniowie maja trafić na front a nie do plastikowych worków),buntem, czy poczucie własnej małości - w myśl idei, że "prawdziwi ludzie" walczą na plażach Włoch a nie chowają się na tyłach, bo... w gruncie rzeczy strażnicy niewiele różnią się pod tym względem od odbywających karę za dezercję czy dekownictwo. Niechęć wobec "klawiszy z powołania" cechuje nawet niektórych ze strażników. Na tle etnicznym najczęstsze przerywniki i ozdobniki z podręcznika "kapralskiego humoru" to te, o tym że "czarnuch" "u siebie mieszka na pewno na drzewie" i "zabrudzi nam wodę w basenie". Pod względem wojskowego drylu cenne uzupełnienie pozycji takich jak chociażby Paragraf 22 Hellera czy Dzień rekruta Uniłowskiego. Czyta się całą historię wybornie i serdecznie polecam każdemu!

Lubię angielski humor, więc miałam sporą pewność, że mi się ta książka spodoba. Jest to cały cykl książek o brytyjskim arystokracie Bertie'm Woosterze i jego służącym o imieniu Jeeves, ale niestety tylko kilka zostało przetłumaczonych na język polski. Tym razem Bertie Wooster wplątuje się w całą serię przygód za sprawą srebrnej krówki na śmietankę, którą desperacko pragnie posiadać jego ciotka, a jak się potem okazuje nie tylko ona. Powieść lekka i zabawna, coś w stylu "Trzech panów w łódce nie licząc psa" jeśli chodzi o humor.

Napisana niezwykle barwnym językiem, wspaniała powieść o dorastaniu i dojrzewaniu w "mieście kresowym" (tak we wstępie zdefiniował miejsce akcji sam autor). Chodzi o kresy zachodnie, dlatego miasto jest trochę niemieckie, trochę polskie i jeszcze na dokładkę trochę żydowskie. Sami Polacy nie są tu monolitem. Miejscowi modlą się po polsku, bo tak nauczyli się w polskich kościołach ale liczą po niemiecku, bo tak nauczyli się w niemieckich szkołach. Napływowi to "bose antki", wg miejscowych łasi na stanowiska i przywileje. Akcja rozciągnięta jest na dwie dekady, od połowy lat 30-tych aż do "odwilży gomułkowskiej". Od czasów sanacji, poprzez niemiecką okupację aż po zarazem straszne ale i trochę groteskowe czasy stalinizmu. Tryby wielkiej historii kręcą się a bohater i jego rodzina żyją swoimi małymi wielkimi problemami. Powieść momentami rozśmiesza do łez, momentami zasmuca i zmusza do zastanowienia się nad różnymi sprawami. Mnie zostawiła z takim przemyśleniem, że cała ta martyrologia jaką przypisuje się naszemu narodowi, cała ta rzekomo wspólna heroiczna historia to tak naprawdę doświadczenie tylko części z Polaków. Nie znajdziecie niczego "heroicznego" w tej powieści. Ta książka to hołd dla zwykłych ludzi, "tutejszych", którzy chcieli godnie przetrwać ciężkie czasy i zwyczajnie przeżyć. Naprawdę piękna i mądra powieść. Mocno osadzona w konkretnym miejscu (Bydgoszcz) ale nie myślcie, że na moją ocenę wpływa jakiś lokalny sentyment. Ja jestem tylko potomkiem biednych, napływowych "galicyjoków" :)

Kolejna autoironiczna książka Kishona. Nic dodać , nic ująć satyra na żydowską filozofię, logikę, sposób życia, biurokrację a w ostatnich rozdziałach i politykę. Zastanawiające,że pomimo kilkudziesięciu już lat od napisania tej książki i różnicy kulturowej i geograficznej, książka ta jest jakoś dziwnie aktualna i znajoma :).

Wzruszająca saga rodzinna. "Żyli, byli, przeminęli" - pozostaje pamięć i śmiech przez łzy, zwłaszcza, że historia dotyczy kresowiaków. Wysłuchałam "Diabła" czytanego fantastycznie przez Henryka Machalicę. Z kresowym zaśpiewem, poczuciem humoru i lektorskim wyczuciem. Po wszystkich Apoloniach spacerujących Aleją Róż - niedosłuchanych i skomentowanych słowami nie nadającymi się do upublicznienia spełniło się! Cierp, duszo moja - a trafisz na perełeczkę.

Sięgnęłam po tę książkę na półce bookcrossingowej. Wyblakła i samotna. Zapewne przeleżala lata w biblioteczce. I mnie zachwyciła. Wspomnieniem stylu i świata, którego już nie ma. Uchwyconymi myślami i obserwacjami. Zatrzymaniem się gdzieś w innym czasie. Polecam mającym ochotę na chwilę zadumy i rozważań. Dodatkowa gwiazdka za słowa o kobietach w opowiadaniu 'Małpa'.

Przeglądając oferty na Allegro, nagle zobaczyłem znajomą okładką i tytuł: „Porwanie doni Agaty”. I bach! Cofka w czasie do lat, kiedy krzątałem się między półkami biblioteki. Wspomnień czar… Pomyślałem wtedy: „Nie ma przypadków, są tylko literackie przeznaczenia” – i po kilkudziesięciu latach wróciłem do lektury. Nie zawiodłem się – przeciwnie, miałem ogromną frajdę czytelniczą. Powieść Gudrun Pausewang to barwna i szalenie zabawna historia porwania zamożnej starej panny, której rodzina już ostrzyła sobie zęby na spadek. Akcja toczy się w fikcyjnym kolumbijskim mieście, a bohaterami są niezdarni przestępcy o gołębich sercach i rezolutna bogata staruszka, której naprawdę trudno zajść za skórę. Owszem, książka to trochę ramotka, ale taka z duszą – pełna uroku, ciepła i inteligentnego humoru, bardziej sytuacyjnego niż słownego. Czyta się ją lekko, z przyjemnością i – co ważne – bez poczucia straconego czasu. To idealna lektura na spokojny wieczór: poprawia nastrój i nie nuży ani przez chwilę. A na deser spotkała mnie dodatkowa nagroda – fragment, który wywołał szczery uśmiech i lekki dreszczyk absurdu: „Nazajutrz, mniej więcej około piątej po południu, stało się coś, co wstrząsnęło całym miastem. Miejscowe radio nadało ową potworną wiadomość. Ludzie tłumnie wylęgali na ulice, spieszyli do kościołów, gdzie liczni księża improwizowali w podnieceniu nabożeństwa. Porwano biskupa! […] Kółko brydżystek przywdziało szaty żałobne…” No i proszę – nawet w Kolumbii brydż musiał się wkręcić do fabuły. Podsumowując: „Porwanie doni Agaty” to książka, którą naprawdę warto znać. Jak można przeżyć życie i tego nie przeczytać? A można też sięgnąć po spektakl telewizyjny z Ireną Kwiatkowską w roli głównej. Palce lizać!

Wyciągnęłam ją z czeluści, przepastnych i upchanych w regał książek bibliotecznych, jakby się schowała, a może czaiła, ujęła mnie okładka, filiżanka która pewnością spodobałaby się Bernadecie Darskiej która uwielbia takie cacka, koty, wiele by wymieniać, ale forma przekazu odniosła największe dla mnie znaczenie, bo wartością stała się nie tyle fabuła, ale intymne listy pisane Elżbiety do Marii. Kto dziś pisze listy? Kto wysyła widokówki, chyba tylko starsze panie które omijają Internet szerokim łukiem. Ta stara metoda korespondencji poruszyła nuty w moim sercu, ujrzałam dwie starsze panie, nachylone nad papierem, z piórem w dłoni przelewające swoje myśli, głębokie, analizując swoje życie, wnikając w teraźniejszość, bez fajerwerków, ale z humorem, bo życie jest jak dobrze podany przepis, lub nie udany i spalony, bo skoro ma się kłopoty z pamięcią, nadkwasotą, z siwymi włosami, chorobą kota, nieudanym związkiem - nie związkiem, który wznosi na wyżyny, daje nadzieje, a jednak rozmywa się w przedbiegu. Pierwsze danie nie zawsze musi się kończyć kulinarną ucztą, wystarczy drugie jak plan B, dużo wolnego czasu serwuję paletę wspomnień, ta magia powoduje lawinę uśmiechów jak refleksji, pogłębiając o analizy różnorodnych tematów, które podnoszą na duchu, dają nadzieję. Co na deser: lekkostrawna obserwacja świata, otoczenia, pomimo iż starsze panie w tym jedna bez wzroku, cudownie widzi świat takimi kolorami jaki faktycznie istnieje nie tylko na obrazach, a paleta barw jest wielokolorowa co daję wiarę że jeszcze nie jest za późno by świat oswoić i ujrzeć w starości światełko w tunelu. Bo żyć należy w każdym wieku, mieć dystans do świata i siebie, PESEL? to numer w dowodzie który nie ma wpływu na nasze poczucie egzystencji.

Zawsze mam mieszane uczucia, jeśli chodzi o takie zbiory opowiadań. Można w nich znaleźć skarb i drobinki genialnych emocji, ale i zostać z pustą garścią, głową i duszą. Zależy to od wielu czynników. I od talentu pisarza, i od specyficznej wrażliwości, która pójdzie z naszą w tango lub nie. Tu zagrało kilkukrotnie- Kutz zaprosił przed kredens i makatkę z napisem: "Zimna woda zdrowia doda" z przytupem, po śląsku, mocno i rzetelnie, Bator uwiodła humorem, zmysłem obserwacji, genialną prozą jednocześnie w punkt i skąpaną w urzekającym artyzmie; wzruszająco opowiadał Orłoś swoją niedzisiejszą, piękną prozą klasków, przykuł uwagę na detalach, malując słowem obraz Szostak; Szczepkowska stała się subtelną mistrzynią pointy ciekawej historii rodzinnej, a Chwin pochylił się nad psychiką człowieka odchodzącego w demencję starczą. Reszta opowiadań aż tak nie przykuła mojej uwagi, by o nich wspomnieć. W zasadzie nie wiem co je łączy, motyw wigilii pojawia się tylko w kilku. Może też rys człowieka na rozstaju, szukającego dalszej drogi? A może i samotność, wrażliwość i skierowanie bohaterów do wewnątrz? Myślę, że dla tych kilku pereł warto wziąć z półki tę niby- świąteczną książkę. Zawiedziony poczuje się tylko ten, komu wystarczy banał.. Ja ją cenię, choćby dla takich zdań: "Dusza nie pamięta nawet jak się nazywa. W pustym pokoju duszy wieje wiatr halny, wzbijając z podłogi celofanowe strzępki serca, sreberka od czekolady i pogniecione foliowe torebki z kolorowymi nadrukami supermarketów. W duszy nie ma nic prócz drżenia." "Życie jest ruchem barw i świateł, plątaniną gałązek głogu, brzękiem monet, szelestem papieru, niczym więcej. Cóż dobro i zło mogą mieć wspólnego ze starannym przypinaniem słów pinezką do ludzi i rzeczy?"