7,37 (1354 ocen i 40 opinii) Zobacz oceny
10
123
9
187
8
275
7
447
6
187
5
104
4
14
3
11
2
2
1
4
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
King Lear
data wydania
język
polski
dodał
mickw

Słowo pisane jest nieśmiertelne. Ma moc, która przetrwała wojny, trzęsienia ziemi i ułomność ludzkiej pamięci. Coś co raz zostaje spisane, pozostaje na wieki. Kolejne pokolenia sięgają po klasykę dla inspiracji, w poszukiwaniu ponadczasowych mądrości. W dobie cyfryzacji zwiększają się szanse, że obecni pisarze przetrwają w pamięci dysków kolejne 450 lat. Ale jest też obawa, że z większą...

Słowo pisane jest nieśmiertelne. Ma moc, która przetrwała wojny, trzęsienia ziemi i ułomność ludzkiej pamięci. Coś co raz zostaje spisane, pozostaje na wieki. Kolejne pokolenia sięgają po klasykę dla inspiracji, w poszukiwaniu ponadczasowych mądrości. W dobie cyfryzacji zwiększają się szanse, że obecni pisarze przetrwają w pamięci dysków kolejne 450 lat. Ale jest też obawa, że z większą trudnością przyjdzie nam dotrzeć do tych najwybitniejszych, „przykrytych" terabajtami pseudo-dzieł. Ale co tak naprawdę sprawia, że przez wieki sięgamy do dzieł pisarzy, że ich słowa stają się złotymi cytatami- pochodniami przyświecającymi nam drogę ku oświeceniu intelektualnemu? Stają się bazą, fundamentem kolejnych historii alternatywnych, które ukazują inne spojrzenie, bardziej współczesne lub trafiające do dzisiejszego odbiorcy. Każda forma jest dobra, aby dotrzeć do świadomości drugiego człowieka, aby poruszyć jego emocje, uwrażliwić, zmusić do myślenia, do chwili zastanowienia, do pauzy w zabieganym życiu. Do chwili, gdy zdajemy sobie sprawę, że problemy poruszane przez wieszczy tamtych czasów, spotykane są w dzisiejszych realiach.
Jak może brzmieć udźwiękowiona siedemnastowieczna klasyka? Czy są chętni do sięgnięcia po „Króla Leara" w wersji słuchowiskowej?


O Królu Learze

Tragedia z XVII wieku porusza uniwersalne problemy, z którymi wciąż borykamy się w XXI wieku. Pycha, wyrachowanie, fałsz i puste słowa wdzierają się pod dach królestwa, którym włada Król Lear. Pod pretekstem abdykacji chce rozdzielić majątek pomiędzy trzy swoje córki: Gonerylę, Reganę i Kordelię. Każda ma wyrazić swoją miłość do ojca, aby ten mógł podjąć decyzję w jakich proporcjach obdzielić je bogactwem. Dwie starsze siostry opisując ogrom uczuć do króla, zdobywają największą część królestwa. Najmłodsza córka popada w niełaskę ojca, gdy nie potrafi słowami opisać swojej miłości do niego. Zostaje wypędzona poza granice królestwa. Gdy przychodzi czas weryfikacji miłości, Goneryla i Regana odsuwają ojca od władzy i próbują go ubezwłasnowolnić. Król Lear zwiedziony pięknymi słowami córek, popada w obłęd i ucieka z królestwa. Źle zarządzane przez córki państwo Leara upada. W walce obronnej udział bierze najmłodsza z nich Kordelia, która ponosi śmierć. Król Lear widząc jej ciało, również umiera.

 

źródło opisu: fonopolis.pl

źródło okładki: fonopolis.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (3569)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1680
Mikael95 | 2014-01-28
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, 2012, 2014
Przeczytana: maj 2012

Intrygi, miłość, zemsta - William Shakespeare w najlepszym wydaniu!

Tytułowy król Lear postanawia podzielić królestwo dla swoich córek. W wyniku niezrozumienia intencji najmłodszej córki o miłości do ojca, zrywa z nią wszelkie kontakty. Nie wie, że to obróci się przeciwko niemu i wpłynie na wszystkich w jego otoczeniu...

Tak w skrócie przedstawia się fabuła mojej ulubionej tragedii angielskiego pisarza. Kocham to, jak Shakespeare jednym niewinnym zdarzeniem potrafi zmienić całą historię... Nie wiem, jak inni, ale ja przeważnie po przeczytaniu któregokolwiek z jego dzieł zastanawiam się, co by było, gdyby bohater w danej sytuacji zachował się inaczej. Moim zdaniem nie można się nudzić przy jego dziełach, historie są porywające, a postacie diametralnie różnią się charakterem i zachowaniem. Tutaj, jakżeby inaczej, też tak jest, współczujemy Kordelii i Edgarowi, odczuwamy sympatię do księcia Albanii, zaś niechęć do sióstr Kordelii (Regan i Goneril), czy Edmunda.

Brawa należą się...

książek: 381
czytający | 2018-03-13
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 13 marca 2018

Oto nieopatrznie szczerość została wzięta za pychę i skryła się za plecami swojej aroganckiej przeciwniczki. Wywołując gniew wielkiego majestatu nie wiedziała, jak ogromne konsekwencje może przynieść rzucenie królewskiej klątwy na prawość i uczciwość. Wojna charakterów, która od wieków rozpala czytelników "Króla Leara", wybuchła nagle i miała krwawy przebieg. Bo trzeba Wam wiedzieć, że jeśli szekspirowskie cechy ludzkiej osobowości toczą ze sobą bój, to trup ściele się gęsto a porywczość wygrywa z umiarem. Człowiecze przywary to główni bohaterowie wszystkich tragedii Williama Szekspira i już od małego można za ich pomocą uczyć, jak żyć, aby nie szkodzić innym. "Kto chce lepszego, często dobre gnębi" - niech powyższy cytat uświadomi nadgorliwcom złudność ich marzeń o lepszym ale o wiele trudniejszym do ukształtowania świecie.

Gdy wygnamy rozum, to zaraz wejdzie szaleństwo. To nie błazeńskie wywody a prawda, która mogłaby się stać motywem przewodnim "Króla Leara". W...

książek: 3392
Danway | 2011-12-12
Przeczytana: 1997 rok

Wybitna tragedia w dorobku Williama Szekspira, opowiadająca o tym, że miłość rzadko da się wyrazić słowami... Za jej prawdziwością zawsze stoją czyny, a nie tylko puste słowa...

Na te ostatnie daje się nabrać tytułowy Król Lear, który oddał posagi dwóch z trzech córek... Te córki bardzo opiewały miłość do ojca, a po przejęciu majątku w wyrazie wdzięczności pozbawiają go dachu nad głową i w ogóle sensu życia...

Utwór kończy się dramatyczną sceną niesienie na rękach przez Leara najukochańszej córki, która ginie potwierdzając po raz kolejny jak bardzo ojca kocha... Ten jest zrozpaczony, że tak źle ją ocenił i sam z rozpaczy umiera...

Utwór ten nie jest łatwy w odbiorze, ale jest na pewno niesamowity i długo zapada w pamięć...

książek: 550
Grot | 2018-03-13
Na półkach: Przeczytane

Uwielbiam ten utwór. Często to niego wracam i czasami mam złudzenie, że jego autor był tym pisarzem, który po Bogu zrobił najwięcej.

PS
Mam szacunek do wszystkich tłumaczy Szekspira, ale zdecydowanie preferuje przekłady Stanisława Barańczaka.

książek: 519

"Taka to wspaniała głupota tego świata! Kiedy nam los dokucza często wskutek nadużyć popełnionych przez nas samych, winę za nasze klęski składamy na słońce, księżyc i gwiazdy (...)"

W dramacie Szekspira można wyróżnić dwa główne wątki:

1. "Niewdzięczności/ Szatanie z sercem marmurowym, kiedy
Zjawiasz się w dziecku, jesteś ohydniejsza / Niż potwór morski"

Pierwszy z głównych wątków dotyczy Leara i jego córek: Goneril, Regan i Kordelii. Lear decyduje się podzielić królestwo pomiędzy córki, ale najpierw żąda od nich gorących zapewnień, jak to go bardzo kochają i jakim jest wspaniałym ojcem. Tylko Kordelia nie jest w stanie kłamać dla osiągnięcia korzyści, za co zostanie ukarana. Ale, jak można się łatwo domyślić, podyktowany pychą sposób zachowania króla to kiepskie rozwiązanie...

2. "Nie rodem stanę, to sprytem na przedzie
Wszystko jest dobre, co ku temu wiedzie"

Drugi z głównych wątków dotyczy hrabiego Gloster i jedo dwóch synów: Edmunda i Edwarda. Edmund, jako bękart,...

książek: 2066
Iga | 2011-02-01
Przeczytana: 31 stycznia 2011

Jak czytać Szekspira to tylko w przekładzie Macieja Słomczyńskiego! Oto tłumacz, który nie boi się przekleństw. A tych było w Królu Learze naprawdę sporo. Poza tym niektóre teksty rozkładają na łopatki (dla przykładu: "Ty skurwysyński Z-cie, ostatnia litero w alfabecie!"). Co lepsze sobie wynotowałam:)
Co do treści, jest to typowy dramat Szekspira - zdrada, obłęd, intrygi i tragiczne konsekwencje błędnych decyzji podjętych przez bohaterów.

książek: 605
Savoir-vivre | 2017-04-10
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 10 kwietnia 2017

"Ty skurwysyński Z-cie, ostatnia litero w alfabecie!"

Ach! Gdyby dane mi było przeczytać głośno te słowa na nużących, ciągnących się flegmatycznie lekcjach języka polskiego... z pewnością doceniłbym Szekspira już na etapie szkolnym! Mało tego, jestem pewien, że w przejawie młodzieńczego buntu, licealiści cytowaliby klasyka na szkolnych korytarzach!

"Król Lear" (tudzież "Wiernie spisane dzieje żywota i śmierci króla Leara i jego trzech córek") to dramat, który czyta się z wypiekami na twarzy, chichocząc pod nosem, gdy po raz kolejny wracamy do jakiejś pikantnej strofy. Oczywiście nie mówię, że krotochwile są tutaj najważniejszą rzeczą , po prostu zostały wprowadzone do utworu z takim kunsztem, że wręcz zachwycają. Nie chcę rozpisywać się na długą kolumnę, gdy mowa o dziele, z którym obowiązkowo należy się zapoznać. Natomiast, jeżeli w ogóle jest możliwe wyrażenie o "Królu Learze" jednozdaniowej opinii, to powiedziałbym: niesamowicie wymowny, o plastycznej akcji, która wprost...

książek: 239
ThousandsOfLives | 2018-07-31
Na półkach: Przeczytane

Dzieło przeczytane znowu ze względu na studia filologiczne. Pośmieszkuję sobie, ale widzę tutaj idealną alegorię odnośnie początkujących pisarzy, ich recenzentów i czytelników. Pisarz (Lear) wydaje dzieło i prosi recenzentów (Regan i Goneril)oraz czytelników (Cordelia) o wydanie opinii, czym zyskają sobie jego przychylność (podział królestwa). Recenzenci rozpływają się w nieszczerych zachwytach i zyskują przychylność autora, podczas gdy wierny czytelnik, który był przy autorze od początku, nie potrafi mu schlebiać, przez co dostaje po d... (zostaje wydziedziczony i wygnany). Niestety, kiedy autor w końcu zdaje sobie sprawę, że intencje recenzentów były nieszczere i najczęściej motywowane chęcią zdobycia kolejnej darmowej książki, podczas gdy to opinia czytelnika jest tak naprawdę najcenniejsza i najbardziej autentyczna, jest już za późno i rozgrywa się wielka szekspirowska tragedia. Kurtyna!

książek: 1233

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Nie jest to moja ulubiona sztuka Shakespeare'a - pewnie, że los Leara budzi coś w rodzaju litości, a scena jego szaleństwa jest przejmująca, ale dominującym uczuciem przy lekturze była dla mnie satysfakcja. I to ta ponura satysfakcja. Oto Lear dostaje może więcej, niż zasłużył, ale z drugiej strony ojciec, który osądza swoje dzieci po pozorach i warunkuje rodzicielskie uczucia w zależności od czegoś tak błahego jak deklaracja, nie budzi jakiejś szczególnej sympatii.

książek: 461
Kanakuji | 2014-04-26
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 26 kwietnia 2014

Muszę przyznać, że bardzo mi się spodobała. Na początku miałam wątpliwości ale w miarę rozwoju wydarzeń, wciągnęłam się. Szkoda mi tylko "ofiar" z końca książki.
Jednak mimo wszystko warto przeczytać, zwłaszcza jak ktoś gustuje w Szekspirze,
Kanakuji ;)

zobacz kolejne z 3559 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd