Raj utracony

Doskonały poemat, co więcej zrozumiały dla normalnego zwykłego czytelnika przyzwyczajonego do lekkiej w czytaniu prozy. Ma w sobie moc, przy niektórych fragmentach przechodzą aż dreszcze. Przeczytałem raz dwa. Jednak trzeba się skupić całkowicie podczas czytania - inaczej można stracić wątek. Mądre, pouczające i zarazem smutne.

Początkowo byłem nią bardzo zawiedziony, zastanawiałem się nad słabą oceną. Jednakże po chwili zdałem sobie sprawę jakie wrażenie ta książka wywarła na mnie.
To nie jest łatwa lektura. Jeżeli ktoś liczy na jakieś walory rozrywkowe, to ich tutaj nie znajdzie. Siłą "Raju utraconego" jest przede wszystkim filozofia. Humaniści pewnie będą również rozwodzić się nad kompozycją , itd. ale mnie to nie interesuje.
W pewnym momencie lektury zastanawiałem się nawet nad powrotem do chrześcijaństwa, a to niemały komplement w stronę książki.
Raczej do niej nie wrócę, ale przeczytać jak najbardziej warto. Polecam.

Poemat, który czyta się lepiej niż niejedną prozę.

"lepiej być władcą w piekle niż sługą na niebiosach"
genialne!!!

o takiej sławie jak ma to dzieło wielu pisarzy może tylko pomarzyć. niesamowita książka poruszający znany nam wszystkim temat upadku aniołów i stworzenia raju.

dlaczego nie mozna tego przeczytac

Genialne.

Przy tej książce człowiek czuje się jak idiota, żeby nie powiedzieć bardziej wulgarnie.
Dlaczego?
1.Jest tyle odnośników do stopki, że się człowiek za głowę łapie, trudno to ogarnąć.
2. Jak już trafisz na odnośnik w tekście i przeczytasz wyjaśnienie wyjaśnienia to już zapominasz o czym było mówione w fabule.

Więc:
Wpadłam na genialny pomysł- zrezygnowałam z czytania, dzięki czemu nie będę się męczyć, a książkę jeszcze uda mi się opchnąć jako nową.

Więc:
KOMU, KOMU BO IDĘ DO DOMU !!!

Cztery lata poszukiwań w bibliotekach miejskich i nic.
Znalazłam jeden egzemplarz w bibliotece w jednostce wojskowej, ciągle w wypożyczeniu w końcu po wielkich trudach udało się i było warto.

"W mocy upiora swego każdy z ludzi
aż do szczęsnej chwili pozostaje,
kiedy się jego człowieczeństwo zbudzi..."

Raj utracony to poemat naprawdę niezwykły. Uważam, że można śmiało go postawić obok Gilgamesza, Iliady, Odysei i Eneidy. Podczas "rozsmakowywania się" w tej lekturze czułem coś czego nie potrafię do końca opisać a co zdarza mi się niezwykle rzadko...

"Rewelacyjna" nie do końca pasuje na określenie tego dzieła:] ale moim zdaniem sięga po prostu tej rangi. Postać szatana - pierwowzór romantycznego buntownika, jest szczególnie interesująca.

Wielka wizja naszego kruchego losu wpisana w "Historię świata", można czytać fragmenty, rozpisywać to na role, ale i tak zawsze dosięgnie nas swoim geniuszem

Trochę ciężko się czyta.
Wiele książek ma swoje korzenie właśnie w tej, dlatego postanowiłam ją przeczytać :D w sunie to nie żałuję :b

Spróbujcie, a nie zawiedziecie się. Trochę biblijna Księga rodzaju, trochę poemat epicki a trochę heroic fantasy.

Monumentalne, a przy tym żywe...budzi emocje.Literatura dla koneserów, ale warto się zmierzyć...

Muszę przyznać, że trudno się ją czyta, ale mimo to jest ciekawa.

Znakomita perełka. Bardzo przyjemnie się czyta.