„Lata” Virginii Woolf zaczynają się od opisu wieczoru spędzonego w domu przez kilkuosobową rodzinę, co skłania ku stwierdzeniu, że tylko tej grupce osób poświęcona będzie książka. Tymczasem nic bardziej mylnego, gdyż opowiadana początkowo historia zostaje zatrzymana w pewnym momencie, a całość powieści prezentuje losy nie jednej rodziny złożonej z matki, ojca i dzieci, lecz obraz życia większej części familii Pargiterów, począwszy od ojców, matek, córek, synów, wnuczek i wnucząt, a na ciotkach i wujach skończywszy. Owa całość jest jak gdyby rozerwana na części, to znaczy kolejne rozdziały przedstawiają zaledwie fragmenty z życia danego członka czy członków familii. Ciągłość zostaje zdecydowanie i mocno poprzecinana ostrym nożem. A wielka to szkoda...
Nie te czasy, nie ta epoka, nie owo dzisiejsze spojrzenie na świat; stroje, rzeczy, miasta, ludzie przecież, zdania nawet odmienne. Po prostu zostajemy przeniesieni (choć Woolf urodziła się w 1882 roku) do czasów pisarki, a konkretnie do roku 1880. Akcja trwa zaś do okresu pierwszej wojny światowej. Wszystko więc w zasadzie inne, ale tytuł wciąż aktualny. Nieustanie toczą się utartym trybem lata, przed nami, za nami. Wiecznie w nich my, ludzie.
Woolf jak zwykle urzeka sposobem sportretowania postaci. Łatwo? Niekoniecznie, gdyż – jak wspomniałam wcześniej – owe lata jakby im odbiera, te biegnące jedno za drugim, zostawiając wybrane wydarzenia z wybranych lat. Czy podczas tworzenia dzieła wewnętrzny głos nie podsunął jej pytania: po co brać pod uwagę wszystkie dni życia; zimy, wiosny, lata i jesienie? W pamięci i tak – identycznie jak w powieści – pozostaną jedynie chwile. Te wybrane, ważne lub mniej ważne. Szczęśliwe bądź wręcz przeciwnie. Już zapominamy, co działo się wczoraj, ale jeszcze w pamięci włóczy się tamten poranek, kiedy maszerowałeś do szkoły, biegłeś przez park, zasypiałeś przy zasłoniętej śniegiem szybie. Tylko chwile mają moc pozostawania we wspomnieniach. Uchowają się wycinki. Żarty, niezapomniane historyjki, anegdoty powtarzane przy byle okazji czy w szczególnych momentach. Jeszcze jesteś młoda, młody, a za chwilkę już stoisz w tłumie innych kobiet, mężczyzn, którzy zastanawiają się, kiedy czas odebrał im to czy tamto i dał w zamian coś zupełnie innego. Trochę takie właśnie są czasami myśli bohaterów, jak gdyby zatrzymywali je, chwytali mocno w biegu tylu innych myśli. Gdzie ten wieczór, gdy wiatr smagał gałęzie drzew; lato, którego jedna z głównych bohaterek, Eleonora, rozkoszowała się jazdą omnibusem... Gdzie jesień, gdy liście tańczyły pod jej stopami, kiedy tak dokładnie czuła, że żyje jak gdyby za bardzo? Całą sobą. Gdzie tamta rozmowa podczas obiadu, po którym żałoba przeszła się w czerni po każdym kącie domu?
Jak uchwycić to wszystko? Zdaje się, że nie tylko w „Latach” Woolf podejmuje się trudu przedstawienia całości życia w kilku zaledwie chwilach. Nie uchwyci przemijania, lecz momenty, dni.
Doskonale skonstruowana, nieoczywista powieść Virginii Woolf. Czy nie właśnie nieoczywistość jest tym, co towarzyszy jej pisarstwu? Jest mu nieodłączne? Tak jak skupianie się na chwilach, myślach, odczuciach, postrzeganiu rzeczy, osób, otoczenia w odmienny lub jednakowy sposób jak w latach poprzednich.
„Dziwna rzecz, po raz drugi już tego wieczoru ktoś mówił o jej życiu. <<– A ja właściwie wcale życia nie miałam – myślała. – Czy życie nie powinno być czymś, co by można było przedstawić, czym by się można było wykazać ludziom – takie siedemdziesięcioparoletnie życie… Ale ja wciąż mam tylko chwilę bieżącą>>”.
Do niektórych książek ma się ogromny sentyment. I tak będzie w moim przypadku chyba również z tak mało dzisiejszymi „Latami” Woolf. Te doskonałe niedzisiejsze książki... Nie można ich oddać do antykwariatu ani wyrzucić. I nie chodzi tylko o treść, ale także o wartość historyczną. I o te grube, niekiedy pożółkłe kartki i zapach, którego się nie zapomina.
https://kulturaliter.blogspot.com/2026/03/lata-virginia-woolf-wydawnictwo.html
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Dzienniki 1950-1962
Przeczytałam wszystko, co napisała Sylvie Plath lub co jej dotyczy. Ta pozycja również jest świetna. Polecam!
Przeczytałam wszystko, co napisała Sylvie Plath lub co jej dotyczy. Ta pozycja również jest świetna. Polecam!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toksiążka życia? zdecydowanie tak
książka życia? zdecydowanie tak
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„poezja jest jedynie wymówką i ucieczką przed pisaniem prozy.”
czytałam dzienniki miesiącami, dlatego czuję, jakbym dorastała powoli wraz z sylvią i przeżywała z nią jej młodość, lęki, nadzieje i całe jej pisarstwo. momentami byłam znudzona, momentami rozbawiona, a zwykle wydawało mi się, że rozumiem ją lepiej, niż powinnam i że ona też mogłaby zrozumieć mnie, jak nikt inny. dobrze, że przynajmniej po śmierci osiągnęła to, o czym marzyła.
„poezja jest jedynie wymówką i ucieczką przed pisaniem prozy.”
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toczytałam dzienniki miesiącami, dlatego czuję, jakbym dorastała powoli wraz z sylvią i przeżywała z nią jej młodość, lęki, nadzieje i całe jej pisarstwo. momentami byłam znudzona, momentami rozbawiona, a zwykle wydawało mi się, że rozumiem ją lepiej, niż powinnam i że ona też mogłaby zrozumieć mnie, jak nikt...
ciężko oceniać czyjeś zapiski z życia tym bardziej że Plath nie miała intencji ich wydawać. momentami ciężej było mi przez to przebrnąć. jednak jest to zbiór wieloletnich wpisów do pamiętników, często łatwo jest się rozkojarzyć albo poczuć znużenie. mimo wszystko po zakończeniu lektury czuję pustkę, ponieważ przez te lata wpisów zdążyłam bardzo przywiązać się do Plath. nigdy nie wyjdę z podziwu do tego jakim językiem operowała będąc tak młoda dziewczyną, kiedy te wpisy zaczynała. nie wiem też czy spotkałam się kiedykolwiek z taką wrażliwością na świat. pomimo problemów, z którymi zmagała się autorka i pogłębiającego się poczucia beznadziei i smutku, jej opisy są tak pełne szczegółów i magicznosci. ta dziewczyna miała niesamowity dar i to czuć od pierwszego wpisu w pamiętniku, nie każdy potrafi tak pięknie odczuwać.
ciężko oceniać czyjeś zapiski z życia tym bardziej że Plath nie miała intencji ich wydawać. momentami ciężej było mi przez to przebrnąć. jednak jest to zbiór wieloletnich wpisów do pamiętników, często łatwo jest się rozkojarzyć albo poczuć znużenie. mimo wszystko po zakończeniu lektury czuję pustkę, ponieważ przez te lata wpisów zdążyłam bardzo przywiązać się do Plath....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie ocenie gwiazdkami czyiś intymnych zapisków.
Jest to ciężka książka.
Nie ocenie gwiazdkami czyiś intymnych zapisków.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest to ciężka książka.
Wracam do niej co jakiś czas. I za każdym razem towarzyszą mi te same emocje - smutek, żal. Jednak przepełnia mnie jeszcze jakaś niewyobrażalna radość zrozumienia, piękno na świat i naturę, którą tylko w taki sobie sposób może słowami ukazać Sylvia. Ukłony.
Wracam do niej co jakiś czas. I za każdym razem towarzyszą mi te same emocje - smutek, żal. Jednak przepełnia mnie jeszcze jakaś niewyobrażalna radość zrozumienia, piękno na świat i naturę, którą tylko w taki sobie sposób może słowami ukazać Sylvia. Ukłony.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWymęczone.
Nie oceniam cudzych pamiętników i wspomnień, bo samo czytanie ich, zwłaszcza wydawanych pośmiertnie, jest w pewnym sensie odzieraniem z intymności pisarza.
Wymęczone.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie oceniam cudzych pamiętników i wspomnień, bo samo czytanie ich, zwłaszcza wydawanych pośmiertnie, jest w pewnym sensie odzieraniem z intymności pisarza.
Ciężko mi ocenić tak bogaty zbiór myśli Plath, świadectwo jej istnienia i funkcjonowania w kilku gwiazdkach, więc się powstrzymam - mogę za to stwierdzić, że ogromnie ciężko rozstać mi się z tymi dziennikami. Zżyłam się z nimi na tyle, że czuję się jakbym musiała zostawić drogą przyjaciółkę. Cudowne wydanie.
Ciężko mi ocenić tak bogaty zbiór myśli Plath, świadectwo jej istnienia i funkcjonowania w kilku gwiazdkach, więc się powstrzymam - mogę za to stwierdzić, że ogromnie ciężko rozstać mi się z tymi dziennikami. Zżyłam się z nimi na tyle, że czuję się jakbym musiała zostawić drogą przyjaciółkę. Cudowne wydanie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpowieść, do której chcę wracać. Po inspirację, po empatię, po pociechę, po nostalgię i przestrogę. Sylvia Plath to postać wielkiej wrażliwości, splatająca ze sobą zmysły i doznania. Dziennik obejmuje lata 1950-1962, czasem zdarzają się dłuższe przerwy w pisaniu, zaczyna się w wakacje przed collegem, potem są studia, rola żony, podróże, trudne finansowo życie zawodowego pisarza i macierzyństwo. Na przestrzeni lat widać pewną degradację Sylvii, zmienia się nie tylko jej życie, lecz także styl pisania czy spostrzeżenia. Z pozoru to normalne dla nas wszystkich zjawisko, przecież każdy dojrzewa i przechodzi przez różne etapy. Czytając te dzienniki dostrzegamy jednak, jak nieszczęśliwe wydarzenia wpłynęły szczególnie na płodność literacką pisarki. Talent przyćmiony, wygasający, desperackie próby powrotu do ostrości umysłu sprzed lat. Sylvia jako dusza niezależna i Sylvia jako żona, kobieta, na którą społeczeństwo narzuca coś, czego nie chce.
- Weronika z Sopoteki
Opowieść, do której chcę wracać. Po inspirację, po empatię, po pociechę, po nostalgię i przestrogę. Sylvia Plath to postać wielkiej wrażliwości, splatająca ze sobą zmysły i doznania. Dziennik obejmuje lata 1950-1962, czasem zdarzają się dłuższe przerwy w pisaniu, zaczyna się w wakacje przed collegem, potem są studia, rola żony, podróże, trudne finansowo życie zawodowego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZbiór jednych z najcudowniejszych dzienników jakie w życiu czytałam, na pewno jeszcze do nich kiedyś wrócę
Zbiór jednych z najcudowniejszych dzienników jakie w życiu czytałam, na pewno jeszcze do nich kiedyś wrócę
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to