Liryki najpiękniejsze

Uwielbiam każde słowo, które Sylvie Plath zostawiła na papierze!

Uwielbiam każde słowo, które Sylvie Plath zostawiła na papierze!

Całkiem niezły tomik poezji Sylvii Plath. Jest tu parę perełek. Jest też sporo totalnie niezrozumiałych wierszy. Ogólnie, warto sięgnąć po tę pozycję.

Całkiem niezły tomik poezji Sylvii Plath. Jest tu parę perełek. Jest też sporo totalnie niezrozumiałych wierszy. Ogólnie, warto sięgnąć po tę pozycję.

Niektóre wiersze przemówiły do mnie bardziej, inne mniej ale absolutne perełki to: "Samobójstwo przy Egg Rock", "Paralityk" i "Trzy Kobiety".

Niektóre wiersze przemówiły do mnie bardziej, inne mniej ale absolutne perełki to: "Samobójstwo przy Egg Rock", "Paralityk" i "Trzy Kobiety".

To nie są wierszyki do porannej kawki.
Potrafią zdołować, choć Nadzieja w nich też kwitnie...
Wybrane wiersze:
Bezsenny,
Dwa spojrzenia na prosektorium,
Jestem pionowa,
Kolos, Ariel,
Księżyc i cis,
Nocne tańce,
Ostatnie słowa,
Totem,
Wisielec,
Zdarzenia,
Zimowe drzewa.

To nie są wierszyki do porannej kawki.
Potrafią zdołować, choć Nadzieja w nich też kwitnie...
Wybrane wiersze:
Bezsenny,
Dwa spojrzenia na prosektorium,
Jestem pionowa,
Kolos, Ariel,
Księżyc i cis,
Nocne tańce,
Ostatnie słowa,
Totem,
Wisielec,
Zdarzenia,
Zimowe drzewa.

Ciężko byłoby zachęcić w kilku prostych słowach do czytania liryków tej autorki. Nie można raczej polecić ich do wieczornej kawki w poszukiwaniu chwilowego „odmóżdżenia”. Przekraczając próg poezji Plath „porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy wchodzicie”. Trudno tu szukać ukojenia czy pociechy. Jej wiersze są niczym gimnastyka dla mózgu. Co ja mówię, to raczej mordercza olimpiada.

Nawet jeśli wersy wyglądają niewinnie i przypominają prozę, ciężko ułożyć z nich logiczną całość. Ta nieustanna walka czytelnika o wydobycie znaczenia z każdego słowa, może tylko w części dawać wyobrażenie zmagań autorki podczas ich tworzenia. Plath posiada niesłychaną wręcz umiejętność dostrzegania tego, co dla przeciętniaka niewidoczne. Jej temat przewodni niemal zawsze to człowiek. Ludzkie ciało poetka rozkłada na części, ogląda organy, obnaża wnętrzności, by w końcu wsadzić je do grobu i zaślubić z robactwem. W swoich rozmyślaniach bywa wulgarna i kontrowersyjna, a za chwilę słodka i niewinna jak zielona trawka. To dwubiegunowość, zagubienie czy celowy zabieg? Z pewnością Sylvia Plath jawi się jako kobieta samotna oraz niedoceniona. Pośród wersów daje się usłyszeć jej głos. Jest szorstki i nieprzyjemny, stawia zarzuty otoczeniu, ale przede wszystkim woła o pomoc i błaga o namiastkę miłości.

Powiedzieć, że liryki Plath są piękne to frazes. One przenoszą do innego świata, pełnego metafor i niedomówień, nieszablonowych porównań, kolorów, hiperboli oraz kodów kulturowych. Tego się nie da przeczytać od tak, po prostu. Te utwory są w jakiś przygnębiający sposób zjawiskowe.

Ciężko byłoby zachęcić w kilku prostych słowach do czytania liryków tej autorki. Nie można raczej polecić ich do wieczornej kawki w poszukiwaniu chwilowego „odmóżdżenia”. Przekraczając próg poezji Plath „porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy wchodzicie”. Trudno tu szukać ukojenia czy pociechy. Jej wiersze są niczym gimnastyka dla mózgu. Co ja mówię, to raczej mordercza...

Plath, zaliczana do grona "poetów wyklętych", charakteryzuje się ogromnymi pokładami wyobraźni. Jak wiadomo, poetka miała wręcz obsesję na punkcie śmierci, czego dowodzi większość jej wierszy. Próżno szukać tu romantycznych, słodkich wierszy o miłości, Plath nie pozostawia czytelnikom wiele nadziei. Niemal każdy z wierszy splamiony został czarną myślą czy koszmarem Plath, strachem, samotnością, nieuchronnym końcem, autodestrukcją. Poezja aż kipi od zaskakujących metafor, kontrowersyjnych porównań, silnych emocji, a brutalność kontrastuje z wrażliwością w mistrzowskim stylu.

W zdecydowanej mniejszości są utwory ujawniające zachwyt nad swoimi dziećmi czy pięknem życia, choć i takie się zdarzają. Uważam, że najmocniejszym punktem poezji Sylvii Plath jest oryginalność, nadwrażliwość i stan obłędu. Taka mieszanka musiała być mocna i wybuchowa. Polecam wrażliwym miłośnikom czarnej poezji.

Plath, zaliczana do grona "poetów wyklętych", charakteryzuje się ogromnymi pokładami wyobraźni. Jak wiadomo, poetka miała wręcz obsesję na punkcie śmierci, czego dowodzi większość jej wierszy. Próżno szukać tu romantycznych, słodkich wierszy o miłości, Plath nie pozostawia czytelnikom wiele nadziei. Niemal każdy z wierszy splamiony został czarną myślą czy koszmarem Plath,...

Sylvia Plath była znana z kontrowersyjnych tekstów, pełnych metafor i mocnych porównań. Jej wiersze trzeba umieć zrozumieć. Sama nie wiem, czy udało mi się to do końca. Lubisz je albo wręcz ich nienawidzisz. Każdy z nich naładowany jest wielkim ładunkiem emocjonalnym, zazwyczaj negatywnym. Doskonale opisują relacje międzyludzkie (mąż-żona, ojciec-córka itp.),ale też i całe społeczeństwo ludzkie.
Wiersze Sylvii Plath bolą, wydzierają kawałek duszy i wpychają mu go do gardła- są brutalne, ale potrafią być też delikatne i subtelne- zaskakują.

Mogła bym pisać tak bez końca... ten, kto zna Sylvię Plath, ten wie o czym piszę.
Innych zachęcam, nawet jeśli nie zapałają do autorki i jej wierszy sympatią. :)

Moja ocena: 6

{http://anty---materia.blogspot.com/2011/07/liryki-najpiekniejsze-sylvia-plath.html}

Sylvia Plath była znana z kontrowersyjnych tekstów, pełnych metafor i mocnych porównań. Jej wiersze trzeba umieć zrozumieć. Sama nie wiem, czy udało mi się to do końca. Lubisz je albo wręcz ich nienawidzisz. Każdy z nich naładowany jest wielkim ładunkiem emocjonalnym, zazwyczaj negatywnym. Doskonale opisują relacje międzyludzkie (mąż-żona, ojciec-córka itp.),ale też i...

W osobistym posiadaniu, cieszą jak żadne inne!

W osobistym posiadaniu, cieszą jak żadne inne!