Kula

„Kula" to debiut literacki Łucji Jaksz Alves opowiadający o traumatycznych doświadczeniach młodej dziewczyny i jej drogi do wyleczenia. Sama autorka przyznaje się, że napisanie książki było dla niej pewnego rodzaju terapią, możliwością przelania na papier swoich wewnętrznych rozterek, o których trudno się mówi. Pisanie przyniosło jej ulgę oraz pozwoliło zwrócić uwagę czytelnika na życia wewnętrzne osób molestowanych oraz żyjących w dysfunkcyjnych rodzinach, ich fobie, niepewność oraz niestabilność psychiczną. Codzienną walkę z przeciwnościami licznie spotykanymi na ich drodze.

Łucja Jaksz Alves za pomocą licznych metafor przedstawia nam świat widziany oczami osoby mocno skrzywdzonej przez los, która nie potrafi sobie poradzić z nagromadzonymi w niej emocjami. W prosty i plastyczny sposób opisuje cały wewnętrzny monolog głównej bohaterki, jej rozterki i zmienne nastroje, które w gwałtowny sposób przejmują kontrolę nad jej życiem. Stają się przyczyną jej niepochamowanej złości, smutku oraz wyobcowania. Weronika nie do końca zdaje sobie sprawę z tego co się z nią dzieje, ale ten ciężar nosi ze sobą przez lata. Staje się zamknięta w sobie, nieufna, ma liczne fobie i towarzyszące jej lęki. W mocno stresujących sytuacjach pojawiają się napady paniki, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Odpycha od siebie ludzi i bliskich.. Te wszystkie emocje towarzyszą również czytelnikowi. Uważam, że tytułowa „Kula" to stan umysłu, w którym znajduje się dziewczyna, jak również mechanizm obronny przed nieznanym.

Jeśli szukacie łatwej i szybko czytającej się lektury, to tu tego nie znajdziecie. Dla mnie była ona trudną, mocną i pełną refleksji powieścią. Spędziłam nad nią sporą część czasu analizując i wsłuchując się w mój wewnętrzny głos. W niektórych fragmentach zdarzało mi się, odnajdować własne przemyślenia, emocje a nawet wspomnienia. Książka uczy empatii, nowego spojrzenia na otaczających nas ludzi, nigdy bowiem nie wiemy z kim mamy do czynienia, co przeżył rozmówca, co widział lub usłyszał w swoim życiu. Warto zapoznać się z tą lekturą i poznać drugą stronę medalu osób mających za sobą złe doświadczenia. Uważam, że lektura może pomóc osobom z zespołem stresu pourazowego w zrozumieniu samych siebie oraz w zdecydowanie się na poszukanie pomocy psychologicznej. Jedyny minusem książki jest zbyt mały aspekt psychologiczny, w którym nie wszystko zostało do końca wyjaśnione. Brakowało mi również relacji rodziny, czy wiedzieli o wszystkim? Jeśli tak, dlaczego nie pomogli własnej córce w uporaniu się z traumą? A może żyli w nieświadomości, nie widzieli tego wszystkiego co się działo z ich dzieckiem? Mimo wszystko naprawdę polecam!

„Jeśli jesteś gotowy być słabym, jesteś bardzo silny”

Książkę mogłam przeczytać dzięki portalowi Sztukater.pl

„Kula" to debiut literacki Łucji Jaksz Alves opowiadający o traumatycznych doświadczeniach młodej dziewczyny i jej drogi do wyleczenia. Sama autorka przyznaje się, że napisanie książki było dla niej pewnego rodzaju terapią, możliwością przelania na papier swoich wewnętrznych rozterek, o których trudno się mówi. Pisanie przyniosło jej ulgę oraz pozwoliło zwrócić uwagę...

str.421
Jeszcze nigdy nie czytałem tak zagmatwanej książki,zagmatwanej jak tylko potrafi być ludzki umysł.
Książka raczej dla miłośników psychologi,dla mnie niestety nie.
Wielkie uznanie dla autorki książki za umiejętność opisywania świata człowieka z problemami własnej osobowości.
W jednym z wywiadów,autorki,przeczytałem,że książka miała być jakoś formą autoterapii.Może i tak,jeśli pomogło to super.
Ja w tej książce nie znalazłem nic dla siebie.
Pozdrawiam wszystkich czytelników.

str.421
Jeszcze nigdy nie czytałem tak zagmatwanej książki,zagmatwanej jak tylko potrafi być ludzki umysł.
Książka raczej dla miłośników psychologi,dla mnie niestety nie.
Wielkie uznanie dla autorki książki za umiejętność opisywania świata człowieka z problemami własnej osobowości.
W jednym z wywiadów,autorki,przeczytałem,że książka miała być jakoś formą autoterapii.Może i...

www.tinarecenzuje.pl

“Kula” Łucji Jaksz Alves to powieść psychologiczna z elementami fantastyki. Jest to dość zgrabne połączenie prawdy z fikcją literacką. Postacie wraz z ich imionami, oraz miejsca to tylko i wyłącznie wodza fantazji autorki, natomiast odczucia głównej bohaterki, mimo iż przedstawione są w sposób nierealny, są prawdziwe, wzorowane na autentycznych doświadczeniach i przeżyciach kobiety bardzo ważnej w życiu pisarki. Z reguły odbieramy wszystko co nas otacza takim jakim jest w rzeczywistości, a przynajmniej tak nam się początkowo wydaje.

Dla każdego człowieka jest naturalną kwestią, że tworzymy świat, jesteśmy jego nieodłącznym elementem. Pozostaje nam nawet kwestia wyboru w postaci kreowania naszego życia i tutaj są dwie drogi: dostosowanie się, albo walczenie o swoje. A co w przypadku, gdy podczas naszego żywota wszystko idzie nie tak jak powinno? Rzeczywistość jakby oddzielała się od nas, nie dając przy tym możliwości żadnego wyboru, zero ingerencji w potencjalnie nasze życie? O tym właśnie drugim świecie jest recenzowana przeze mnie powieść. Zaintrygowani? Czytajcie dalej.

Łucja Jaksz Alves- 40 letnia debiutująca pisarka pochodząca ze Świdnicy, obecnie mieszka w Wielkiej Brytanii. Uwielbia wyprawy górskie, gdy tylko przyjeżdża w rodzinne strony często odwiedza wraz z krewnymi Sudety. Zawodowo zajmuje się opieką nad osobami z niepełnosprawnością zarówno intelektualną, jak i fizyczną. Do zainteresowań pisarki można zaliczyć psychologię, oraz rozwój duchowy.

Młoda dziewczynka o imieniu Wiktoria boryka się z ogromną traumą spowodowaną we wcześniejszych latach. Nie potrafi odnaleźć się w swoim obecnym życiu i go zmienić na lepsze. Narastająca panika sprawia, że traci wszystko co niegdyś było dla niej istotne – bliskie sobie osoby, zainteresowanie pracą, swoją tożsamość, aż w końcu kontakt z rzeczywistością. Bez skutku próbuje wydostać się z więzienia, które sama sobie podświadomie zbudowała.

Jest to kolejna powieść psychologiczna, która trafia w moje ręce. Główną bohaterką jest ośmioletnia bohaterka, jest to bardzo barwna postać, niestety negatywnie, dominują w niej głównie tylko te ujmujące emocje takie jak: poczucie winy, wstyd, nieodłączny strach wywołany wydarzeniami z wczesnego dzieciństwa, które odbijają się na niej w teraźniejszości. Twórczość Pani Łucji została wypełniona mnóstwem negatywnych emocji poczynając od depresji, skrajnych wahań nastroju, ataków paniki, przechodząc przez fobie społeczne, kończąc na samotności.

Jest to bardzo smutna powieść, prowadzona w pierwszej osobie – oczami Wiktorii. Panuje chaos, który w tym momencie jest jak najbardziej usprawiedliwiony, dodaje on autentyczności powieści. Trudno jest określić dokładny czas powieści, zaczyna się, kiedy główna bohaterka jest dzieckiem, po czym autorka cyklicznie przeskakuje o kilka lat do przodu. Styl pisania lekki, zrozumiały. Krótkie rozdziały są dodatkowym atutem. Niestety mimo iż temat jest bardzo interesujący i na swój sposób ciekawie przedstawiony, lektura nie pochłonęła mnie.

Myślę, że książka ze względu na swoją tematykę mogłaby służyć jako remedium, pocieszenie, w pewnym stopniu również i wsparcie dla osób cierpiących na zaburzenia psychiczne, czy też dla tych, którzy mają uraz powypadkowy związany na przykład z molestowaniem seksualnym. Ale także i i dla odbiorców, którzy znają wyżej opisaną osobę i chcieliby spróbować zrozumieć co czuje i myśli dotknięty urazem, a może i wykazać się i zdwojoną siłą empatii i próbować pomóc jej w tych trudnych chwilach, kiedy to los tylko i wyłącznie zsyła kłody pod nogi.

www.tinarecenzuje.pl

“Kula” Łucji Jaksz Alves to powieść psychologiczna z elementami fantastyki. Jest to dość zgrabne połączenie prawdy z fikcją literacką. Postacie wraz z ich imionami, oraz miejsca to tylko i wyłącznie wodza fantazji autorki, natomiast odczucia głównej bohaterki, mimo iż przedstawione są w sposób nierealny, są prawdziwe, wzorowane na autentycznych...

Bardzo ciekawa książka. Książka, która zapewne może poprawić stan ducha, dodać sił i uwierzyć w siebie. Myślę nawet, że ta opowieść może pomóc podjąć decyzję aby nie być bezczynnym i zacząć działać. Polecam.

Bardzo ciekawa książka. Książka, która zapewne może poprawić stan ducha, dodać sił i uwierzyć w siebie. Myślę nawet, że ta opowieść może pomóc podjąć decyzję aby nie być bezczynnym i zacząć działać. Polecam.

Nie wiem od czego zacząć, nie wiem jakich słów użyć aby oddać Wam fenomen tej powieści.
Powieści, której opis zupełnie nie sugerował takiej dawki emocji, które mi zaserwowała.
W której opisie znajdziemy wspomnienie odnoszące się do fantastyki, a według mnie to jest genialna powieść psychologiczna.

Główną bohaterkę, a zarazem narratorkę poznajemy jako małą dziewczynkę. Dziewczynkę, która za wszelką cenę stara się być dobrą. Dziewczynkę, która wyznacza sobie samej zadania, które sprawią, że taka będzie. Mała Wiktoria niemalże zbiera punkty - ujemne za jakieś przewinienie i dodatnie za pozytywne zachowanie. A bilans zawsze musi być dodatni, nawet za cenę samoukarania (bo takie sytuacje też mają miejsce). Wiktora kocha swoją mamę, choć jej się boi. A właściwie boi się jej wybuchów złości, bo czuje się wówczas odtrącona i niekochana. Co jakiś czas pyta matkę czy ta aby nie jest na nią zła, by choć na chwilę odetchnąć od napięcia, z którym obserwuje jej nastrój.

O Wiktorii dowiadujemy się również, że jest ofiarą przemocy seksualnej - choć ona sama nie do końca zdaje sobie z tego sprawę. Nie rozumie co się wydarzyło, choć czuje, że było to coś złego. Sytuacja z dzieciństwa odciska tak wielką traumę w psychice dziewczynki, że wywołuje u niej napady paniki. Podczas nich Wiktora ma wrażenie, że nie jest sobą, często nie kontroluje i panuje nad swoim zachowaniem a samą siebie postrzega jako zamkniętą w Kuli. Kula przychodzi niespodziewanie i bez jakiejkolwiek zapowiedzi. Kula po prostu pojawia się w jej głowie i przejmuje kontrolę, w różnym stopniu i na różny czas. Czasem wystarczy sprawić sobie ból aby odeszła, innym razem dziewczyna ma wrażenie, że nie zniknie już nigdy.

O Kuli wie tylko ona. Boi się powiedzieć innym z powodu obawy przed odrzuceniem, zranieniem bliskich, szpitalem. Wraz z dorastaniem Wiktorii Kula wywiera piętno na coraz nowe obszary jej życia. Dziewczyna odsuwa się od znajomych, od ludzi w ogóle. Ma problem z budowaniem relacji, związków. Na każdym kroku towarzyszy jej uczucie samotności i niezrozumienia.

Kula mną zawładnęła, wstrząsnęła i sprawiła, że rozpadłam się wewnętrznie. Ta powieść jest drastyczna, choć nie brutalna. Jest dosłowna, choć z lekką dawką metafory. Jest smutna, choć daje też nadzieję. Jest po prostu fenomenalna.
Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

Nie wiem od czego zacząć, nie wiem jakich słów użyć aby oddać Wam fenomen tej powieści.
Powieści, której opis zupełnie nie sugerował takiej dawki emocji, które mi zaserwowała.
W której opisie znajdziemy wspomnienie odnoszące się do fantastyki, a według mnie to jest genialna powieść psychologiczna.

Główną bohaterkę, a zarazem narratorkę poznajemy jako małą dziewczynkę....

Kurczę - naprawdę? Ta książka to monolog? Ale czy nie będzie nudna i prostacka? Czekają mnie niezliczone opisy, bardzo mało dialogów. Czy dotrwam do końca?

To moje pierwsze skojarzenia na temat tej książki... Jakże się myliłam - twierdząc iż będzie to powieść mało interesująca, bo już pierwsze rozdziały mają coś w sobie zatrważającego, czujesz mroczny klimat i strach lęk o losy młodej bohaterki Wiktorii. Domyślamy się, że dziewczynka musiała przeżyć jakąś traumę, ale nie wiemy z czym jest to jest związane. Jej doznania... pełne sprzeczności - radość, a potem płacz i smutek, potrzeba bliskości i odosobnienie. Najpierw małe sygnały, że coś jest nie tak - wyobcowanie, niewyobrażalny lęk, brak skupienia, moczenie się, jąkanie, a potem niekontrolowane tiki, słyszenie głosów, piski i wrzaski wewnątrz głowy, od euforii do całkowitego załamania i bezczynności.
Podejrzewasz, że Wiktoria przeżywa depresję, nie potrafi podejmować samodzielnie decyzji to co kiedyś sprawiało jej satysfakcję idzie w kąt. Porzuca swój talent do akrobatyki czy malarstwa. Otacza się grupką przyjaciół po czym jest sarkastyczna i z premedytacją odtrąca bliskie jej osoby przez co nie potrafi stworzyć prawdziwego związku, bo w pewnej chwili przestaje się angażować w uczucia, a tylko chce brać. Jest zaborcza i zazdrosna, ma niską samoocenę.
Z biegiem lat jest tylko coraz gorzej, bo Wiktoria pragnie zagłuszyć szepty z umysłu i zapija problemy, jak nie alkohol to potrzeby cielesne, potem przebudzenie żal i wyrzuty sumienia - dlaczego tak postępuje?
Chwilowy spokój, bo dziewczyna znowu chce poukładać swoje życie. Zawala jedne studia, próbuje swoich sił na innych, potem następuje melancholia, wzrasta jej gniew i agresywność. Ma krótkie przejawy dlaczego tak się dzieje, ale boi się konfrontacji z tak "zwaną kulą", którą stworzyła sama Wiktoria dla poczucia bezpieczeństwa.
Opisy emocji są tak żywe, że aż przerażają swoją esencją i szczerością. Co do samej "kuli" - bariery ochronnej nie jest dla mnie wytworem fantazji, a raczej symbolem i świadectwem prawdziwej wiary w Boga i odwiecznej walce dobra ze złem. Anioła i diabła, którzy szepczą do ucha, a to Ty musisz wybrać drogę, którą chcesz iść. Dojrzeć do decyzji o swoim istnieniu i szczęściu. Czy wizyta u specjalisty to dobry wybór? Psycholog, psychiatra czy to dla mnie? Wiktoria w pewnym momencie trzeźwieje, pragnie pomocy, bo chce normalnie funkcjonować, żyć, nie jest to łatwe, ale prowadzi do wyzwolenia.
Jedyna rzecz, która działa na niekorzyść książki to aspekt psychologiczny, w którym nie wszystko zostało do końca wyjaśnione - zastanawiasz się czy Wiktoria była świadoma co wydarzyło się w jej dzieciństwie? Brakowało mi relacji z punktu widzenia najbliższych. Czy domyślali się? Czy mieli obawy? Czy żyli w nieświadomości? Możemy gdybać, spekulować, ale czuję żal i niedosyt, że poznałam tylko i wyłącznie historię z monologu Wiktorii. Gdyby nie ten jeden malutki szczegół książka byłaby wybitna.

Za książkę dziękuję Nova Ress

Kurczę - naprawdę? Ta książka to monolog? Ale czy nie będzie nudna i prostacka? Czekają mnie niezliczone opisy, bardzo mało dialogów. Czy dotrwam do końca?

To moje pierwsze skojarzenia na temat tej książki... Jakże się myliłam - twierdząc iż będzie to powieść mało interesująca, bo już pierwsze rozdziały mają coś w sobie zatrważającego, czujesz...

Książkę pt."Kula"czytałam z zapartym tchem.Polecam ją każdemu kto lubi lekturę wymagającą uwagi, zmuszającą do konfrontacji z tabu,uczącą empatii.
Moim zdaniem tytułowa kula to przestrzeń,którą można odnaleźć w sobie z różnym natężeniem,to świat równoległy, który może przybrać niebezpiecznie na sile,o czym uczy nas Wiktoria.Stąd wydaje mi się,że jest to opowieść uniwersalna.Najbardziej ujęło mnie przedstawienie głębokiego,wewnętrznego dialogu,który prowadzi bohaterkę do najważniejszych dla niej wyzwań.
Książka ukazuje nie tylko rządzące nami mechanizmy psychologiczne,ale przede wszystkim zdolność człowieka do wnikliwej autorefleksji,a po niej prawdziwej przemiany.Duża dawka adrenaliny i motywacji by zawsze iść do przodu i nigdy się nie poddawać!
Gorąco polecam!

Książkę pt."Kula"czytałam z zapartym tchem.Polecam ją każdemu kto lubi lekturę wymagającą uwagi, zmuszającą do konfrontacji z tabu,uczącą empatii.
Moim zdaniem tytułowa kula to przestrzeń,którą można odnaleźć w sobie z różnym natężeniem,to świat równoległy, który może przybrać niebezpiecznie na sile,o czym uczy nas Wiktoria.Stąd wydaje mi się,że jest to opowieść...

Świetnie pokazująca schematy przekonań i zawiłe meandry myśli osoby dotkniętej traumą molestowania seksualnego. Ta książka to tak gorzka jak prawdziwa pigułka o krzywdzie, ktora kładzie się cieniem na całe życie. Polecam te pozycję wszystkim osobom zmagajacym się z ptsd, szczególnie na tle seksualnym oraz ich bliskim.
Zabrakło mi jedynie rozwinięcia tematu samej psychoterapii, jednak jest to temat na tyle złożony, że wymagałoby to właściwie odrębnej książki, co mam nadzieję za sprawą autorki kiedys się ziści. Udany debiut i sprawny literacko.

Świetnie pokazująca schematy przekonań i zawiłe meandry myśli osoby dotkniętej traumą molestowania seksualnego. Ta książka to tak gorzka jak prawdziwa pigułka o krzywdzie, ktora kładzie się cieniem na całe życie. Polecam te pozycję wszystkim osobom zmagajacym się z ptsd, szczególnie na tle seksualnym oraz ich bliskim.
Zabrakło mi jedynie rozwinięcia tematu samej...

"Kula" jest to bardzo osobista, głęboka i emocjonalna powieść psychologiczna. Autorka książki ukazuje jaki wpływ na każdego człowieka bez względu na wiek mają przeróżnego rodzaju przemoce, doświadczenia, sytuacje, zdarzenia. Bohaterka książki Wiktoria w dzieciństwie doznała wielu traum co miało za sobą skutek w wieku nastoletnim oraz w dorosłości . Autorka w bardzo subtelny i zarazem drastyczny sposób ukazuje jak taka osoba która przeżyła różnego rodzaju traumy zmaga się z codziennością życia tworząc kule która ma ja chronić przed światem lecz równczesnie tworzy w sobie kilka osób i sama zagubiona w świecie jaki psychicznie sobie stwarza odrzuca głębokie uczucia, pomoc i piękno życia. Szczerze polecam ta książkę warta przeczytania! Człowiek może w samotności czytania odnaleźć może problemy z jakimi się trudzi bądź bal się i nie miał odwagi nazwać je po imieniu.. a może chwilą przemyślenia ilu ludzi jest w okół nas i toczy walkę ze sobą a po nich tego nie widać.. Książka poza emocjonalnością jest bardzo profesjonalnie napisana i w szczególności szczerze polecam epilog od Autora wyjaśniający problem w psychice człowieka i następstwa jakie niesie za sobą traumatyczne dzieciństwo,a przede wszystkim zrozumienie książki od strony psychologicznej na podstawie człowieka który nie tylko napisał ta książkę ale również kształcił się w kierunku psychologi i ma większe spektrum wiedzy i zrozumienia. Życie to pasmo doświadczeń ale zawsze jest iskierka nadziei że można walke z demonami wygrać. Zawsze jest dobry moment i czas aby zawalczyć o siebie, być szczęśliwym, odwazym, pewnym siebie,pokochać,czuć i uśmiechać się na codzień - "kula" czy każdy ja ma? Czy toczymy ją koło siebie? A może już ją rozbilismy? Zachęcam do lektury😊

"Kula" jest to bardzo osobista, głęboka i emocjonalna powieść psychologiczna. Autorka książki ukazuje jaki wpływ na każdego człowieka bez względu na wiek mają przeróżnego rodzaju przemoce, doświadczenia, sytuacje, zdarzenia. Bohaterka książki Wiktoria w dzieciństwie doznała wielu traum co miało za sobą skutek w wieku nastoletnim oraz w dorosłości . Autorka w bardzo subtelny...

„Kula” to powieść szczególna, bardzo osobista, szczera i bolesna. Autorka wpuszcza nas do swojego świata gdzie, na pozór zwyczajna dziewczyna, toczy wewnętrzną wojnę ze swoimi demonami. Traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa odciskają niezacieralne znamię i nie pozwalają o sobie zapomnieć. Aby przetrwać trzeba nauczyć się tak żyć, aby świat nie poznał prawdy. Skrywane od lat rany, zadane przez bliską osobę, nieustannie krwawią… do środka. Rozdrapywane każdego dnia na nowo co raz silniej uwidaczniają swoją destrukcyjną siłę. Stany lękowe, ataki paniki, agresja, psychozy rok za rokiem niszczą wszystko, co dla bohaterki ważne.
„Kula” to swego rodzaju pamiętnik, opisujący ponad trzydzieści lat życia zamknięcia w tytułowej szklanej kuli, którą Wiktoria tak misternie budowała, aby chronić siebie i innych. To historia ciągłej walki, aby uporać się z własną przeszłością, zaakceptować, pogodzić się i rozgrzeszyć samą siebie. To opowieść jak bardzo można być samotnym, będąc otoczoną rodziną, przyjaciółmi, mając u boku kochającego mężczyznę.
„Kula” to opowieść, która wstrząsa, rozdziera, ale przede wszystkim daje nadzieję i pocieszenie tym wszystkim, którzy tak jak Wiktoria nie poddają się i z uporem walczą o własne życie i szczęście. Bo wbrew wszystkiemu i mimo wszystko można zwyciężyć, można znów kochać, uśmiechać się i iść z podniesioną głową.

„Kula” to powieść szczególna, bardzo osobista, szczera i bolesna. Autorka wpuszcza nas do swojego świata gdzie, na pozór zwyczajna dziewczyna, toczy wewnętrzną wojnę ze swoimi demonami. Traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa odciskają niezacieralne znamię i nie pozwalają o sobie zapomnieć. Aby przetrwać trzeba nauczyć się tak żyć, aby świat nie poznał prawdy. Skrywane od lat...