rozwiń zwiń

Pawilon szósty

Okładka książki Pawilon szósty
Anton Czechow Wydawnictwo: Wydawnictwo MG klasyka
224 str. 3 godz. 44 min.
Kategoria:
klasyka
Tytuł oryginału:
Палата № 6
Wydawnictwo:
Wydawnictwo MG
Data wydania:
2019-01-19
Data 1. wyd. pol.:
1936-01-01
Liczba stron:
224
Czas czytania
3 godz. 44 min.
Język:
polski
ISBN:
9788377795170
Tagi:
Maria Grabowska
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Poczekaj, szukamy dla Ciebie najlepszych ofert

Pozostałe księgarnie

Informacja

Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
7,7 / 10
98 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
983
353

Na półkach: , , , ,

Na wstępie zaznaczę ,że opinia moja będzie z racji umiłowania przeze mnie twórczości wielkiego Czechowa raczej stronnicza i wysoce subiektywna,ale czy istnieją opinie tak do końca obiektywne ?,przecież pisze je jednostka,która nie jest wypadkową czy jakimś uśrednieniem odczuć czytelniczych ,jest osobnikiem jedynym w swoim rodzaju,lepszym ,czy gorszym,ale jedynym,więc opinia pisana przez tą jednostkę tak,czy inaczej musi być subiektywna.Wracając do sedna sprawy,której nawet nie napocząłem tj. do opowiadania pt." Pawilon szósty ",uważam je za jedno z najlepszych opowiadań Czechowa,jeśli nie największe.Emanuje z tego opowiadania wszystko, co najcenniejsze u tego wielkiego pisarza ,mistrza krótkiej formy literackiej.Znajdujemy w nim niezwykle interesujące typy osobowościowe ,nakreślone wyraziście i dosadnie,lecz nie przesadnie,każda z postaci jest mocno zindywidualizowana,dzięki czemu nie zlewają się one w jedną masę (jak niekiedy we współczesnej literaturze ,o zgrozo ...zdarza się ! ). Tematyka opowiadania osadzona w realiach ośrodka dla umysłowo chorych jest pozornie dość prosta,wydawać by się mogło,że nic zaskakującego nas nie spotka,a jednak po początkowych stronach wprowadzających ,całość akcji przyspiesza,nabierając nie tylko prędkości,ale przede wszystkim kolorytu,wprowadza czytelnika w zakamarki psychiki, tak podopiecznych pawilonu nr.6,jak i personelu lekarskiego obsługującego tenże pawilon,ukazuje czytelnikowi skomplikowane relacje na linii :pacjent - pacjent,lekarz - pacjent,jak również lekarz - lekarz, relacje nie tylko o podłożu na linii czysto oficjalnej ,związanej z kuracją,ale co najciekawsze na linii prywatnej,czysto ludzkiej,poruszającej najbardziej zawiłe i osobiste przemyślenia,tęsknoty i lęki,tak jednej,jak i drugiej strony. A.Czechow potrafi jak nikt przed nim i nikt po nim ,wytworzyć w swych dziełach niepowtarzalny klimat,którego cechą i największą zaletą jest trafność i subtelność spostrzeżeń ,dodatkowym atutem jest umiejętność skondensowania swych myśli i wyrażenia ich bez rozwlekania i dzielenia włosa na cztery ,dzięki czemu nie dochodzi do umęczenia i znudzenia czytelnika . Polecam

Na wstępie zaznaczę ,że opinia moja będzie z racji umiłowania przeze mnie twórczości wielkiego Czechowa raczej stronnicza i wysoce subiektywna,ale czy istnieją opinie tak do końca obiektywne ?,przecież pisze je jednostka,która nie jest wypadkową czy jakimś uśrednieniem odczuć czytelniczych ,jest osobnikiem jedynym w swoim rodzaju,lepszym ,czy gorszym,ale jedynym,więc opinia...

więcej Pokaż mimo to

295
avatar
33
31

Na półkach:

Moje pierwsze podejście do opowiadań Czechowa. To, co napotkałem to ciekawie zarysowane postacie i sytuacje oraz krytyka stoicyzmu, tzn. brania życia na dystans, w sytuacji kiedy się go dokładnie ze wszech stron nie poznało. Bo jakże łatwo jest mówić o cierpieniu kiedy się tak naprawdę nigdy nie cierpiało.
Oprócz tego, w książce odnajdujemy przypadek pewnego komornika będący nieco lakonicznym, ale niezmiernie ciekawym studium ludzkiego obłędu.

Moje pierwsze podejście do opowiadań Czechowa. To, co napotkałem to ciekawie zarysowane postacie i sytuacje oraz krytyka stoicyzmu, tzn. brania życia na dystans, w sytuacji kiedy się go dokładnie ze wszech stron nie poznało. Bo jakże łatwo jest mówić o cierpieniu kiedy się tak naprawdę nigdy nie cierpiało.
Oprócz tego, w książce odnajdujemy przypadek pewnego komornika...

więcej Pokaż mimo to

5
avatar
148
18

Na półkach: ,

Czechow miał prawdziwy dar opisywania postaci.

Dwa pierwsze opowiadania - tytułowe i "Pojedynek" - świetne.

Czechow miał prawdziwy dar opisywania postaci.

Dwa pierwsze opowiadania - tytułowe i "Pojedynek" - świetne.

Pokaż mimo to

3
Reklama
avatar
361
334

Na półkach: ,

Drodzy!, przychodzę do Was z recenzją książki Antoniego Czechowa (klasyk literatury rosyjskiej) - „Pawilon szósty”, która składa się z czterech nowel: Pawilon Szósty, Pojedynek, Wrogowie oraz Przykrość. Każda z nich przedstawia gorzkie i jakże dziwne a niekiedy śmieszne życie rosyjskiego społeczeństwa.
...................................
„Tak samo jest w życiu ... w poszukiwaniu prawdy (...) dwa kroki ku przodowi, a jeden w tył. Cierpienia, omyłki i nuda odrzucają w tył, lecz pragnienie prawdy, uparta wola pcha naprzód(...). I kto wie? Może dopłyną do istotniej prawdy...”
...........................
Pawilon Szósty przedstawia życie oddziału szpitala psychiatrycznego. Główny bohater to doktor Andrej Jefimycz Ragin, który na początku swej medycznej drogi, buntuje się przeciwko rutynie i ogólnemu nieporządkowi, ale z biegiem czasu sam zaczyna zaniedbywać szpital i pacjentów. Do czasu, aż poznaje jednego z pacjentów. Zaczyna z nim rozmawiać, spędza z nim więcej czasu, można by rzec, ze celebruje każdą wspólną polemikę, każda rozmowę, każde wypowiedziane słowo. Wraca co wieczór po więcej i więcej .... aż w końcu sam zostaje pacjentem .... w ten dziwny sposób ukazuje zobojętnienie na człowieka na jego cierpienie i bezsilność wobec władzy i silniejszej jednostki. ——— Lekarz, trafia na odział jako „zdrowy” człowiek - umiera jako „chory”. Dziwne? Chyba nie? Dopiero obcowanie z pacjentem sprawiło, ze zrozumiał, ze jego podopieczni wiedli inne życie, życie na które składaka się rodzina, prac, marzenia .... i plany na przyszłość. A wszystko to, zostało zakończone białym kaftanem i zamknięta biała sala ....

Drodzy!, przychodzę do Was z recenzją książki Antoniego Czechowa (klasyk literatury rosyjskiej) - „Pawilon szósty”, która składa się z czterech nowel: Pawilon Szósty, Pojedynek, Wrogowie oraz Przykrość. Każda z nich przedstawia gorzkie i jakże dziwne a niekiedy śmieszne życie rosyjskiego społeczeństwa.
...................................
„Tak samo jest w życiu ... w...

więcej Pokaż mimo to

5
avatar
297
149

Na półkach: , ,

Kocham Czechowa miłością bezgraniczną. Za każdym razem zaskakuje mnie tym jaki miał wspaniały styl, jak wspaniale potrafił pokazać rozterki swoich bohaterów i jak dużo emocji potrafił wzbudzić jednym opowiadaniem. W tym zbiorze najlepszy jest tytułowy Pawilon 6. Ja jeszcze długo będę miała go w głowie.

Kocham Czechowa miłością bezgraniczną. Za każdym razem zaskakuje mnie tym jaki miał wspaniały styl, jak wspaniale potrafił pokazać rozterki swoich bohaterów i jak dużo emocji potrafił wzbudzić jednym opowiadaniem. W tym zbiorze najlepszy jest tytułowy Pawilon 6. Ja jeszcze długo będę miała go w głowie.

Pokaż mimo to

1
avatar
955
237

Na półkach: ,

O rany, ci rosyjscy pisarze są naprawdę dobrzy.

O rany, ci rosyjscy pisarze są naprawdę dobrzy.

Pokaż mimo to

1
avatar
1083
530

Na półkach:

Czechow powiedział kiedyś: „Pochodzę z chłopstwa, więc niełatwo mnie nabrać na chłopskie cnoty”. To zdanie niejako przyświeca tematyce, którą z takim uporem podejmował w swoich opowiadaniach. Bo też patrząc na współczesnych nam pisarzy mam wrażenie, że niektórzy nie znają tego świata z autopsji, a przez to mają tendencję, by z każdego robotnika robić świętego. To fałszywe zdanie Czechow neguje na wiele sposobów, z których kilka możemy dostrzec w wydanym niedawno tomie „Pawilon Szósty”.

Na książkę składają się cztery nowele, które w założeniu scalać ma krytyka ówczesnego społeczeństwa. Czechow jednak, wbrew temu co obecnie się tworzy, nie próbuje kreować kolejnej historii o problemach społecznych i patologiach, a wręcz odwrotnie: w najzupełniej poważnej konwencji buduje światy, których nie sposób ocalić przed socjalną samozagładą. Najbardziej jaskrawym przykładem będzie tytułowy utwór – „Sala nr 6”. Akcję rosyjski pisarz umiejscowił wśród pacjentów oddziału psychiatrycznego (mam wrażenie, że to obecnie bardzo chwytliwy temat). Główny bohater - doktor Andriej Jefimycz Ragin – wyraża wewnętrzny opór przeciwko przyjętemu w ośrodku nieporządkowi. Zamiast jednak przełożyć swoje obiekcje na czyny, żyje w cieniu, spędza czas na dyskusjach z inteligentnym pacjentem Iwanem Dymitryczem Gromkowem, na leczeniu i czytaniu książek. I tak od nitki do całego kłębka Regin stopniowo wychodzi z butów medycznych i wchodzi w rolę pacjenta. Spędzając całe dnie w zamkniętej przestrzeni, czechowowski bohater snuje refleksje na temat istoty szaleństwa, bezduszności systemu i znikomej granicy między tym co nonsensowne, a tym co normalne. Jest więc „Sala nr 6” krytyką inteligencji, która pomimo nawet najlepszych chęci nie jest w stanie zmienić rzeczywistości i wtapia się w bylejakość otaczającego świata.

Ale nie tylko ten utwór będzie dla Czechowa ważnym miejscem, do wyrażania swojego wewnętrznego bólu. We „Wrogach” dość mocno zaakcentuje karykaturalną skłonność ówczesnych mieszkańców do przesadnego manifestowania etykiety, szczególnie w obliczu ścierania się różnych poglądów, w „Przykrości” pokaże zobojętnienie ludzi na krzywdę innych, zaś w „Pojedynku” położy nacisk na relacje jednostki z otoczeniem. Powstały pejzaż, będzie odbiciem bolączek dawnej Rosji, gdzie u szczytu hierarchii znajdzie się przynależność do określonej grupy społecznej, a u dołu człowiek z jego indywidualnością, potrzebami i przywarami. Trudne to czasy, gdzie pozorna wolność i prywatność rozbijają się o tamy układów i powiązań społecznych.

Poświęcam tyle miejsca streszczeniu, bo opowiadania Czechowa opierają się głównie na koncepcie fabularnym. Język jest w nich na tyle przejrzysty, że nie zapamiętujemy ani specyficznego stylu, ani konkretnych cytatów. Pełni raczej funkcję „czystego” przekaźnika akcji, a na dłużej pozostaje z nami tylko pewne, trudno wyrażalne wrażenie. Tak więc mógłbym tak dalej prawić o tym, że Czechow pisał o nadmiernej biurokracji, że interesowały go ubóstwo, pijaństwo, konflikty. Że był mistrzem w kreowaniu relacji międzyludzkich i obrażaniu naszych słabości. Że pisywał satyrycznie, z ironią, lekko, niepokojąco. Mógłbym, ale to już wiecie, bo zakładam, że opinii o opowiadaniach Czechowa przypadkowa osoba nie szuka. Chciałem raczej przekazać Wam coś innego. Po co czytać Czechowa? Dla złapania kontekstów współczesnej literatury? Może i tak. Dla poznania realiów dawnej Rosji? Być może są osoby, które to interesuje. Dla pośmiania się z samych siebie? Nie wykluczam. Dla wyszukania filozoficznych analogii? Czemu nie? Ale myślę sobie, że chodzi tu jeszcze o coś innego. Czechow jest dla literatury kimś takim, jak Mozart dla muzyki – każde jego zdanie jest jak dotyk geniuszu. To proza ponadczasowa, wymykająca się szufladkowaniu. Wystarczy przyjrzeć się stworzonym przez niego postaciom i specyfice ich wzajemnych oddziaływań, by dostrzec mechanizmy, które towarzyszą nam nawet teraz.

O „Pawilonie szóstym” Czechow napisał podobno tak: “Kończę opowieść, bardzo nudną, jako że brak w niej kobiety i wątku romantycznego. Nie mogę znieść takich opowieści, napisałem ją jakoś tak niespodziewanie, lekkomyślnie”. Czytam to i myślę sobie - kurcze, dlaczego inni pisarze tak rzadko bywają lekkomyślni?

Recenzja ukazała się pod adresem https://melancholiacodziennosci.blogspot.com/2019/04/recenzja-pawilon-szosty-antoni-czechow.html

Czechow powiedział kiedyś: „Pochodzę z chłopstwa, więc niełatwo mnie nabrać na chłopskie cnoty”. To zdanie niejako przyświeca tematyce, którą z takim uporem podejmował w swoich opowiadaniach. Bo też patrząc na współczesnych nam pisarzy mam wrażenie, że niektórzy nie znają tego świata z autopsji, a przez to mają tendencję, by z każdego robotnika robić świętego. To fałszywe...

więcej Pokaż mimo to

156
avatar
965
951

Na półkach: ,

Antoni Czechow to autor krótkich form opowiadania i klasyk literatury rosyjskiej.
Wydawnictwo MG dostarczyło nam-czytelnikom kolejną porcję fantastycznych opowiadań pt. ”Pawilon szósty”.
Wspólnym tematem tych opowiadań jest zaduma nad ludzkim życiem i jego egzystencją oraz kondycja społeczeństwa rosyjskiego u końca XIX wieku.
Pawilon szósty to pierwsze z czterech opowiadań Antona Czechowa.
Sala nr 6 to szpital psychiatryczny, w którym przebywają ludzie po przejściach.
Leży tam pięcioro ludzi, a dokładniej mężczyzn, z których tylko jeden jest pochodzenia szlacheckiego, a reszta to mieszczanie.
Pierwszy od drzwi, siedzi z podpartą głową i patrzy w jeden punkt.
Smuci się w dzień i w nocy, kiwa głową, rzadko się uśmiecha ani też się nie odzywa.
Drugi jest Żydem-”głupi Mosiek”, który zwariował kiedy spłonęła mu pracownia czapek.
Trzeci to Iwan Gromow-33 letni szlachcic, cierpiący na manię prześladowczą.
Gromow opowiada o podłości ludzkiej, o gwałcie, który pognębia prawdę, o pięknie życia, które kiedyś zapanuje na ziemi, o zakratowanych oknach, przypominających mu co chwila bezmyślność i okrucieństwo gwałcicieli.

Lekarzem szpitalnym jest Andriej Ragin.
To dobry i szczery lekarz, pozbawiony jednak silnej woli.
Początkowo bardzo ofiarnie leczy swoich pacjentów, lecz z czasem uznaje, że to nie ma sensu i szybko się nudzi.
Lekarz rozpoczyna rozmowę z Gromowem, która w końcu prowadzi do zaskakujących wniosków...
Autor w swych opowiadaniach ujmuje się za biednymi i chorymi ludźmi, który w gruncie rzeczy są bardzo nieszczęśliwi, ale cieszą się tym co mają i nie narzekają na swój los.
Oprócz opowiadania pawilon szósty są jeszcze: Pojedynek, Wrogowie i Przykrość.
Książka jak zwykle wydana w twardej oprawie, zawiera 218 stron.
Drogi czytelniku jeśli interesuje cię literatura A. Czechowa - to zapraszam do lektury.

Antoni Czechow to autor krótkich form opowiadania i klasyk literatury rosyjskiej.
Wydawnictwo MG dostarczyło nam-czytelnikom kolejną porcję fantastycznych opowiadań pt. ”Pawilon szósty”.
Wspólnym tematem tych opowiadań jest zaduma nad ludzkim życiem i jego egzystencją oraz kondycja społeczeństwa rosyjskiego u końca XIX wieku.
Pawilon szósty to pierwsze z czterech opowiadań...

więcej Pokaż mimo to

4
avatar
337
220

Na półkach:

Oscylują opowiadania z tego zbioru wokół służby zdrowia. Choć służba i zdrowie nie idą tu w parze. Tytułowe opowiadanie – w rolach głównych: wariaci i ta służba właśnie. Po Oldze Hund, po Christine Lavant wpisuje się w tematykę umysłów innymi ścieżkami chodzącymi. Fascynujący choć bolesny nurt. U Czechowa szczególnie. Mierność serc i umysłów. Bylejakość. Antyjakość. Ale są i Ci Dobrzy uff! Charakterków u Czechowa moc. Ich ponadczasowość uchwycona fantastycznie - zdumiewa. Czechow esencję wydobywa. Cierpką, mocną. Sugarfree. I jeszcze mechanizm działania społeczności niebywale celny. O zgrozo, aktualny!
Człowiek jest marny, mierny, mały. Mocuje się z życiem, z tym co Tu zastał... Różnie to idzie. I jeśli tkwi w tym młynie mechanicznym społeczności... I jeśli nawet chce, nie zawsze starczy mu sił... No taki Anton. Taki Czechow. Czytajcie, bo warto.

Oscylują opowiadania z tego zbioru wokół służby zdrowia. Choć służba i zdrowie nie idą tu w parze. Tytułowe opowiadanie – w rolach głównych: wariaci i ta służba właśnie. Po Oldze Hund, po Christine Lavant wpisuje się w tematykę umysłów innymi ścieżkami chodzącymi. Fascynujący choć bolesny nurt. U Czechowa szczególnie. Mierność serc i umysłów. Bylejakość. Antyjakość. Ale są...

więcej Pokaż mimo to

8
avatar
265
265

Na półkach:

„Pawilon szósty” to zbiór nowel Antoniego Czechowa, w którym autor znakomicie przedstawia obraz XIX-wiecznego rosyjskiego społeczeństwa.
Pierwszym opowiadaniem jest tytułowy „Pawilon szósty”, którego głównym bohaterem jest Andriej Jefimycz Ragin, lekarz pracujący w starym, obskurnym szpitalu psychiatrycznym. Pełen zapału, chce sprawić, aby placówka odzyskała dawną świetność. Szybko jednak się nudzi i zaczyna zaniedbywać swoją pracę oraz pacjentów. Pewnego razu trafia do pawilonu numer 6, w którym mieszka pięciu chorych. Rozmowa z Iwanem Dmitryczem Gromowem, jednym z pacjentów, sprawia, że lekarz wraca do niego co wieczór, aby prowadzić z nim zagorzałe dyskusje. W tej historii doskonale opisany jest los ludzi, którzy przebywają w szpitalu psychiatrycznym. Autor pragnie zwrócić tym uwagę na zobojętnienie człowieka na cierpienia i bolączki bliźnich.
Drugim opowiadaniem jest „Pojedynek”. Bohaterowie tej noweli to hazardzista Łajewski oraz zoolog von Koren. Pierwszy – nieprzyzwoity romantyk, drugi – człowiek twardo stąpający po ziemi. Obaj muszą zmierzyć się z błędnym postrzeganiem siebie nawzajem.
Kolejna opowieść to „Wrogowie”, w której autor przedstawia problemy z jakimi jedyny lekarz w mieście musi się zmierzyć w chwili śmierci bliskiej osoby.
Czwartą, a zarazem ostatnią nowelą, jest „Przykrość”. To krótka historia lekarza, Owczynnikowa, który w chwili emocji zadaje cios swojemu niekompetentnemu współpracownikowi. Wyrzuty sumienia jakie targają głównym bohaterem opowiadania są tak silne, że ten koniecznie chce ponieść konsekwencje swojego czynu.
Książka „Pawilon 6” to lektura dość ciężka i na pewno nie dla wszystkich. Polecam ją tym czytelnikom, którzy cenią sobie klasykę literatury rosyjskiej.

„Pawilon szósty” to zbiór nowel Antoniego Czechowa, w którym autor znakomicie przedstawia obraz XIX-wiecznego rosyjskiego społeczeństwa.
Pierwszym opowiadaniem jest tytułowy „Pawilon szósty”, którego głównym bohaterem jest Andriej Jefimycz Ragin, lekarz pracujący w starym, obskurnym szpitalu psychiatrycznym. Pełen zapału, chce sprawić, aby placówka odzyskała dawną...

więcej Pokaż mimo to

4

Cytaty

Więcej
Anton Czechow Pawilon szósty Zobacz więcej
Anton Czechow Pawilon szósty Zobacz więcej
Anton Czechow Pawilon szósty Zobacz więcej
Więcej
Reklama
zgłoś błąd