Pierwsza Spowiedniczka

„Pierwsza spowiedniczka” to druga książka Terry'ego Good king'a jaką przeczytałem, i muszę powiedzieć, że niniejsza pozycja jest lepsza albo przede wszystkim zdecydowanie ciekawsza od poprzedniego dzieła, jakie czytałem, czyli „Dług wdzięczności”.

Oczywiście omawiana książka nie jest jakimś wielkim arcydziełem. Niniejsza pozycja cierpi bowiem na kilka problemów, wśród, niż można wymienić: prostotę w dialogach i wiele powtórzeń, przewidywalność historii, kreowanie postaci w nieco mało autentyczny sposób… W trakcie czytania w pewnym momencie zdałem sobie sprawę, że nasza główna bohaterka mogłaby równie dobrze przebiec cały świat w koło i nadal być gotowa do walki o prawdę (tylko pozazdrościć kondycji)…
Mimo wymienionych wad, niniejszą książkę czytało mi się przyjemnie. Chodzi główna bohaterka nie jest idealnie napisana, to mimo wszystko jest to postać, do której można żywić pozytywne odczucia i którą można polubić i jej kibicować. Mnie osobiście bardzo zaciekawiła postać Merrita.

Wątek stworzenia „Miecza prawdy” przez wyżej wspomnianego czarodzieja uważam za najciekawszy wątek całej książki. Ten rytuał nasączenia ostrza mocą był naprawdę super. Ogólnie wszystkie zagadnienia związane z magią wydały mi się bardzo interesujące… Czuć, że wykreowany przez Terry'ego Good king'a świat pulsuje czarami.

Trochę żałuję, że autor nie przedstawił bardziej wykreowanego świata… Liczę, że w następnych książkach więcej się dowiem o Mitlandach i ich mieszkańcach.

Myślę, że najtrafniejsza ocena dla niniejszej książki wynosiłaby 7,5 (dobra +),bo mimo kilku mankamentów czytało mi się ją naprawdę dobrze. Niestety nie można tutaj dawać ocen połówkowych, więc zgodnie z prawami matematyki daję niniejszej pozycji 8.

„Pierwsza spowiedniczka” to druga książka Terry'ego Good king'a jaką przeczytałem, i muszę powiedzieć, że niniejsza pozycja jest lepsza albo przede wszystkim zdecydowanie ciekawsza od poprzedniego dzieła, jakie czytałem, czyli „Dług wdzięczności”.

Oczywiście omawiana książka nie jest jakimś wielkim arcydziełem. Niniejsza pozycja cierpi bowiem na kilka problemów, wśród, niż...

Cudowna, co tu dużo pisać. Uwielbiam opisy Goodkinda, mogą być i powtórzenia i długie dialogi - lubię to.

Cudowna, co tu dużo pisać. Uwielbiam opisy Goodkinda, mogą być i powtórzenia i długie dialogi - lubię to.

Według mnie obowiązkowa książka do przeczytania po skończeniu spowiedniczki, a przed wróżebną machiną. Przedstawia czasy wielkiej wojny sprzed 3tyś lat. Jest ok, tylko trochę za krótkie rozdziały, było to denerwujące.

Według mnie obowiązkowa książka do przeczytania po skończeniu spowiedniczki, a przed wróżebną machiną. Przedstawia czasy wielkiej wojny sprzed 3tyś lat. Jest ok, tylko trochę za krótkie rozdziały, było to denerwujące.

Sztuczne dialogi i liczne powtórzenia, a w dodatku prowadzenie czytelnika za rączkę. Banalna historia fantasy, napisana zaskakująco ubogim językiem. Szkoda. To było moje pierwsze spotkanie z autorem, mam w planach całą serię, ale jeśli kolejne części są napisane w podobnym stylu to raczej zrezygnuję.

Sztuczne dialogi i liczne powtórzenia, a w dodatku prowadzenie czytelnika za rączkę. Banalna historia fantasy, napisana zaskakująco ubogim językiem. Szkoda. To było moje pierwsze spotkanie z autorem, mam w planach całą serię, ale jeśli kolejne części są napisane w podobnym stylu to raczej zrezygnuję.

Całkiem niezła część jak na ten cykl. Przyjemnie śledziło się wydarzenia w gęsto zaludnionej Wieży Czarodzieja i Aydindril. Ale jako prequel dziejący się 3 tys. lat wcześniej w stosunku od pozostałych tomów wypada już nieco gorzej. W sensie zupełnie tego nie czuć, świat i jego vibe jest niemal taki sam, toczona wojna bardzo podobna. Do tego mrugnięcia okiem do czytelników pod koniec stają się już zbyt nachalne i naciągane. Hej, jakoś musimy ich wszystkich zmylić. Ale jak? Może jakąś fałszywą książkę napiszmy, może coś z cieniami? Księgę Opisania Cieni? O tak, to ich załatwi. I pokaż ten dziennik co tu sobie piszesz, wytrzyj to i napisz coś o mieczu prawdy, ha!

Poza tym, jest to typowy Goodkind. Przynajmniej całkiem wartki. No i z dużą ilością magicznego techno-bełkotu. Magda Searus to tutejszy Richard z pierwszej części czyli na każdej stronie wszyscy mówią jej, że jest niezwykła, wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju i tylko dzięki niej można ocalić świat. A tutejszy antagonista jak to u Goodkinda co chwila patrzy na nią lubieżnie z typowym uśmiechem złoczyńcy.

Książka też bardziej niż jako prequel (nie oszukujmy się, niemal wszystko co się tu dzieje było nam wiadome z przesłanek z podstawowych tomów, nowością były tylko niezbyt odkrywcze detale) stanowi budowanie pod wątki po Wróżebnej Machinie. I tak należy ją czytać, w pewnym sensie jako cofnięty w czasie sequel Wróżebnej Machiny, dający wgląd w to co ma teraz nastąpić. Przeciętne guilty pleasure w drodze do bliskiego już końca serii.

Całkiem niezła część jak na ten cykl. Przyjemnie śledziło się wydarzenia w gęsto zaludnionej Wieży Czarodzieja i Aydindril. Ale jako prequel dziejący się 3 tys. lat wcześniej w stosunku od pozostałych tomów wypada już nieco gorzej. W sensie zupełnie tego nie czuć, świat i jego vibe jest niemal taki sam, toczona wojna bardzo podobna. Do tego mrugnięcia okiem do czytelników...

Bardzo udany pomysł co do roli spowiedniczki i historia jaka kryła się za wykreowaniem tej funkcji.
Cała intryga związana z tajemniczą śmiercią pierwszego czarodzieja i następstwami takiej sytuacji dla jego żony już sama w sobie wystarcza jako solidny koń pociągowy całej książki.
Niuanse towarzyskie z choćby takimi detalami jak długość włosów, w tle potencjalny przewrót polityczny oraz tajemnicza siła na usługach wrogiego mocarstwa tworzą niezłą mieszankę.

Co prawda całość nie powala tempem akcji, szczególnie, że konkrety dostajemy bliżej końca.
Pod względem chronologii też chyba nie ma wielkiego znaczenia czy trafimy na książkę przed właściwym cyklem czy też potraktujemy jako dodatek uzupełniający całość.

Bardzo udany pomysł co do roli spowiedniczki i historia jaka kryła się za wykreowaniem tej funkcji.
Cała intryga związana z tajemniczą śmiercią pierwszego czarodzieja i następstwami takiej sytuacji dla jego żony już sama w sobie wystarcza jako solidny koń pociągowy całej książki.
Niuanse towarzyskie z choćby takimi detalami jak długość włosów, w tle potencjalny przewrót...

Można powiedzieć "A więc to tak się wszystko zaczęło". Porządna literatura uzupełniająca wiedzę z poprzednich tomów. Fabularnie trzyma poziom.

Można powiedzieć "A więc to tak się wszystko zaczęło". Porządna literatura uzupełniająca wiedzę z poprzednich tomów. Fabularnie trzyma poziom.

Ważne: polecam czytać po pierwszych 11 częściach (od Pierwszego Prawa Magii do Spowiedniczki),nie przed! Pierwsza Spowiedniczka zawiera wiele spoilerów głównej serii.

Uwielbiam książki Terry'ego Goodkinda, ale Pierwsza Spowiedniczka nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Po przeczytaniu 9 części głównej sagi ten prequel nie prezentuje się dla mnie wybitnie. Mam wrażenie że autorowi skończyły się pomysły, albo przynajmniej się nie postarał (może wydawcy naciskali na kolejną część?). W każdym razie stwory, które tworzyli czarodzieje w Starym Świecie w Wielkiej Wojnie za bardzo przypominali mi pewne potwory popularne w obecnych czasach.
Jeśli chodzi o mocne strony utworu to autor jak zawsze w bardzo interesujący sposób opisał magiczne zaklęcia, niuanse ich rzucania itd. Od strony "magicznej" Pierwsza Spowiedniczka wręcz zachwyca. Oczywiście książce przewodziła główna myśl taka jak i w poprzednich częściach, że życie jest najważniejsze, za którą bardzo cenię całą serię.
Ogólnie powieść jest wciągająca i czyta się bardzo lekko i szybko.

Ważne: polecam czytać po pierwszych 11 częściach (od Pierwszego Prawa Magii do Spowiedniczki),nie przed! Pierwsza Spowiedniczka zawiera wiele spoilerów głównej serii.

Uwielbiam książki Terry'ego Goodkinda, ale Pierwsza Spowiedniczka nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Po przeczytaniu 9 części głównej sagi ten prequel nie prezentuje się dla mnie wybitnie. Mam wrażenie...

rewelacyjny cykl

rewelacyjny cykl

Akcja książki rozgrywa się na przestrzeni kilku dni. Jest to historia przedwcześnie owdowiałej Magdy, której mąż Czarodziej Baraccus popełnił samobójstwo. Dla niej jest to niezrozumiałe, Baraccus kochał życie i mie miał powodu umierać. Magda chce dowiedzieć się prawdy. Nie jest to łatwe, wieża w której mieszka jest infiltrowana przez wroga a do pomocy ma tylko starą służącą i młodego maga Merritta.

Książka oparta jest na dialogach, wiele rzeczy jest kilkakrotnie powtarzane w rozmowach z kolejnymi bohaterami. Sama akcja jest ciekawa ale nie wyjątkowa. Bardziej ciekawi świat, w którym rozgrywa się opowieść. Niestety pojawia się tylko fragmentarycznie, może w kolejnych tomach zostanie wyraźniej nakreślony. Bohaterowie trochę cukierkowaci, kryształowo czyści i szlachetni nawet kiedy zabijają. Mimo drobnych mankamentów czyta się przyjemnie i chętnie sięgnę po pierwszy tom właściwego cyklu.

Akcja książki rozgrywa się na przestrzeni kilku dni. Jest to historia przedwcześnie owdowiałej Magdy, której mąż Czarodziej Baraccus popełnił samobójstwo. Dla niej jest to niezrozumiałe, Baraccus kochał życie i mie miał powodu umierać. Magda chce dowiedzieć się prawdy. Nie jest to łatwe, wieża w której mieszka jest infiltrowana przez wroga a do pomocy ma tylko starą służącą...