Serce z czarnego lodu

To był wyczekiwany przeze mnie finał Wielkich Płaszczy. Cud, miód, malina; książka wręcz sama się czyta. Ostatni rozdział... był niespodziewany, ale mimo wszystko wyczekiwany. Z niecierpliwością wyczekuję opowieści wielkich płaszczy w przetłumaczonej wersji na język polski... chyba, że nie wytrzymam i wezmę po angielsku... wszystko się okaże. Genialna książka, oby więcej takich w mojej biblioteczce. Polecam :))

Klasyczna fantastyka. Cała rzesza postaci, w której każdy znajdzie swoją ulubioną. Opisany świat stworzony jest bez niepotrzebnych rozwleczonych przypisów a mimo to, a może dzięki temu, bardzo łatwo się w nim odnaleźć. Motywy z innych powieści fantastycznych są na każdym kroku ale nie czuje się, że są one oklepane albo niepotrzebne. Jakby znajdują się dokładnie tam gdzie powinny być i są takie jak trzeba. Jedyny minusik za gładkość, z jaką głównym bohaterom przychodzi absolutnie wszystko. Potencjalne zagrożenia według mnie były bardziej niedogodnościami niż zagrożeniami właśnie.

Zdecydowanie (na tą chwilę - nie czytałam jeszcze ostatniego tomu) najlepsza książka z serii Wielkie Płaszcze! Najbardziej zaskakująca i dopracowana przez samego autora. Jestem bardzo mile zaskoczona i od samego początku czytania tej książki, zwyczajnie nie mogłam się od niej oderwać. Nie mogę się doczekać, aż sięgnę po ostatni tom powieści. Polecam z całego serca!

Wręcz nie do uwierzenia jest, że moją przygodę z serią Terry'ego Goodkinda zaczęłam ponad 15 lat temu. Wtedy porwała mnie magia świata a teraz, niestety, wracam już tylko z sentymentu. Bo ,,Wojennej nawałnicy" daleko to pierwszych tomów Miecza Prawdy. W prawdzie cały czas jesteśmy w universum, cały czas trwa magia, powracają znani bohaterowie... No właśnie, jest jednak poważne ale. Akcja zaczyna się dokładnie w tym samym punkcie gdzie skończył się poprzedni tom. Czarodziejka Nicci wraz czarodziejem Nathanem utknęli w mieście czarodziejów Ildakarze. Stłumili rebelię jaka targała wewnątrz miasto, by stanąć oko w oko z zagrożeniem, które tym razem czai się za murami. Starożytna armia, przed wiekami skamieniała, teraz zaczyna wracać do życia i zdaje się nie być świadoma czasu, który upłynął. Zaczyna się oblężenie. Jednak Nicci i Nathan muszą zmierzyć się także z nadal istniejącymi intrygami i podziałami wewnątrz. Terry Goodkind miał jedną denerwującą manierę - żeby zapełnić czymś treść, w nieskończoność powtarzał to co zdarzyło się wcześniej. I o ile do pewnego momentu było to pomocne, bo pomagało odnaleźć się w akcji - szczególnie, że ja poprzedni tom czytałam chyba cztery lata temu - to w pewnym momencie nawet moja pamięć nie była, aż tak dziurawa. Gdy milionowy raz czytałam, że Richard Rahl ocalił Nowy Świat, że imperator Sulahan, że nie ma już proroctw, bo miałam ochotę krzyczeć. I to jest największa wada całego tomu. Brakuje tu już czegoś nowego i zaskakującego. Akcja jest wtórna, przewidywalna, mocno czerpie z tego co już kiedyś było w całym cyklu nie dając zbyt wiele nowości. W kółko pojawiają się podobne rozwiązania. Co rusz powtarzane są opisy postaci i to co zrobiły tom wcześniej. Czysto sentymentalnie i po długiej przerwie można do tego wrócić, jednak wyparował cały klimat i emocje jakie zapewniał.

Nie wiem skąd takie ostre słowa na temat tej pozycji, która owszem ma wady, ale szybko w drugiej połowie się czytało. Jest z lekkim morałem jak w bajkach Disneya o błędach decyzji podyktowanych namiętnościami, emocjami i uczuciami. O pokładaniu wiary w nie te osoby. Niestety postacie mimo tylu wydarzeń mało się zmieniają, najbardziej poboczni, a szkoda. Bo pod koniec niektóre męczyły swoją powtarzalność w zachowaniu. Wątek Barl i Morgana z ich namiętnością ciut przesadzony. Choć można to wytłumaczyć magią, która wzmacniała w ich cechach skrajności. Mimo że Barl z początku była irytująca, a śledzenie Morgana w miarę przyjemne, to role się odwróciły. I to od czasu ich namiętności, a sympatia do Barl, mimo jej upartości i arogancji, wzrosła pod koniec. Końcówkę niektórzy marudzą. Dla mnie jest ok. Jest smutna w pewien sposób, ale z nadzieją i po tym napewno lepiej można zrozumieć następne tomy.

Nie jest to to samo co główna część sagi "Miecz prawdy" - brkauje mi dbania o szczegóły, które pojawiały się we wcześniejszejszej części. Miałam wrażenie, że autor pisał tę książkę na szybko, już nie dbając o dokładną charakterystykę Nicci, która jest główną bohaterką. Trochę lepiej znamy motywy i odczucia Nathana i Banona, ale Nicci w tej części jest jakby trochę "pusta" - brakowało mi poznania jej uczuć i motywów. Aczkolwiek czyta się dobrze i akcja się rozkręca w miarę czytania, a sytuacja na końcu tej części jest baaardzo interesująca, więc z przyjemnością (i jak najszybciej) sięgnę po kolejną część. Polecam przeczytać jeśli tak jak ja się jest ogromnym fanem całej sagi, natomiast jeżeli nie to można dokonać lepszego wyboru lektury.

Tom drugi trylogii Draconis Memoria Podobnie jak w przypadku pierwszej części, pomimo sporej objętości (prawie 700 stron),książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Autor wprowadził nowe, mniej oczywiste wątki oraz bohaterów, dzięki czemu ta część spodobała mi się bardziej od poprzedniej. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, ale uwierzcie mi - jeśli byliście zadowoleni z lektury pierwszego tomu, ten zdecydowanie przewyższa swoją poprzedniczkę. Tematy polityczne, wojny i intrygi zostały przedstawione w dość skomplikowany, ale jednocześnie zrozumiały sposób. Nadal brakuje romansów, co dla mnie - fanki romantasy -jest ciekawym urozmaiceniem, choć jednocześnie odczuwam z tego powodu pewien niedosyt. Nie uważam, aby książka traciła przez to na wartości, jednak w mojej opinii mogłaby zyskać miano idealnej, gdyby autor rozwinął niektóre wątki w bardziej romantycznym kierunku. Jedyny minus: Momentami pojawia się delikatny marysueizm w przypadku jednej z bohaterek.

Książkę wypożyczył mi kolega (za co bardzo dziękuję) bo w mojej okolicy biblioteki nie miały tego tomu. I co myślę po przeczytaniu? Tom 2 jest w moim odczuciu gorszy niż tom pierwszy ale nadal jest to dobra książka. Język jest prosty, fabuła raczej z tych typowych, bohaterowie spoko (ale nic specjalnego). Czy sięgnęłabym po inne książki autora – tak. Jeśli Nicholas Eames jeszcze coś napisze i zostanie to wydane w Polsce, chętnie taką pozycję przeczytam bo myślę, że autor ma potencjał.

Zaczęłam od tej książki przygodę z Kronikami Nieociosanego Tronu i nie wiem czy dobrze zrobiłam. Książka miała dłużyzny, dziwne rozkminy o miłości i śmierci. W ogóle sama idea Próby, boga śmierci i podejścia do zabijania była dla mnie ciężkostrawna i trochę dziwna. Bohaterka jakoś mnie nie przekonała do siebie, ale bohaterowie drugoplanowi byli bardzo ciekawi. Natomiast zakończenie było warte godzin spędzonych z tą książką. Co jeszcze na plus, to język autora. Widać, że Staveley sprawnie operuje piórem. Na tyle mnie przekonał, że biorę się za "Miecze cesarza"

Opinia o całej sadze, bo przeczytałem już z 2 lata temu. Cóż, klasyczna pozycja fantasy. Miewa wzloty i fragmenty bardziej mdłe, niemniej świetna do słuchania jako audiobook. Mimo, że zakończenie jest satysfakcjonujące, było mi przykro, że to już koniec. Odczuwalna jest zmiana po przejęciu steru przez Sandersona. Czytelnik przyzwyczaja się do opisów krawiectwa, a w trzech ostatnich książkach po prostu ich brak. Sanderson stawia na wartkość fabuły, nie na opisowe przedstawianie świata. Także sposób przedstawienia postaci przez Sandersona jest zupełnie różny. U Jordana Rand, Matt czy Perrin to raczej mityczni herosi, a u Sandersona sprawiają wrażenie superbohaterów. Mnie do gustu przypadł jednak bardziej styl Jordana. Co do tłumaczenia: tłumacz wpadł na pomysł, żeby angielskie "bosom" tłumaczyć jako "łono". Nie powinien tłumaczyć więcej książek.

Zakończenie trylogii Draconis Memoria Anthoniego Ryana, czyli opowieści o świecie, w którym ludzkość czerpie moc z krwi smoków. Autor nie oszczędza czytelników, pokazując brutalne konsekwencje ludzkiej chciwości i żądzy władzy. W ostatnim tomie wyraźnie widać przesłanie - cywilizacja, która igra z naturą, musi liczyć się z jej gniewem, który może skończyć się upadkiem ludzi. Steampunkowy klimat świata pozostaje jednym z najmocniejszych elementów, autor bardzo precyzyjnie opisuje maszyny, wynalazki i okręty powietrzne. Czuć rozmach, dym, żar metalu i...zapach krwi. Na przestrzeni trzech książek, autor wprowadza bardzo wiele postaci o interesującej przeszłości oraz kierujących nimi motywach. Pomimo tego, że niektórzy bohaterowie (i to kluczowi dla zwycięstwa) zostali dość płytko przedstawieni, pewne wątki mogłyby być ukazane bardziej szczegółowo (zwłaszcza w zakończeniu trylogii) przez co lektura epilogu może dać poczucie niedosytu, to wciąż uważam, że w całej trylogii została ujęta naprawdę dobra i wciągająca historia. Trudno mi ocenić, który tom z całości był najlepszy, ponieważ wszystkie trzy były utrzymane na równym poziomie...cichutko jednak skłaniam się ku drugiej części, przedstawiającej także perspektywę innego rodzaju bohatera, któremu czytelnik zaczyna kibicować trochę wcześniej, niż sądził, że będzie. Przykro mi, że moja przygoda z Clayem, Lizanne i Corrickiem Hilemore dobiegła końca. Pod koniec uroniłam nawet kilka łez, co zdarza mi się bardzo rzadko ;) Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje z twórczością Ryana, zwłaszcza że Parias spogląda na mnie z półki.

Kolejny, czwarty tom Ekspansji. Ten tom chyba podobał mi się na równi z pierwszą częścią i gdyby nie fakt, że w tym roku oceniam nieco surowiej, dałbym mu pięć gwiazdek.

Dla fana science fiction jest tu wszystko: odległe planety, tajemnicze technologie, zaginione cywilizacje i walka o przetrwanie. W dużej mierze motorem napędowym są tu postaci. Praktycznie w każdym tomie pojawia się nowa postać, która jest dobrze rozwinięta, ma swoją historię i da się ją polubić. Albo – jak w przypadku tego tomu i głównego „bad guya” – znienawidzić.

Po raz kolejny struktura książki – kilkunastostronicowe rozdziały, każdy opowiadający o losach innej postaci – sprawia, że nie sposób się nudzić i nie odczuwa się znużenia całością. Całe szczęście, że przede mną jeszcze kilka tomów.

Mega mylące w książce było imię męskiego bohatera – Basia :)

Polecam serię i po ukończeniu sześciu tomów, na podstawie których powstał serial na Amazonie, planuję zapoznać się z jego telewizyjną wersją.

To nie jest lektura, którą można „połknąć” w jeden wieczór, wymaga uwagi. Mnogość wątków i postaci, to lubię w porządnej fantasy. Nawet jeśli czasem ma się wrażenie, że autor mógłby skrócić niektóre fragmenty, to ostatecznie właśnie ta rozbudowana forma tworzy jej niepowtarzalny klimat. Przyznam, że odkryłam tą serię po obejrzeniu serialu. Książka lepsza, w serialu sporo pominęli ale i tak szkoda, że skasowali 😉

Przyznam szczerze że przy poprzedniej książce pisałem że ta trylogia 'będzie chyba słabsza'. Otóż nie. Pierwszy tom długo się rozkręcał i miał różne intrygi i zdrady. To co dzieje się tutaj....istne szaleństwo. Akcja jest od pierwszej strony i leci w zawrotnym tempie az do ostatniej strony, istne szaleństwo. Zdrady, zmiany stron, flaki, krew i proch na tony. Jak już myślisz że fabuła się klei i idzie w jakimś kierunku to Brian mówi potrzymaj mi piwo i 'pa tera' po czym wykoleja ten pociąg z prochem. Cudowności, to ma prawie 800 stron a czyta się jednym wdechem. Aż się boje co nas czeka w 3 tomie.

Przy pierwszym tomie miałem na początku mieszane uczucia, ale mniej więcej w połowie książki przekonałem się do bohaterów i dalej poszło jak z płatka. Po przeczytaniu Piekielnego Batalionu już na tyle zostałem wkręcony, że zacząłem się zastanawiać jak się potoczą dalsze przygody Winter. Napisałem w tej sprawie do autora i w odpowiedzi dowiedziałem się, że nie pracuje nad kolejną częścią, ale moja sugestia to dobry pomysł - "No plans for a sequel series at the moment, I’m afraid. That’s a great idea for one, though!" Mam nadzieję, że jednak powstanie kolejna część, a na pewno po nią sięgnę.

Przebrnięcie przez mniej więcej połowę książki było dla mnie dość mozolne - ale to chyba cecha rozpoznawcza całego cyklu - od tego momentu akcja zaczęła płynąć dość wartko, a autorzy kolejny raz zaserwowali ciekawą fabułę i intrygę. Irytuje mnie natomiast ilość literówek, mam wrażenie, że z każdą kolejną częścią jest ich coraz więcej.

#1694 - „1632” - Eric Flint - Zysk i S-ka Wydawnictwo #34/2026 „Mike wykrzyknął rozkaz, a za moment dwukrotnie go powtórzył. Amerykanie przestawili karabiny nierówno, gdyż górnikom i licealistom daleko jeszcze było do wyszkolonej armii, i zaczęli strzelać w katolickie wojska, które oderwały się po lewej stronie. Chociaż odległość była duża, najemnicy zaczęli padać.” 📖 Tytuł – 1632 ✍️ Autor – Eric Flint 🏢 Wydawnictwo – Zysk 📚 680 stron 📅 Premiera – 15.10.2019 📂 Kategoria – fantasy / science fiction 📚 Cykl – Pierścień Ognia (tom 1) 📚 Seria – Odłamki Assiti 🤝 Współpraca barterowa Co by było, gdyby współczesny świat nagle zderzył się z brutalną rzeczywistością XVII wieku? Akcja powieści przenosi czytelnika do roku 1632, do północnych Niemiec — miejsca wyniszczonego wojną, głodem i zarazą. To czas, w którym życie ludzkie ma niewielką wartość, a całe miasta pustoszeją pod wpływem konfliktów religijnych. I właśnie w tę rzeczywistość trafia… fragment współczesnej Ameryki. To zderzenie dwóch światów jest sercem tej historii. Z jednej strony mamy ludzi przyzwyczajonych do technologii, wygody i względnego bezpieczeństwa, z drugiej — brutalny, nieprzewidywalny świat XVII wieku. I nagle okazuje się, że nic nie działa tak, jak powinno, a wiedza, którą się posiada, staje się jednocześnie przewagą i ogromnym wyzwaniem. Książka świetnie pokazuje chaos i dezorientację bohaterów, którzy muszą odnaleźć się w nowej rzeczywistości. To nie jest tylko opowieść o przetrwaniu — to historia o budowaniu czegoś od podstaw w świecie, który rządzi się zupełnie innymi prawami. Ogromnym atutem tej powieści jest rozmach. Wątki społeczne, polityczne i militarne przeplatają się tu w bardzo naturalny sposób. Autor pokazuje nie tylko sam konflikt, ale też jego konsekwencje — jak zmieniają się relacje między ludźmi, jak rodzą się nowe układy sił i jak wygląda próba wprowadzenia „nowoczesnego” myślenia w realiach dawnej Europy. To książka, która wciąga swoją koncepcją i nie pozwala się nudzić. Pełna napięcia, dynamiczna, ale też bardzo przemyślana. Idealna dla tych, którzy lubią historie z rozmachem i dobrze skonstruowanym światem. Bardzo dziękuję Wydawnictwu Zysk za egzemplarz do współpracy barterowej. To początek cyklu, który zdecydowanie warto poznać — wciągający, oryginalny i naprawdę robiący wrażenie 🔥 #1632 #EricFlint #WydawnictwoZysk #PierścieńOgnia #OdłamkiAssiti #fantasy #scifi #współpracabarterowa https://www.facebook.com/photo?fbid=1766110481351352&set=a.782581979704212

Pierwsza trylogia Magów Prochowych oczarowała mnie od pierwszych stron. Od czasu, gdy zagrałem w Pillars of Eternity i Arcanum, ciągnie mnie do światów fantasy inspirowanych epoką nowożytną, a nie średniowieczem. Prochowe fantasy stało się jednym z moich ulubionych nurtów, choć w Polsce nie jest wydawane zbyt obficie — tym chętniej sięgam po każdy tytuł, który wpadnie mi w ręce. Grzechy Imperium to pierwszy tom nowej trylogii Bogowie Krwi i Prochu, osadzonej dziesięć lat po wydarzeniach z oryginalnego cyklu. Powracają tu postacie, które bardzo lubiłem: generał Vlora Krzemień, Ben Styke. Jest też nowa postać Michel Bravis agent tajnej policji. Akcja przenosi się do Fatrasty, rządzonej twardą ręką przez Lady Kanclerz. Napięcie społeczne narasta, a tubylczy lud Palo szykuje się do buntu pod wodzą tajemniczej Mamy Palo. Vlora otrzymuje zadanie jej schwytania, Ben Styke zostaje niespodziewanie uwolniony z obozu pracy przez tajemniczego i ekscentrycznego prawnika Tampo, a Bravis musi tropić wichrzycieli i samego Styke’a. Wszystko to doprowadzi do konfliktu, którego finału trudno się domyślić, a i sama groźba wybuchu wojny domowej nie jest największym zagrożeniem. W porównaniu z Magami Prochowymi tempo jest zupełnie inne. Tam akcja ruszała od razu, tutaj dominują śledztwa, intrygi i polityczne napięcia. Bitwy pojawiają się rzadziej i są mniejsze, co może chwilami nużyć — szczególnie jeśli ktoś, tak jak ja po Draconis Memoria Antonego Ryana, pokochał wielkie muszkietowe kanonady. Jednak gdy intryga zaczyna się zazębiać, książka naprawdę wciąga, a starcia w drugiej połowie wynagradzają oczekiwanie. Przy okazji dostajemy sporo nowych informacji o świecie i o tym, co wydarzyło się po rewolucji w Adro i wojnie z Kezem. Bardzo cieszy mnie też to, że autor daje więcej miejsca postaciom pobocznym z oryginalnej trylogii. Tym razem są oni tu głównymi bohaterami Ben Styke, Vlora Krzemień i Olem to postacie, które bardzo lubiłem w oryginalnej trylogii. Z nowych bohaterów szczególnie wyróżnia się Celine — dziewczynka towarzysząca Benowi. Widać, że była szkolona w fachu swojego ojca-złodzieja: potrafi kraść, obserwować, śledzić ludzi, a przy tym fascynuje ją broń (w scenie w sklepie z bronią nawet stwierdza że umie się tym posługiwać) i ma nietypowe podejście do śmierci. Jednocześnie pozostaje maksymalnie urocza, słodka i pełna dziecięcej energii. Ten kontrast sprawia, że trudno oderwać od niej wzrok. Czy można czytać Grzechy Imperium bez znajomości poprzedniej trylogii? Teoretycznie tak — McClellan przypomina najważniejsze wydarzenia — ale moim zdaniem warto znać oryginał. Tampo okazuje się Tanielem Dwa Strzały, a Mama Palo Ka-Poel. Tak więc jedni z głównych postaci Magów Prochowych tu są ważną postacią poboczną. Warto wiedzieć o nich co nie nieco kim są i dlaczego są ważni. Także ja polecam przeczytać wcześniej oryginalną trylogię. Podsumowując: Grzechy Imperium to solidna kontynuacja i prawdziwa uczta dla fanów flintlock fantasy. Choć brakuje tu rozmachu bitew znanego z pierwszej trylogii, historia jest prowadzona rzetelnie i z wyczuciem. Z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy.

Opowieść alternatywno-fantazy-historii epoki europejskiego oświecenia w obrzerze basenu Adriatyku i Imperium Osmanów. Książka trochę nierówna, miejscami nakręcająca się fabuła, po części opowiadanie przechodzące w epicką kronikę. Ogólnie czyta się to przyjemnie, a miejscami wydaje się że autor nie miał pomysłu do kontynuowania pewnych wątków i zakańcza to w sposób kronikarski, ale z happy endem .

Dawno się tak dobrze nie bawiłam w świecie fantasy. Jest tu wszystko, czego w tym gatunku szukam, sympatyczni, niepokonani bohaterowie walczący o słuszną sprawę, fantastyczne stwory, przepiękne lub budzące grozę krainy, motyw wędrówki, zaskakujące zwroty akcji, a to wszystko z dużą dawką inteligentnego żartu. Serdecznie polecam.