Conan i skrwawiona korona

Uwielbiam. "Godzina smoka" to gotowy scenariusz na film. Miecze w dłoń!

Uwielbiam. "Godzina smoka" to gotowy scenariusz na film. Miecze w dłoń!

Och, jakie to było fajne i nostalgiczne. O Conanie przypomniał mi Tegorm z "Kwestii wyboru" MarMaxa Borowskiego (genialne nowe fantasy!). Jego bohater jest głębszy i ciekawszy, bo wielowymiarowy, ale ta atletyczna budowa ciała, wielkie mięśnie i siła - uh, aż mnie przechodzi dreszczyk na samo wyobrażenie :) Ale Conan to jednak król - bardzo przyjemnie było wrócić do korzeni.

Och, jakie to było fajne i nostalgiczne. O Conanie przypomniał mi Tegorm z "Kwestii wyboru" MarMaxa Borowskiego (genialne nowe fantasy!). Jego bohater jest głębszy i ciekawszy, bo wielowymiarowy, ale ta atletyczna budowa ciała, wielkie mięśnie i siła - uh, aż mnie przechodzi dreszczyk na samo wyobrażenie :) Ale Conan to jednak król - bardzo przyjemnie było wrócić do korzeni.

Druga część zebranych przygód Conana pióra Howarda jest zdecydowanie słabsza od pierwszej. Głównym powodem jest to, że styl autora zdecydowanie lepiej sprawdza się w długiej formie.

Plusem jest to, że możemy lepiej przyjrzeć się postaci Barbarzyńcy. Przez długość tekstów, jesteśmy w stanie spojrzeć na postać Conana z perspektywy jego towarzyszy i wrogów, co w moim przypadku pozwoliło na głębszej zrozumienie postaci, szczególnie starszej, bardziej doświadczonej wersji "Króla Conana", którą szanuję, ale ostatecznie nie zostałem fanem.

W tym zbiorze zostały zawarte trzy teksty, które są bardzo nierówne. "Ludzie Czarnego Kręgu" to najlepsza część zbioru i jedna z moich ulubionych przygód Conana. Inspiracja kulturami wschodu urozmaica typowe krainy Howarda, a starcia z czarnoksiężnikami Kręgu należą do moich ulubionych z całej serii. "Godzina Smoka" jest interesująca i ma ciekawego złoczyńcę, ale generyczny "quest" o magiczny przedmiot sprawia, że tekst jest przydługi. "Wiedźma się Narodzi" była tak nijaka, że już nie pamiętam o czym była.

Konkludując, można przeczytać, ale szczerze mogę polecić tylko fanom Conana.

Druga część zebranych przygód Conana pióra Howarda jest zdecydowanie słabsza od pierwszej. Głównym powodem jest to, że styl autora zdecydowanie lepiej sprawdza się w długiej formie.

Plusem jest to, że możemy lepiej przyjrzeć się postaci Barbarzyńcy. Przez długość tekstów, jesteśmy w stanie spojrzeć na postać Conana z perspektywy jego towarzyszy i wrogów, co w moim...

Klasyka

Klasyka

Jakiś czas temu czytałem już zbiorcze wydanie historii o Conanie jednak ta książka (plus dwa kolejne tomy) oprócz opowiadań, powieści zawiera materiały dodatkowe w postaci wcześniejszych wersji poszczególnych opowiadań, fragmenty porzuconych pomysłów a także fragmenty korespondencji Howarda z wydawcami, przyjaciółmi.

Jakiś czas temu czytałem już zbiorcze wydanie historii o Conanie jednak ta książka (plus dwa kolejne tomy) oprócz opowiadań, powieści zawiera materiały dodatkowe w postaci wcześniejszych wersji poszczególnych opowiadań, fragmenty porzuconych pomysłów a także fragmenty korespondencji Howarda z wydawcami, przyjaciółmi.

p1- 6/10
p2- 9/10
p3- 8/10

p1- 6/10
p2- 9/10
p3- 8/10

Zaliczyłem powrót do lat młodości .Gdzie zaczytywałem się Conanem

Zaliczyłem powrót do lat młodości .Gdzie zaczytywałem się Conanem

Conan dojrzały

„Conan i skrwawiona korona” jest drugim tomem opowiadań Roberta E. Howarda o najsłynniejszym bohaterze sword & sorcery w historii. Po dużej dawce krótszych form, które mogliśmy przeczytać w „Conanie i pradawnych bogach”, tym razem otrzymujemy tylko trzy historie – dwa długie opowiadania oraz jedną mini-powieść. Do tego, jak to zwykle u Howarda w Rebisie, mnóstwo niedokończonych szkiców, wprawek pisarskich, będących pierwowzorami wszystkich trzech opowieści oraz oczywiście świetna przedmowa i posłowie. Wszystko to zgodnie z ideą jak najwierniejszego oddania pierwotnych tekstów autora, wraz z jego (prawdopodobnymi) błędami rzeczowymi (sic!). Wszystkie trzy historie ukazały się po raz pierwszy w połowie lat trzydziestych w słynnym, pulpowym magazynie „Weird Tales” i przedstawiają postać Conana z różnych okresów życia.

Conan jest już bardzo dojrzałym człowiekiem. Nie włóczy się bez celu po pustkowiach, nie umyka po kryjomu z ukradzionym łupem i nie odbywa podróży do nieznanych, wyrzuconych poza nawias cywilizowanego świata, białych obszarów na mapie. Conan tkwi w środku cywilizacji jako znany powszechnie szanowany wódz góralskiego plemienia, pałacowy strażnik na żołdzie królowej czy wręcz jako król największego imperium świata. Widać jednak wyraźnie, że czuje się obcy i samotny, gdziekolwiek by się nie udał – nie dla niego blichtr i błyskotki. Jako reprezentant „barbarii” jest jednak takim człowiekiem jakiego zepsuty, zakochany we władzy i pieniądzu, świat potrzebuje. To Conan jest „sznurem scalającym słomiany snop ludu Aquilonii”, bez którego ten wielki kraj momentalnie staje w ogniu wojen domowych i idzie w rozsypkę. Człowiek pełen życia, energii witalnej, odwagi i doświadczenia jest o wiele ciekawszy niż najwięksi nawet królowie cywilizowanych narodów. Cóż bowiem oni widzieli, czego doznali, zamknięci w swych złotych komnatach w porównaniu z Cymmeryjczykiem?

Całość na:
http://plejbekpisze.blogspot.com/2019/03/conan-i-skrwawiona-korona.html

Conan dojrzały

„Conan i skrwawiona korona” jest drugim tomem opowiadań Roberta E. Howarda o najsłynniejszym bohaterze sword & sorcery w historii. Po dużej dawce krótszych form, które mogliśmy przeczytać w „Conanie i pradawnych bogach”, tym razem otrzymujemy tylko trzy historie – dwa długie opowiadania oraz jedną mini-powieść. Do tego, jak to zwykle u Howarda w Rebisie,...

Proza o Conanie jest generalnie rewelacyjna a ta seria jest według mnie najlepiej zrealizowana.

Proza o Conanie jest generalnie rewelacyjna a ta seria jest według mnie najlepiej zrealizowana.

Niech sobie zaprzeczają, ale prawda jest taka, że to Howard był mistrzem słowa. Takiej energii, tempa i bujnych opisów nie dał nikt. Kto inny umie kilkoma wyrazami nakreślić tak pełnokrwiste postaci? Kto potrafi tak przelać na papier swoją nieokrzesaną wyobraźnie, że podczas czytania niemalże czujesz morską bryzę na twarzy, słyszysz mlaskającego w ciemności stwora, a zgrzyt uderzających mieczy wywołuje u Ciebie grymas? Czy nie czujesz zapachu zgnilizny dobiegającej od tego ożywieńca? Czy nie widzisz tych zakapturzonych postaci przemykających ukradkiem po krużganku? Czy te wypowiedziane szeptem inkantacje nie wywołują przerażenia?

Niech sobie zaprzeczają, ale prawda jest taka, że to Howard był mistrzem słowa. Takiej energii, tempa i bujnych opisów nie dał nikt. Kto inny umie kilkoma wyrazami nakreślić tak pełnokrwiste postaci? Kto potrafi tak przelać na papier swoją nieokrzesaną wyobraźnie, że podczas czytania niemalże czujesz morską bryzę na twarzy, słyszysz mlaskającego w ciemności stwora, a zgrzyt...