Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Pamiętniki

Wydawnictwo: Wydawnictwo Iskry
8,5 (4 ocen i 1 opinia) Zobacz oceny
10
1
9
2
8
0
7
0
6
1
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
978-83-244-0211-3
liczba stron
1012
język
polski
dodała
jusola

Pamiętniki Władysława Mickiewicz, syna Adam Mickiewicza, są znakomitym źródłem informacji o losach Wielkiej Emigracji, nieustających próbach wskrzeszenia rozdartej przez zaborców ojczyzny, świadectwem patriotyzmu wychodźców i ich wytrwałości w dążeniu do wytyczonych celów. Były one przez wiele lat źródłem wiedzy o życiu autora "Pana Tadeusza" i symbolem kreacji postaci wieszcza przez...

Pamiętniki Władysława Mickiewicz, syna Adam Mickiewicza, są znakomitym źródłem informacji o losach Wielkiej Emigracji, nieustających próbach wskrzeszenia rozdartej przez zaborców ojczyzny, świadectwem patriotyzmu wychodźców i ich wytrwałości w dążeniu do wytyczonych celów. Były one przez wiele lat źródłem wiedzy o życiu autora "Pana Tadeusza" i symbolem kreacji postaci wieszcza przez syna-badacza niejednokrotnie przeinaczającego fakty i naginającego historię dla podkreślenia jego znaczenia w historii Europy w XIX wieku.

Tekst na nowo opracował, wstępem, przypisami i notą opatrzył Marek Troszyński.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Iskry, 2012

źródło okładki: http://www.iskry.com.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
jusola książek: 3415

Wspomnienia o wieszczu

Adam Mickiewicz, jeden z trzech narodowych wieszczów, króluje w młodzieżowych rankingach pisarzy znienawidzonych. Flaki z olejem „Pana Tadeusza”, bełkot „Dziadów cz. III”, bzdety ballad… No, może czasem kto drgnie przy wzmiankach o biografii poety, gdy pojawiają się kobiety. Poza tym… że też istnieje!

Mnie biografia i twórczość poety uwiodła jeszcze w czasach licealnych. I odtąd - aż po dziś dzień uwielbiam jego wcielenie – cudownie pysznego poetę Konrada. Jak mogłam więc nie sięgnąć po pamiętniki najstarszego syna poety, Władysława Mickiewicza (1838 – 1926), wydane przez wydawnictwo Iskry w końcówce ubiegłego roku?

Przede wszystkim - rzecz oczywista - szukałam wizerunku poety, mając świadomość, że życie syna było budowaniem pomnika ojca. I echa tego pobrzmiewają w „Pamiętnikach”, gdy na przykład wypowiada on opinię: Tylu karłów pracuje nad pomniejszaniem olbrzymów, że mimo woli chce się temu przeciwdziałać.

Pamiętniki pisał Władysław Mickiewicz w latach 20. XX wieku. Mają więc charakter wspomnieniowy, co wyraźnie zaznacza się w sposobie opowiadania. Ponieważ już jako starszy człowiek powraca do atmosfery rodzinnego emigracyjnego domu (Adam Mickiewicz po wybuchu powstania listopadowego nie powrócił nigdy do ojczyzny), skromnie mówi o sobie: … jedyną moją zasługą jest to, że byłem synem wielkiego ojca i widzem niejednej rewolucji. Idealizuje tamtą rzeczywistość, pokazując ją ze strony jej wielkości, mniej kłopotów czy kontrowersyjności. Nie potrafi obiektywnie ocenić...

Adam Mickiewicz, jeden z trzech narodowych wieszczów, króluje w młodzieżowych rankingach pisarzy znienawidzonych. Flaki z olejem „Pana Tadeusza”, bełkot „Dziadów cz. III”, bzdety ballad… No, może czasem kto drgnie przy wzmiankach o biografii poety, gdy pojawiają się kobiety. Poza tym… że też istnieje!

Mnie biografia i twórczość poety uwiodła jeszcze w czasach licealnych. I odtąd - aż po dziś dzień uwielbiam jego wcielenie – cudownie pysznego poetę Konrada. Jak mogłam więc nie sięgnąć po pamiętniki najstarszego syna poety, Władysława Mickiewicza (1838 – 1926), wydane przez wydawnictwo Iskry w końcówce ubiegłego roku?

Przede wszystkim - rzecz oczywista - szukałam wizerunku poety, mając świadomość, że życie syna było budowaniem pomnika ojca. I echa tego pobrzmiewają w „Pamiętnikach”, gdy na przykład wypowiada on opinię: Tylu karłów pracuje nad pomniejszaniem olbrzymów, że mimo woli chce się temu przeciwdziałać.

Pamiętniki pisał Władysław Mickiewicz w latach 20. XX wieku. Mają więc charakter wspomnieniowy, co wyraźnie zaznacza się w sposobie opowiadania. Ponieważ już jako starszy człowiek powraca do atmosfery rodzinnego emigracyjnego domu (Adam Mickiewicz po wybuchu powstania listopadowego nie powrócił nigdy do ojczyzny), skromnie mówi o sobie: … jedyną moją zasługą jest to, że byłem synem wielkiego ojca i widzem niejednej rewolucji. Idealizuje tamtą rzeczywistość, pokazując ją ze strony jej wielkości, mniej kłopotów czy kontrowersyjności. Nie potrafi obiektywnie ocenić wszystkich osób z otoczenia ojca, czego najwyrazistszym przykładem jest postać Andrzeja Towiańskiego, założyciela i przywódcy Koła Sprawy Bożej, sprawcy kłopotów Adama Mickiewicza. Świetnie, z niezwykłym talentem gawędziarskim opowiada za to o środowisku Wielkiej Emigracji. Kreśli portrety osób, które odgrywały w ówczesnej rzeczywistości znaczącą rolę (książę Adam Czartoryski, Jules Michelet, Giuseppe Garibaldi, Wiktor Hugo, Aleksander Hercen, Sadyk Pasza i wielu innych). Podsuwa czytelnikowi liczne anegdoty, mając jednakże świadomość, że dla ważnego celu pisze. Stąd okrasza swoje wspomnienia pouczeniami, które wyraźnie zdradzają wiek opowiadacza i jego moralne zacięcie. Spójność stylu opowiadacza zaburzona zostaje w kolejnych tomach, w których nad narracją autora przewagę zyskują różne pisma i listy, jego samego z czasów, o których właśnie pisze, rodziny lub innych osób.

Wbrew skromności autora i dbałości o to, by nie narzucać się ze swoją osobą, w toku opowieści okazuje się, że syn poety wiódł całkiem interesujące życie. Wiele podróżował (daje interesujące opisy podróży), wydawał pismo emigracyjne, publikował i prowadził księgarnię wydawniczą. Był naocznym świadkiem rewolucyjnych zdarzeń (np. Komuna Paryska) i fermentów politycznych (niezwykle wyraziście opisuje na przykład Warszawę 1861r.). Organizował kampanie na rzecz Polaków w czasie I wojny światowej.

Jego życie podporządkowane było „świętej sprawie”. I ona wyznaczała system wartości. Czytając dzisiaj, w wolnej Polsce, pamiętniki Władysława Mickiewicza nieustająco doświadcza się zadziwienia patriotycznym uniesieniem człowieka czasów Polski rozbiorowej. Nie do wyobrażenia dzisiaj.

Ponad 900-stronicowe pamiętniki (3 tomy) stanowią bardzo plastyczny obraz XIX-wiecznej epoki. To obowiązkowa lektura dla tych, którzy szukają historycznego kolorytu tamtych czasów. Przewijają się przez jej karty wszystkie ważne wydarzenia, znaczące dla kultury europejskiej i polskiej.

„Pamiętniki” opatrzone są wstępem i wspomnieniem o Władysławie Mickiewiczu. Nota edytorska objaśnia zasady reedycji wspomnień. Indeks osób gromadzi liczne nazwiska. I ciekawe, czy zaskakująca będzie dla Was liczba odniesień do Juliusza Słowackiego, bohatera słynnego rzekomo nieustającego pojedynku wieszczów?

Justyna Radomińska

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (39)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 189
Arturion | 2016-05-12
Na półkach: Przeczytane

Rewelacja. Jeśli ktoś nazwisko Mickiewicz kojarzy tylko z Adamem, czyli ojcem autora tych pamiętników, powinien kojarzenie poszerzyć, nawet wbrew woli Władysława. Ten nazbyt często podkreśla, jaki to z niego robak wobec ojca i za to właśnie zabrałem jedna gwiazdkę z maksymalnej oceny. No i za to też, że Władysław - o czym nie pisze - nazbyt "wyczyścił" dokumenty o swoim ojcu. Ale sama książka Władysława, w oryginale po francusku, bo była w założeniu skierowana do cudzoziemców, jest kapitalna dla miłośników epoki. Dla pozostałych po prostu super i miodzio ;-)
Autor jest bardzo inteligentny i ma poczucie humoru. W dodatku zna osobiście najważniejsze postacie epoki z wielu krajów. To były czasy! Niektóre anegdoty i rysy postaci i dziś bawią. Polecam z całego serca, nawet jak ktoś nie przepada za "Dziadami";-) Jednak trzeba chociaż trochę znać epokę.

książek: 783
PiotrP | 2014-04-16
Na półkach: Historia (wiek XIX)
książek: 4266
Montgomerry | 2013-01-05
Na półkach: Przeczytane
książek: 3419
jusola | 2012-08-19
Na półkach: Recenzje dla LC
Przeczytana: 14 lipca 2013
książek: 1481
Jarek | 2017-10-08
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 8910
tsantsara | 2017-10-05
Na półkach: Literatura francuska
książek: 8289
Dorota_Dega | 2017-01-22
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 1916
Małgorzata | 2016-11-07
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 0
| 2016-03-08
Na półkach: Chcę przeczytać
książek: 479
Ingratus | 2015-08-18
Na półkach: Moje
zobacz kolejne z 29 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
zgłoś błąd zgłoś błąd