Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Witold Józef Leitgeber

Witold Józef Leitgeber urodził się w Poznaniu 21 czerwca 1911 roku. jako syn Romana, głównego akcjonariusza i dyrektora Drukarni Polskiej SA., wydawcy „Kuriera Poznańskiego” i Józefy z Brandlów, siost... Witold Józef Leitgeber urodził się w Poznaniu 21 czerwca 1911 roku. jako syn Romana, głównego akcjonariusza i dyrektora Drukarni Polskiej SA., wydawcy „Kuriera Poznańskiego” i Józefy z Brandlów, siostry znanego malarza Konstantego. Był praprawnukiem Antoniego, budowniczego mostu Chwaliszewskiego, spoczywającego w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Zasłużonych na Wzgórzu św.Wojciecha w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły powszechnej Witold Leitgeber był najpierw uczniem Kaiser Friedrich Wilhelm Gymnasium, a następnie Gimnazjum św.Marii Magdaleny, które ukończył egzaminem dojrzałości w 1929 roku. W tymże roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył w 1934 roku, uzyskując dyplom i tytuł magistra praw. Bezpośrednio po ukończeniu studiów odbył jako podchorąży obowiązkową służbę wojskową, którą ukończył w stopniu plutonowego podchorążego w 14. Dywizji Piechoty w Poznaniu. W 1937 roku został mianowany podporucznikiem z przydziałem do 57. Pułku Piechoty. Historia sprawiła, że w nieodległym czasie związał się z wojskiem i dużą część swojego bogatego życia poświęcił służbie dla obrony kraju. Tymczasem jednak, po studiach, wyjechał za granicę będąc korespondentem „Kuriera Poznańskiego” w Paryżu oraz podejmując studia dziennikarskie w École Libre des Sciences Politiques. Uzyskał też certyfikat studiów prawniczych dla dziennikarzy w Academie du Droit International w Hadze. W chwili wybuchu II wojny światowej, już 3 września 1939 roku, po przystąpieniu Francji do wojny zapisał się jako ochotnik do tworzącej się we Francji Armii Polskiej. 24 września 1939 roku przybył do ośrodka formowania wojskowego w Coetquidan (Polacy wymawiali to „koczkodan”) w Breatnii, którego dowódcą był generał Stanisław Maczek, gdzie został instruktorem w Szkole Podoficerskiej. W tym czasie był jednym z założycieli i współpracowników tygodnika „Polska Walcząca”, organu Polskich Sił Zbrojnych na Obczyźnie. W czerwcu 1940 roku w obliczu klęski militarnej Francji, Szkoła Podoficerska w Coetquidan została przekształcona w batalion bojowy. Jednostka ta brała udział w akcjach na terenie Bretanii, a następnie dotarła forsownymi marszami na wybrzeże, skąd z Belle Île Witold razem z formacją został przetransportowany do Plymouth w Anglii. Po przybyciu do Wielkiej Brytanii służył początkowo w I Brygadzie Strzelców w Szkocji jako dowódca plutonu. W styczniu 1941 roku został przeniesiony do Sztabu Naczelnego Wodza, generała Władysława Sikorskiego w Londynie i został kierownikiem referatu prasowego, późniejszej Kwatery Prasowej Polskich Sił Zbrojnych. W czasie pobytu w Londynie, poza zajęciami w Sztabie Generalnym, Witold brał czynny udział w pracach Związku Dziennikarzy RP. Zasiadał wielokrotnie we władzach Związku. Był również założycielem Klubu Polskich Ziem Zachodnich, który powstał w Londynie w 1942 roku. W styczniu 1945 roku został mianowany kapitanem, a wkrótce przeniesiony na własną prośbę jako oficer prasowy do Armii Kanadyjskiej, w skład której wchodziła polska I Dywizja Pancerna generała Stanisława Maczka. Jako oficer prasowy brał czynny udział akcjach wojsk sojuszniczych na terenie Holandii (Arnhem) i Niemiec w końcowej fazie wojny. Przesyłał również depesze i korespondencję z teatru wojny do prasy polskiej w Londynie.

Po zakończeniu wojny, we wrześniu 1945 roku po powrocie do Londynu i po rozwiązaniu Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, pracował w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Oddziale Doradczo-Łącznikowym Inspektoratu pod kierownictwem majora Józefa Lipskiego, byłego ambasadora RP w Berlinie. Witold Leitgeber otrzymał następujące odznaczenia wojenne: - brytyjskie: „France and Germany”, „Defence Medal”, „War medal” w 1946 roku, - polskie: “Medal Wojska” w 1946 roku i ponownie w następnym.

W maju 1948 roku został zdemobilizowany i rozpoczął pracę redakcyjną w Sekcji Polskiej Radia Brytyjskiego (BBC) w Londynie, a w styczniu 1949 roku podpisał stały kontrakt z tą rozgłośnią, w której pracował jako redaktor i lektor do czasu przejścia na emeryturę w dniu 28 czerwca 1975 roku. W okresie pracy w BBC redagował audycje polityczne z zakresu wojskowości, również podejmował podróże zagraniczne (m.in. do Kanady i Stanów Zjednoczonych), skąd przysyłał korespondencje. W dalszym ciągu umieszczał artykuły w polskiej prasie emigracyjnej, a także brał udział w pracach „Société Paul Claudel” w Paryżu. Z rodziną tego wielkiego poety francuskiego łączyła go bliska, wieloletnia przyjaźń.

W 1962 roku ożenił się z Iloną Paszkiewiczówną, córką generała brygady Gustawa Paszkiewicza. Miał dwie córki: Roksanę, z pierwszego małżeństwa Ilony, urodzoną w 1954 roku i zaadoptowaną, oraz Bożenę, urodzoną w 1965 roku, mieszkającą w Londynie. W okresie czynnej pracy zawodowej i po jej zakończeniu, artykuły i rozprawy autorstwa Witolda Leitgebera ukazywały się w „Polsce Walczącej” (m.in. cykl z l.1946/1947 pod pseudonimem Tadeusz Naler o sytuacji w Polsce), „Dzienniku Polskim i Dzienniku Żołnierza”, „Wiadomościach”, paryskiej „Kulturze”, „Bulletin de la Société Paul Claudel” i innych. Wzmianki o Witoldzie L. zamieszczone zostały m.in. w książkach: - Stanisława Strumpha-Wojtkiewicza Gwiazda Władysława Sikorskiego, Warszawa 1946, - Literatura Polska na Obczyźnie 1949-1960, oprac. zbior., t.11, Londyn 1946, - Ryszarda Kiersnowskiego, Reportaż spod ciemnej gwiazdy, Londyn 1967.

Swoją spuściznę pochodzącą z długiego i bogatego w wydarzenia życia Witold Leitgeber przekazał Bibliotece Uniwersyteckiej w Toruniu, w której w Archiwum Emigracji zostało założone jego archiwum, zawierające cztery działy z materiałami i dokumentami dotyczącymi spraw osobistych, rodzinnych, pracy dziennikarskiej, wojskowej, korespondencję, pamiętniki. Część materiałów dotyczących Witolda Leitgebera, znajduje się poza Archiwum Emigracji UMK w Toruniu - w Bibliotece Polskiej i Instytucie i Muzeum gen. Władysława Sikorskiego w Londynie oraz w Bibliotece Polskiej w Paryżu. Zmarł 6 stycznia 2007 roku w Londynie. Urna z prochami Witolda Leitgebera została złożona w kaplicy Zmartwychwstania w kościele NMP Matki Kościoła na Ealingu w Londynie.

źródło opisu: http://pl.wikipedia.org/wiki/Witold_J%C3%B3zef_Leitgeber

pokaż więcej
Wszystkie Poza moją biblioteczką W mojej biblioteczce Pokaż książki znajdujące się:
W kwaterze prasowej. Dziennik z lat wojny 1939-1945. Od Coëtquidan do „Rubensa”
W kwaterze prasowej. Dziennik z lat wojny 1939-1945. Od Coëtquidan do „Rubensa”
Witold Józef Leitgeber

7 (1 ocen i 0 opinii)
W kwaterze prasowej. Dziennik z lat wojny 1939-1945. Od Coëtquidan do „Rubensa” Cykl: Biblioteka Polska (tom 1)
Seria: Czerwona
Wspomnienia wojenne dziennikarza pochodzącego ze znanej poznańskiej rodziny. "Jako świadek i uczestnik różnych wydarzeń politycznych i wojskowych z dokładnością i sumiennością dziennikarza odnoto...
czytelników: 1 | opinie: 0 | ocena: 7 (1 głos)

Wywiad z autorem

Chciałbyś zadać pytanie swojemu ulubionemu autorowi?
Dołącz do grupy „Rozmowy z autorami” i zaproponuj pytania, my zorganizujemy wywiad.

Dyskusje o autorze

1
1
0
Tylu naszych czytelników chce przeczytać książki tego autora.
Tyle osób przeczytało książkę tego autora.
Tyle książek tego autora znajduje się w naszej bazie.

Fani autora (0)

Lista jest pusta
Czytelnicy (1)

zgłoś błąd zgłoś błąd