Profil użytkownika: gwiazdka

Jak wielka może być rozpacz matki po stracie dziecka? Do czego potrafi posunąć się człowiek, który stracił kogoś najbliższego? Jak wielką siłę potrafi wyzwolić nadzieja i do jakich czynów popchnąć? Postawione wyżej pytania stają przed czytelnikiem, który ma okazję sięgnąć po książkę Klaudii Muniak pt „Rozpacz”. Kolejny thriller psychologiczny, w którym czytelnik ma możliwość poznać rzeczywistość z punktu widzenia kilku osób. Pomimo iż narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, przebieg wydarzeń odbierany jest z perspektywy bardzo zróżnicowanych bohaterów. A trzeba przyznać, że są to postacie bardzo ciekawe. I, co trzeba przyznać, dobrze wykreowane. Po pierwsze, bohaterowie są zróżnicowani, solidnie scharakteryzowani, mocno przekonujący. Jedni wzbudzają sympatię, innych trochę ciężko polubić, ale też autorka pozwoliła sobie na ciekawy zabieg, w wyniku którego niektórzy nasi znajomi przechodzą całkiem logiczną, życiową przemianę.

Akcja powieści jest zajmująca już na wstępie. Początkowe zagadki w trakcie lektury zostają rozwiązane, ale w ich miejsce autorka mnoży kolejne niewiadome, które intrygują i wciągają do dalszej lektury. Treść powieści pozostaje jedna wielką niewiadomą, która wciąga czytelnika i nie pozwala nawet na chwilę odetchnąć. Ponadto pozornie niespodziewane zbiegi okoliczności dodają pewnego smaczku podczas odbioru powieści.

W powieści, jako że wiele wskazuje na popełnione przestępstwa, pojawia się motyw śledztwa, co powinno zadowolić miłośników literatury kryminalnej, jednak to nie policjanci są tu najważniejsi: dochodzenie policyjne zostaje zepchnięte na dalszy plan. Główne śledztwo prowadzi dziennikarka Wiktoria, która wciąga do pomocy Sonię, przyjaciółkę jednej z ofiar.

„Rozpacz” ma jeszcze tę zaletę, że padają w niej pytania, nad którymi żaden myślący człowiek nie przejdzie obojętnie i musi zastanowić się, jak dalece człowiek może czy powinien się posunąć w swoich poczynaniach, aby nie przekroczyć moralnej granicy i jak dużo można usprawiedliwić bólem po stracie bliskich.

Powieść jest bardzo wciągająca. Muniak pisze sprawnie i bardzo płynnie, język jest plastyczny, postaci także intrygują, kolejne zdarzenia potrafią mocno zaskoczyć. Jednak nie do końca podeszło mi zakończenie powieści. Teoretycznie akcja była pełnym rozbiegu, finisz pojawił się niespodziewanie i jakby zabrakło całkowitego wyjaśnienia. Część wątków została potraktowana bardzo po macoszemu, zabrakło pełnego i solidnego wyjaśnienia. Tak więc dużo się wyjaśniło, ale niedomówienia pozostały i sprawiły, że całość straciła wyrazistość. Gdzieś w głowie pojawiła się myśl, że może to jednak nie jest jeszcze finał, że będzie dalszy ciąg i wtedy poznamy pozostałe odpowiedzi, bo jeśli to już tyle, to czuję się oszukana i niedoinformowana. I nie chodzi tu, aby odbiorcy wykładać czarno na białym najbłahsze kwestie, ale kilka problemów ma się nijak do wcześniejszych wyjaśnień, a skoro wątek pojawia się w powieści, to moim zdaniem obowiązkiem autora jest wyjaśnienie go: powtórzę za Czechowem „Jeśli w pierwszym akcie na ścianie wisi strzelba, to w następnym musi ona wypalić. Jeśli nie ma wypalić, nie powinna się tam znaleźć.” Pomimo tej uwagi „Rozpacz” Klaudii Muniak jest warta przeczytania i mocno zajmująca. Warto po nią sięgnąć, szczególnie, że porusza wiele ważnych i aktualnych problemów.

Jak wielka może być rozpacz matki po stracie dziecka? Do czego potrafi posunąć się człowiek, który stracił kogoś najbliższego? Jak wielką siłę potrafi wyzwolić nadzieja i do jakich czynów popchnąć? Postawione wyżej pytania stają przed czytelnikiem, który ma okazję sięgnąć po książkę Klaudii Muniak pt „Rozpacz”. Kolejny thriller psychologiczny, w którym czytelnik ma...

Dwie siostry, Olivia i Caitlin, trzynasto- i dziesięciolatka, zostają same w domu. W nocy przychodzi człowiek w masce na twarzy i zabiera ze sobą Olivię. Zostawiona sama sobie młodsza z nich, Caitlin, pomimo straty, przez lata próbuje ułożyć własne życie. Tymczasem po szesnastu latach, zupełnie niespodziewanie, wraca starsza siostra. Po pierwszych chwilach euforii, Caitlin zaczynają nachodzić coraz większe wątpliwości, czy ta kobieta, pomimo, iż wygląda jak Olivia, na pewno jest zaginioną dziewczyną. Problemem jest, iż nikt jej nie wierzy, otoczenie nawet podejrzewa młodszą z sióstr o problemy psychiczne i emocjonalne.
Powieść „Nie ta córka” Dandy Smith to początkowo historia obyczajowa, która coraz bardziej przekształca się w thriller psychologiczny. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, w większej części przedstawiona z punktu widzenia Caitlin, a przeplatane drugim, dużo skromniejszym, wątkiem, gdzie narratorem jest Elinor. Oba tematy opowiadane są równorzędnie i bardzo długo nie wiadomo, kiedy i w jaki sposób ze sobą splotą. Podczas lektury zastanawiało mnie także, czy te motywy dzieją się w tym samym, czy może różnych czasach, bo autorka nie dała czytelnikowi żadnej wskazówki na ten temat.
Akcja powieści jest dobrze poprowadzona. Napięcie narasta już od pierwszych rozdziałów i nie maleje do końca ani na chwilę. W dodatku autorka kilkakrotnie wprowadza mocno intrygujące zwroty akcji, szczególnie wtedy, kiedy wydawałoby się, że wszystko jest jasne, tymczasem pojawia sie kolejna niespodzianka. Zakończenie jest z jednej strony lekko przewidywalne, z drugiej jednak parę rzeczy i wydarzeń mocno czytelnika zaskakuje. Wątek drugi, ten bardziej marginalny, historia Elinor, chwilami był trudniejszy w odbiorze, pomimo, że skromny objętościowo, za to bardziej uczuciowy, mocniej wpływał na emocje.
Bohaterowie „Nie tej córki” byli bardzo zróżnicowani i barwni, i co pozytywnie zadziałało na korzyść powieści, dobrze umotywowani psychologicznie. Działania wszystkich postaci świetnie odpowiadały ich charakterom, i miały pozytywny wpływ na przebieg wydarzeń.
Język i narracja powieści moim zdaniem wypadły w „Nie tej córce” bardzo korzystnie, treść jest łatwa w odbiorze, miejscami tylko spowolniona nadmiarem emocji. Chęć poznania rozwiązania zagadki, która wypadła ciekawie i oryginalnie, motywowała do kontynuowania lektury, zaś rozwiązanie może nie było największym osłupieniem, ale też nie prowadziło do rozczarowania. Może podczas lektury czytelnik raz czy drugi zwrócił uwagę, czy poczuł irytację lekką naiwnością głównych bohaterek, mimo to nie umniejszyło wartości przekazywanych treści. Tak więc „Nie ta córka” Dandy Smith to interesująca lektura dla miłośników thrillerów oraz powieści obyczajowych.

Dwie siostry, Olivia i Caitlin, trzynasto- i dziesięciolatka, zostają same w domu. W nocy przychodzi człowiek w masce na twarzy i zabiera ze sobą Olivię. Zostawiona sama sobie młodsza z nich, Caitlin, pomimo straty, przez lata próbuje ułożyć własne życie. Tymczasem po szesnastu latach, zupełnie niespodziewanie, wraca starsza siostra. Po pierwszych chwilach euforii, Caitlin...

„Nieznajomi” Izabeli Janiszewskiej to opowieść o Grecie, ilustratorce książek dla dzieci, kobiecie samotnej, która po rozwodzie wychowuje syna- jedynaka i wydawałoby się, osobie prowadzącej spokojną egzystencję, ale tylko do czasu. Czyli do momentu, gdy do domu stojącego po sąsiedzku wprowadza się starsze małżeństwo, niby sympatyczne, ale za pozorami tej życzliwości kryje się jakiś fałsz. Greta postanawia rozgryźć, co skrywa się za zamkniętymi drzwiami spokojnego na pozór domku.
Początek historii średnio do mnie przemówił, zanim dałam się porwać opowieści musiałam przebrać przez kilkadziesiąt stron. Zawiązanie intrygi wydało mi się lekko naciąganie i niezbyt przekonywujące. Jednak kiedy minął już moment krytyczny, książka czytała się sama. Co prawda główna bohaterka mocno mnie irytowała, jednak- mimo wszystko- to jej kibicowałam podczas lektury. Jako osoba została nieźle przedstawiona, zresztą podobnie rzecz miała się z innymi postaciami. Nie wszystkie dało się lubić, ale taki zabieg moim zdaniem dobrze oddaje rzeczywistość i przysłużył się treści, tekst nie jest przesłodzony i wydaje się bardziej realny.
Jeżeli skupimy się na akcji, to kilka jej zwrotów bardzo mnie zaintrygowało. Jak wspomniałam, początek był lekko naciągnięty, potem już wydarzenia wydały mi się bardziej logiczne. Co prawda autorka zaserwowała czytelnikom kilka epizodów jednocześnie i nie do końca było wiadomo, co z czym się łączy oraz ilu jest sprawców, ale w perspektywie ogółu ta wielowątkowość wybroniła się całkiem dobrze.
Autorce udało się wytworzyć niepowtarzalny klimat, który przydawał lekturze smaczku i lekkiego niepokoju, szczególnie podczas niektórych scen, które zwodziły czytelnika na manowce. A było kilka takich chwil w „Nieznajomych”, kiedy coś pewnego zmieniało się diametralnie, tworząc zupełnie inną rzeczywistość.
Narracja w powieści prowadzona jest z perspektywy Grety, jedynie drobne fragmenty to monolog mężczyzny, który do samego końca nie jest stuprocentowo zdefiniowany, ale te fragmenty stanowią najbardziej klimatyczne kawałki „Nieznajomych”.
„Nieznajomi” to thriller psychologiczny z niewielkimi wstawkami obyczajowymi, które są konieczne do zbudowania tło dla głównego wątku. Można też doszukać się tu elementów kryminału, ale one także podporządkowane są wprowadzaniu napięcia niezbędnego w thrillerze. Wszystko to sprawia, iż lektura „Nieznajomych” jest bardzo interesująca. Ciekawa zagadka, dobrze poprowadzona akcja (nawet jeśli z lekkim potknięciem na początku), próby kilkakrotnego zmylenia czytelnika, logiczne rozwiązanie, barwni bohaterowie stanowią powody, dla których warto książkę przeczytać. A jeżeli dołożymy do tego ważkie tematy poruszone przez Janiszewską, lektura „Nieznajomych” będzie jeszcze bardziej wielowymiarowa i angażująca, skłaniająca nie tylko do śledzenia fabuły, lecz także do refleksji nad ludzkimi relacjami i skrywanymi emocjami.

„Nieznajomi” Izabeli Janiszewskiej to opowieść o Grecie, ilustratorce książek dla dzieci, kobiecie samotnej, która po rozwodzie wychowuje syna- jedynaka i wydawałoby się, osobie prowadzącej spokojną egzystencję, ale tylko do czasu. Czyli do momentu, gdy do domu stojącego po sąsiedzku wprowadza się starsze małżeństwo, niby sympatyczne, ale za pozorami tej życzliwości kryje...