Profil użytkownika: Eliza

książka, która próbuje być mroczną historią o zemście, traumie i przemocy, ale niestety gubi się w naciąganych rozwiązaniach fabularnych. Punkt wyjścia może jeszcze intrygować, jednak im dalej w las, tym trudniej zawiesić niewiarę. Największym problemem jest logika wydarzeń. Serb ścigający bohaterów nagle bez żadnego sensownego wyjaśnienia zaczyna mówić po polsku?

książka, która próbuje być mroczną historią o zemście, traumie i przemocy, ale niestety gubi się w naciąganych rozwiązaniach fabularnych. Punkt wyjścia może jeszcze intrygować, jednak im dalej w las, tym trudniej zawiesić niewiarę. Największym problemem jest logika wydarzeń. Serb ścigający bohaterów nagle bez żadnego sensownego wyjaśnienia zaczyna mówić po polsku?

7/2026

„Smak. Życie i jedzenie” – Stanley Tucci

Książka zapowiadała się jako osobista opowieść o jedzeniu, rodzinie i wspomnieniach, jednak w moim odczuciu pozostawia spory niedosyt. Choć autor jest znanym aktorem i miłośnikiem kuchni, jego styl pisania okazuje się zaskakująco płytki i mało angażujący.

Już na poziomie języka książka sprawia wrażenie bardzo uproszczonej. Zdania są banalne, często brzmią jak wypracowanie 5to klasisty:

„Felicity zaoferowała, że przygotuje pieczone ziemniaki. Ponieważ wszyscy uwielbialiśmy pieczone ziemniaki, uznaliśmy to za świetny pomysł.”

Takich zdań jest w książce o wiele za dużo. Omijałam cale fragmenty, a po 2/3 musiałam odłożyć przez szacunek dla własnego czasu.

Kolejnym problemem jest powtarzalność. Mimo że książka liczy około 300 stron, odnosi się wrażenie, jakby wciąż krążyła wokół tych samych tematów: jedzenia, rodzinnych spotkań i wspomnień, bez realnego pogłębiania refleksji. Brakuje wyraźnej struktury lub rozwoju — kolejne rozdziały nie wnoszą wiele nowego.

Dużą część objętości stanowią również przepisy kulinarne. Choć dla niektórych czytelników mogą one być atrakcyjne, sprawiają wrażenie „zapychacza”, który ma sztucznie zwiększyć objętość książki, troche takie tabelki w pracy magisterskiej ;) Zamiast pogłębić opowieść o relacji autora z jedzeniem, przepisy często przerywają narrację i osłabiają jej spójność.

Podsumowując, to książka, która mogłaby być znacznie krótsza i bardziej treściwa. Pomysł na połączenie autobiografii z kuchnią jest interesujący, ale jego realizacja wypada przeciętnie. To pozycja raczej dla zagorzałych fanów Stanleya Tucciego niż dla osób oczekujących dobrze napisanej, pogłębionej opowieści o jedzeniu i życiu.

7/2026

„Smak. Życie i jedzenie” – Stanley Tucci

Książka zapowiadała się jako osobista opowieść o jedzeniu, rodzinie i wspomnieniach, jednak w moim odczuciu pozostawia spory niedosyt. Choć autor jest znanym aktorem i miłośnikiem kuchni, jego styl pisania okazuje się zaskakująco płytki i mało angażujący.

Już na poziomie języka książka sprawia wrażenie bardzo uproszczonej....

3/2026


To było straszne. Przerażające.

„To był nasz dom” można podsumować fragmentem piosenki:

Kto się boi Gargamela,
Niechaj zaraz idzie spać,
Bo to filmy dla tych, co się lubią bać.

Eve i Charlie wprowadzają się do starego domu na malowniczym wzgórzu. Remont się toczy, pies biega szczęśliwy po ogrodzie - sielanka, idylla, Pinterest by płakał ze wzruszenia.
Aż tu nagle (bo jakżeby inaczej) podczas śnieżycy do drzwi puka pięcioosobowa rodzina. Ojciec z tajemniczym uśmiechem oznajmia, że… kiedyś tu mieszkał. I że jego rodzina bardzo chciałaby zwiedzić dom.
Tak. Dom zupełnie obcych ludzi.
Takie rzeczy tylko w Ameryce.

Nie będę spoilerować, ale wewnętrzny głos Eve mówiący: „jak wejdą, to już nigdy nie wyjdą” był strzałem w dziesiątkę.


Ostatni raz czytałam horror wieki temu i ta książka brutalnie przypomniała mi, dlaczego od tamtej pory trzymam się od nich z daleka. Horrory potrafią zrobić w głowie taką sieczkę, że człowiek przestaje ufać komukolwiek. Ja na przykład przez najbliższy miesiąc nie otworzę drzwi nikomu. Listonosz? Nie. Kurier? Absolutnie nie. Koleżanka? Zadzwonić najpierw. Sorry.

A jeśli kiedykolwiek do waszych drzwi zapuka ktoś, kto z tajemniczym uśmiechem oznajmi, że „wychował się w waszym domu”, to pamiętajcie:
trzeba natychmiast trzasnąć drzwiami, zadzwonić na policję, po egzorcystę, poinformować tę wścibską sąsiadkę spod piątki (ona i tak już wie) i na koniec… wyprowadzić się jak najdalej.

Na przykład do Pcimia Dolnego. Piękny o każdej porze roku.
Tak tylko sugeruję. 😌📚

3/2026


To było straszne. Przerażające.

„To był nasz dom” można podsumować fragmentem piosenki:

Kto się boi Gargamela,
Niechaj zaraz idzie spać,
Bo to filmy dla tych, co się lubią bać.

Eve i Charlie wprowadzają się do starego domu na malowniczym wzgórzu. Remont się toczy, pies biega szczęśliwy po ogrodzie - sielanka, idylla, Pinterest by płakał ze wzruszenia.
Aż tu...