Korona popiołów

Dnf skończyłam na str. 260 po tym jak dowiedziałam się że Set będzie żył i dalsza akcja mnie nie obchodzi bo tą serię czytałam dla jego charakteru

Dnf skończyłam na str. 260 po tym jak dowiedziałam się że Set będzie żył i dalsza akcja mnie nie obchodzi bo tą serię czytałam dla jego charakteru

Ta część prawdę mówiąc zawiodła mnie najbardziej. Tak gdzieś od połowy książki zaczęła mi się niemiłosiernie dłużyć. Nie mogę powiedzieć, że stała się przewidywalna, co to to nie, lecz chyba po prostu przestało mnie interesować to co wydarzy się dalej.
Ani razu z jakiegoś powodu nie zwątpiłam w Seta, cały czas wierzyłam w to, iż na końcu okaże się tym dobrym i w którymś momencie kontynuowałam tę część tylko po to by poznać jego dalsze losy. Czy zostanie mu wynagrodzone to przez co musiał przejść.

Zachowanie Azraela z drugiej strony zaczęło mnie irytować. Niby taki potężny archanioł a przez 1/4 książki unikał Taris i tańczył tak jak ona mu zagrała. Niby rozumiem, że nie chciał na nią naciskać, ale w moim odczuciu jakieś takie sztuczne to było. Mówi, że nie jest w stanie bez niej żyć, ale gdy dowiaduje się, że uciekła do Gehenny to nie wyrusza natychmiast na jej poszukiwania.

Wiem, że nie każdy musi się ze mną zgadzać, ale według mnie ta część była najgorsza.

Ta część prawdę mówiąc zawiodła mnie najbardziej. Tak gdzieś od połowy książki zaczęła mi się niemiłosiernie dłużyć. Nie mogę powiedzieć, że stała się przewidywalna, co to to nie, lecz chyba po prostu przestało mnie interesować to co wydarzy się dalej.
Ani razu z jakiegoś powodu nie zwątpiłam w Seta, cały czas wierzyłam w to, iż na końcu okaże się tym dobrym i w którymś...

Pierwsze dwa tomy bardzo mi się podobały. Niestety ostania część mnie rozczarowała.
Przestało być ciekawie, a zrobiło się nużąco i trochę bez sensu. Jedynie historia Seta była interesująca.

Pierwsze dwa tomy bardzo mi się podobały. Niestety ostania część mnie rozczarowała.
Przestało być ciekawie, a zrobiło się nużąco i trochę bez sensu. Jedynie historia Seta była interesująca.

Najmniej ciekawa książka z serii.

Najmniej ciekawa książka z serii.

Cały cykl interesujący, chociaż momentami były dłużyzny szczególnie w opisach bitew. Plusem książki było pokazanie historii z perspektywy obojga bohaterów, lubię mieć wgląd w myśli i uczucia każdej ze stron.

Cały cykl interesujący, chociaż momentami były dłużyzny szczególnie w opisach bitew. Plusem książki było pokazanie historii z perspektywy obojga bohaterów, lubię mieć wgląd w myśli i uczucia każdej ze stron.

Na początku sprawiła że miałam zastój czytelniczy ale gdy do niej wróciłam to tylko się rozkręcała a chwilę przed zakończeniem myślałam że przejdę zawał od emocji, które wywołała akcja bohaterów.

Na początku sprawiła że miałam zastój czytelniczy ale gdy do niej wróciłam to tylko się rozkręcała a chwilę przed zakończeniem myślałam że przejdę zawał od emocji, które wywołała akcja bohaterów.

Trzecia część Kronik Atlantydy zdecydowanie mnie zawiodła. Niestety po dwóch poprzednich tomach kompletnie się tego nie spodziewałam.

Sam wątek Taris bardzo mi nie pasował - główna bohaterka straciła swój charakter i to co w niej lubiłam od początku. Stała się nijaka a to co przytrafiło się jej na końcu drugiego tomu tutaj kompletnie nie pasowało.

Miałam wrażenie, że autorka straciła pomysł na fabułę. O ile w poprzednich tomach szukanie tytułowych insygniów było ciekawe tak w tym tomie zostało to zupełnie spłaszczone. Całe intrygi rozwiązały się w przeciągu kilku minut i nie bawiły tak jak powinny.

Od początku do całej serii miałam dość mieszane uczucia i tutaj ocena jest przede wszystkim za pomysł, który jest ciekawy o pomieszanie kilku mitologii tak aby do siebie pasowały i składało się to w całość.

Końcówka totalnie nie pasowała mi do całości i była po prostu dziwna 😅

Mimo wszystko książkę czytało się szybko i całkiem dobrze się na niej bawiłam - mimo, że częściej denerwowałam się na te bezsensowne sceny.

Trzecia część Kronik Atlantydy zdecydowanie mnie zawiodła. Niestety po dwóch poprzednich tomach kompletnie się tego nie spodziewałam.

Sam wątek Taris bardzo mi nie pasował - główna bohaterka straciła swój charakter i to co w niej lubiłam od początku. Stała się nijaka a to co przytrafiło się jej na końcu drugiego tomu tutaj kompletnie nie pasowało.

Miałam wrażenie, że...

*OPINIA DLA OSÓB KTÓRE PRZECZYTAŁY JUŻ CAŁĄ SERIĘ*

Powiedzieć, że się rozczarowałam, to zdecydowanie za mało. O ile pierwsze dwie części oceniłam dość pozytywnie, tak ta ostatnia część zupełnie do mnie nie trafiła.

Zacznijmy od tego, że główna bohaterka została wykorzystana, szantażowana, okłamana, a na końcu pozbawiona życia. I choć to wydarzenie powinno wstrząsnąć fabułą, mam wrażenie, że nikt w świecie przedstawionym nie potraktował tego z należytą powagą. Rozumiem, że większość postaci była nieśmiertelna i całkowicie skupiona na odzyskaniu Atlantydy, ale sposób, w jaki obchodzili się z Taris, to po prostu czysty egoizm. Takie potraktowanie postaci, która przez cały czas tylko im pomagała było dla mnie mocnym zawodem.

Było tego wszystkiego po prostu za dużo – kłamstw, intryg, manipulacji, a to wszystko podporządkowane jednemu celowi: dotarciu na Atlantydę. Ostatecznie jednak kulminacyjne wydarzenie okazało się zaskakująco bezbarwne. Bez jakiejkolwiek emocjonalnej głębi.

Co gorsza, nie udało mi się zbudować więzi z żadnym bohaterów. Set zawiódł – tłumacząc śmierć Taris jakąś wyższą koniecznością, jakby to ją usprawiedliwiało. Hektor traktował Kimmy jak przedmiot, który można odrzucić, gdy przestaje być użyteczny. A Azrael… jego zachowanie momentami przypominało emocjonalny chaos. Przez dwanaście tysięcy lat tęsknił za Neith, by nagle, w ciągu jednego roku, porzucić tę miłość na rzecz kobiety, która wyglądała - jak się później okazuje - identycznie? To po prostu się nie spina.

Z ciężkim sercem muszę przyznać, że żałuję przeczytania tej części. A szkoda ogromna, bo sam pomysł na fabułę naprawdę bardzo mi się podobał. Niestety – zakończenie kompletnie nie udźwignęło tego potencjału.

*OPINIA DLA OSÓB KTÓRE PRZECZYTAŁY JUŻ CAŁĄ SERIĘ*

Powiedzieć, że się rozczarowałam, to zdecydowanie za mało. O ile pierwsze dwie części oceniłam dość pozytywnie, tak ta ostatnia część zupełnie do mnie nie trafiła.

Zacznijmy od tego, że główna bohaterka została wykorzystana, szantażowana, okłamana, a na końcu pozbawiona życia. I choć to wydarzenie powinno wstrząsnąć...

Ostatni tom, który najmniej mi się podobał. Momentami przekombinowany. Czytałam tylko po to, aby zakończyć. Nie porwał mnie. Poprzednie tomy zdecydowanie lepsze.

Ostatni tom, który najmniej mi się podobał. Momentami przekombinowany. Czytałam tylko po to, aby zakończyć. Nie porwał mnie. Poprzednie tomy zdecydowanie lepsze.

Ostani tom, a zarazem wielkie zaskoczenie dla mnie, bo ta część najbardziej mi się podobała. Nie irytowałam się już tak na bohaterów, starałam się ich bardziej zrozumieć, a nawet niektórych bardziej polubiłam. Wciąż było trochę nudno, ale trochę też się zadziało. No ale to zakończenie. Przewidziałam je, ale do tej historii takie pasowało.

Ostani tom, a zarazem wielkie zaskoczenie dla mnie, bo ta część najbardziej mi się podobała. Nie irytowałam się już tak na bohaterów, starałam się ich bardziej zrozumieć, a nawet niektórych bardziej polubiłam. Wciąż było trochę nudno, ale trochę też się zadziało. No ale to zakończenie. Przewidziałam je, ale do tej historii takie pasowało.