Berło światła

Gdyby można było dać 0 gwiazdek, ta pozycja by taką ocenę dostała. Czytało się źle, słuchało się źle. Dialogi żenujące. Bohaterowie płytcy i bez charakteru, jakby wszyscy byli jedną i tą samą osobą. Historia absurdalna, dziwaczna, spodziewałam się czegoś lepszego. Dotrwałam do 2/3 i się poddałam

Gdyby można było dać 0 gwiazdek, ta pozycja by taką ocenę dostała. Czytało się źle, słuchało się źle. Dialogi żenujące. Bohaterowie płytcy i bez charakteru, jakby wszyscy byli jedną i tą samą osobą. Historia absurdalna, dziwaczna, spodziewałam się czegoś lepszego. Dotrwałam do 2/3 i się poddałam

Książka jest po prostu rewelacyjna! Nie sposób się od niej oderwać. Chcemy wiedzieć przede wszystkim co się stanie z Malachim oraz jak potoczą się dalsze losy Azraela i Taris. Według mnie postaci są bardzo dobrze opisane, większości nie sposób nie polubić.

Książka jest po prostu rewelacyjna! Nie sposób się od niej oderwać. Chcemy wiedzieć przede wszystkim co się stanie z Malachim oraz jak potoczą się dalsze losy Azraela i Taris. Według mnie postaci są bardzo dobrze opisane, większości nie sposób nie polubić.

Czytało się lekko i bardzo przyjemnie. Lubię główną bohaterkę Taris i oczywiście Azraela:)

Czytało się lekko i bardzo przyjemnie. Lubię główną bohaterkę Taris i oczywiście Azraela:)

Najciekawsza książka z serii.

Najciekawsza książka z serii.

Zero chemii między głównymi bohaterami – to chyba największa bolączka tej książki.

Nie wiem, czy jestem już za stara na tego typu pozycje, czy może miałam zbyt wysokie oczekiwania wobec tej książki, ale główna para zupełnie mnie nie porwała. Biorąc pod uwagę fakt, że Nefertari ma 24 lata, liczyłam na bardziej „dojrzałą” lekturę. Tymczasem otrzymałam typowy romans między zadziorną 16-latką a łamiącym serca starszym o kilka lat bad boyem. Bohaterowie darzą się niechęcią, obrażają na każdym kroku, po czym nagle następuje zmiana ich zachowania o 180 stopni.

Co więcej, mam wrażenie, że autorka nie mogła się zdecydować, kto z głównej pary ma być „tym rozsądniejszym”. W jednym rozdziale jest to Taris, w kolejnym – Az. Pod koniec można odnieść wrażenie, że bohaterowie mają rozdwojenie jaźni: zaprzeczają sami sobie, a ich zachowania są całkowicie nielogiczne.

Sam pomysł na historię jest ciekawy. Po raz pierwszy spotkałam się z połączeniem motywów z różnych religii i jednoczesnym odnoszeniem się do faktów historycznych w tego typu powieści. Niestety, sporo elementów kuleje. Oprócz relacji głównych bohaterów najbardziej przeszkadzały mi przerysowane postacie (koleżanki Kimberly – głupiutkie, długowłose blondynki) oraz toporne wstawki ideologiczne w stylu: „kobiety górą, wspierajmy organizacje feministyczne”. Każdorazowo brzmiały one jak puste frazesy i nie wnosiły nic do historii – ot, popularny slogan, który trzeba było odhaczyć.

Pomysł był, potencjał też, ale całość rozminęła się z moimi oczekiwaniami. Szkoda, naprawdę spodziewałam się po tej pozycji czegoś więcej.

PS. Jedna z najlepszych literówek, jakie do tej pory widziałam w książkach; 151 strona - "strzepuje mu z marynarki niewidoczny tyłek i poprawia muchę".

Zero chemii między głównymi bohaterami – to chyba największa bolączka tej książki.

Nie wiem, czy jestem już za stara na tego typu pozycje, czy może miałam zbyt wysokie oczekiwania wobec tej książki, ale główna para zupełnie mnie nie porwała. Biorąc pod uwagę fakt, że Nefertari ma 24 lata, liczyłam na bardziej „dojrzałą” lekturę. Tymczasem otrzymałam typowy romans między...

zapowiada się nieźle, fajny pomysł, język, postacie- zobaczymy jak będzie dalej

zapowiada się nieźle, fajny pomysł, język, postacie- zobaczymy jak będzie dalej

Dość fajna pozycja ale raczej dla młodych odbiorców. Zachowania bohaterów opisałabym jako bardzo emocjonalne i nieadekwatne do wieku. Czy mając pierdyliard lat można zatrzymać się na poziomie emocjonalnym nastolatka ? Być może , wolę myśleć, że kiedyś się jednak dorasta. Główna bohaterka, która sama twierdzi, że wychodzi z różnych opresji tu jest nieustannie ratowana (XD do potęgi xd). Spodziewałam się też innego rozłożenia wątków. Tu sporo miejsca jednak zajmuje część romansowa a nie akcyjna. Za to na plus ciekawie zbudowany świat( fajny wątek z odwiedzaniem zaświatów) i różnorodni bohaterowie. Nie sięgnę po kolejne części.

Dość fajna pozycja ale raczej dla młodych odbiorców. Zachowania bohaterów opisałabym jako bardzo emocjonalne i nieadekwatne do wieku. Czy mając pierdyliard lat można zatrzymać się na poziomie emocjonalnym nastolatka ? Być może , wolę myśleć, że kiedyś się jednak dorasta. Główna bohaterka, która sama twierdzi, że wychodzi z różnych opresji tu jest nieustannie ratowana (XD do...

„Berło światła” niestety nie spełniło moich oczekiwań. Sięgnąłem po tę książkę z dużą ciekawością, skuszony opisem zapowiadającym przygodową fabułę w stylu Indiany Jonesa, z motywami egipskimi i wątkiem nadprzyrodzonym w postaci aniołów i bogów. Liczyłem na dynamiczną opowieść z elementami historii, mitologii i tajemniczych artefaktów. Ostatecznie jednak otrzymałem historię, która – mimo interesującego potencjału – bardziej przypominała romans osadzony w fantastycznym anturażu niż pełnokrwistą powieść przygodową.
Fabuła koncentruje się wokół poszukiwań tytułowego Berła Światła, jednego z artefaktów mających umożliwić podjęcie próby wydobycia zatopionej Atlantydy. Kluczową rolę w tych działaniach odgrywają istoty nieśmiertelne – anioły, dżiny oraz bóstwa znane z mitologii egipskiej, takie jak Set czy Horus. Główną bohaterką jest łowczyni skarbów Nefertari de Vesci, która podejmuje się misji odnalezienia artefaktu w zamian za obietnicę uleczenia śmiertelnie chorego brata, hrabiego Malachima de Mandeville’a. Zleceniodawcą tej niezwykłej wyprawy jest anioł Azrael, który z czasem staje się nie tylko towarzyszem podróży, ale i obiektem rosnącego uczucia głównej bohaterki. Pomimo ciekawego punktu wyjścia i wyraźnie zarysowanego konfliktu motywacyjnego, książka nie zdołała mnie wciągnąć. Konstrukcja narracyjna – naprzemienne przedstawianie wydarzeń z perspektywy Nefertari i Azraela – wypada dość schematycznie i nie dodaje głębi postaciom. Wręcz przeciwnie, z czasem emocjonalne przemyślenia Azraela zaczynają dominować nad logiką fabularną, co czyni jego postać momentami infantylną i nieprzekonującą. Postaci, które początkowo zapowiadały się interesująco, w dalszej części książki tracą wyrazistość i zdają się podporządkowane wątkom romansowym, które z kolei rozwijają się w przewidywalny sposób. Wątek przygodowy – będący, jak przypuszczałem, główną osią narracji – ustępuje miejsca schematycznym relacjom miłosnym i powtarzalnym dylematom emocjonalnym.
Podsumowując, „Berło światła” to powieść, która mogła być fascynującą przygodą z elementami fantasy i historii starożytnej, lecz ostatecznie okazała się przewidywalnym romansem osadzonym w egzotycznym tle. Miłośnikom książek przygodowych i mitologicznych mogę polecić inne tytuły, natomiast osoby ceniące fantastykę romantyczną mogą znaleźć tu coś dla siebie.

„Berło światła” niestety nie spełniło moich oczekiwań. Sięgnąłem po tę książkę z dużą ciekawością, skuszony opisem zapowiadającym przygodową fabułę w stylu Indiany Jonesa, z motywami egipskimi i wątkiem nadprzyrodzonym w postaci aniołów i bogów. Liczyłem na dynamiczną opowieść z elementami historii, mitologii i tajemniczych artefaktów. Ostatecznie jednak otrzymałem...

Nie wiem co mam napisać. Początkowo zapowiadało się super, ale im dalej tym coraz bardziej zaczynało mnie wszystko irytować. W szczególności ten anioł. Po kontynuację nie sięgnę. Ale inne książki autorki chętnie dalej będę czytać.

Nie wiem co mam napisać. Początkowo zapowiadało się super, ale im dalej tym coraz bardziej zaczynało mnie wszystko irytować. W szczególności ten anioł. Po kontynuację nie sięgnę. Ale inne książki autorki chętnie dalej będę czytać.

Przed sięgnięciem po tę książkę dokładnie zapoznałam się z opiniami na jej temat i muszę przyznać, że skrajność tych recenzji trochę mnie przeraziła :D. Ale to zrozumiałe – każdy szuka w lekturze czegoś innego, stąd tak różne perspektywy.

Osobiście uważam, że książka jest poprawna i czyta się ją lekko. Świat wykreowany przez autorkę jest intrygujący – choć być może przemawia przeze mnie moja słabość do mitologii. Szczególnie podobało mi się połączenie bóstw z różnych mitologii i zestawienie ich w jednej historii, tworząc fascynującą mozaikę znanych nam postaci.

Pięknie przedstawiony jest również wątek miłości głównej bohaterki do brata oraz jej gotowość do zrobienia wszystkiego, by go ocalić. Naprawdę sama chciałabym mieć taką siostrę. Końcówka bardzo mnie wzruszyła - ale tu nie będę za wiele zdradzać.

Co do wątku romantycznego... cóż, nie polubiłam Azraela. Niezależnie od jego motywów, wykorzystywanie osoby pogrążonej w rozpaczy i chwytającej się ostatniej nadziei jest dla mnie niesmaczne. Nie potrafię zrozumieć, jak po czymś takim mogłoby się między nim a bohaterką zrodzić coś więcej. Tutaj zdecydowanie liczę na rozwinięcie relacji Set – Taris :)

Podsumowując – polecam. To naprawdę dobra książka fantasy. Może nie wybitna, ale z pewnością nie zasługuje na miano słabej. To solidna, momentami zabawna, a innym razem poruszająca lektura, która potrafi chwycić za serce.

Przed sięgnięciem po tę książkę dokładnie zapoznałam się z opiniami na jej temat i muszę przyznać, że skrajność tych recenzji trochę mnie przeraziła :D. Ale to zrozumiałe – każdy szuka w lekturze czegoś innego, stąd tak różne perspektywy.

Osobiście uważam, że książka jest poprawna i czyta się ją lekko. Świat wykreowany przez autorkę jest intrygujący – choć być może...