Mamy głos. Świeccy, Kościół, kryzys.

Ebook w abonamencie legimi.
Czy wiecie, że w początkach chrześcijaństwa biskupów wybierali wierni spośród siebie? Pisze o tym św. Paweł w pierwszym liście do Tymoteusza, wymieniając cechy, jakie powinien mieć biskup: „Biskup więc powinien być nienaganny, mąż jednej żony (czyli nie rozwodnik – przyp. moje),trzeźwy, rozsądny, przyzwoity, gościnny, sposobny do nauczania, nie przebierający miary w piciu wina, nieskłonny do bicia, ale opanowany, niekłótliwy, nie chciwy na grosz, dobrze rządzący własnym domem, trzymający dzieci w uległości, z całą godnością. Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele własnego domu jakżeż będzie się troszczył o Kościół Boży?” -1 Tym 3, 2-5.
Jak widać, nie ma tu mowy o celibacie, wprowadzonym dopiero w XI wieku, a biskup oprócz żony ma mieć także dzieci. Podobnie było u Żydów- kto nie miał żony i dzieci, nie mógł uzyskać tytułu rabina, choćby nie wiem jak był wykształcony, bo jakżeby mógł dawać porady rodzinom bez własnego doświadczenia w tym zakresie? Dla przypomnienia – Jezusa wielokrotnie nazywano Rabbim 😉 .
Wiekszość autorów/ek od dawna istnieje w katolickich mediach i ich poglądy były mi znane. W którymś momencie trafiłam w internecie na wywiad z Marcinem Zielińskim, którego – mieszkając od dziesięcioleci poza Polską – zupełnie nie znałam. Kiedy znów otworzyłam ebooka, trafiłam akurat na jego wypowiedź o posłuszeństwie w dzisiejszym, pełnym skandali kosciele. Przypadek? Przyznaję, że autor przekonuje mnie do jego idei bycia posłusznym pomimo tylu wypaczeń, przywołując tych świętych, którzy tyle wycierpieli od instytucji Kościoła. Wbrew tytułowi, uważam, że świeccy w dzisiejszym kościele, zwłaszcza w Polsce, głosu nie mają. Ale być może ta książka zmieni choć trochę aktualną sytuację i dlatego jest bardzo potrzebna.
Polecam.

Ebook w abonamencie legimi.
Czy wiecie, że w początkach chrześcijaństwa biskupów wybierali wierni spośród siebie? Pisze o tym św. Paweł w pierwszym liście do Tymoteusza, wymieniając cechy, jakie powinien mieć biskup: „Biskup więc powinien być nienaganny, mąż jednej żony (czyli nie rozwodnik – przyp. moje),trzeźwy, rozsądny, przyzwoity, gościnny, sposobny do nauczania, nie...

Kościół tu na ziemi to nie tylko kapłani i osoby konsekrowane ale przede wszystkim świeccy i należy im się nie tylko głos w debacie, ale przede wszystkim głos w budowaniu Kościoła na naszej przestrzeni. Dobrze więc że powstała ta książka będąca w zasadzie zbiorem wypowiedzi dziesiątki świeckich (i kobiet i mężczyzn) na tematy związane bardziej z instytucją niż samą wiarą. Wypowiedzi są różne. Wiele z nich jak choćby ta otwierająca zbiorek – Tomasza Terlikowskiego bardzo mocno punktuje grzechy i zaniedbania instytucji oraz hierarchii; w ogóle tych głosów jest zdecydowanie najwięcej. Na drugim biegunie są głosy bardziej ostrożne jak choćby ten Marcina Zielińskiego, który kładzie akcent na współpracę i posłuszeństwo (w duchu ewangelicznej jedności) i  żadnym momencie nie odnosi się do gorszących historii współczesnego Kościoła. Wszystkie to głosy są ważne i potrzebne. Oby tylko chciały  być przez tych którzy dziś w Kościele-instytucji mają głos decydujący.

Kościół tu na ziemi to nie tylko kapłani i osoby konsekrowane ale przede wszystkim świeccy i należy im się nie tylko głos w debacie, ale przede wszystkim głos w budowaniu Kościoła na naszej przestrzeni. Dobrze więc że powstała ta książka będąca w zasadzie zbiorem wypowiedzi dziesiątki świeckich (i kobiet i mężczyzn) na tematy związane bardziej z instytucją niż samą wiarą....

Świetny zbiór wypowiedzi bardzo różnych, choć znających temat osób na temat ich zdaniem przyczyny kryzysu w obecnym kościele i przemyśleń co dalej. Są wypowiedzi ostrzejsze, są bardziej wyważone, ale wszystkie widzą aspekty do poprawy i najczęściej też mają recepty. Są bardziej zachowawcze, czyli poprawić pewne elementy, ale zachować dotychczasowe zasady, a są bardziej rewolucyjne, czyli więcej świeckich i więcej kobiet. Spodobała mi się myśl jednego z autorów, aby w tworzeniu nowego Kościoła uczestniczyła bardziej południowa półkula świata.
Mimo głównego tematu kryzysu jest tu jednak bardzo wiele pozytywnych pomysłów i bardzo wiele nadziei. Jedyne czego mi brakuje, to informacji "jak pomóc, gdzie się zgłosić" itp., gdyż warto by było tę pozytywną energię czytelnika po przeczytaniu tej książki skierować od razu we właściwym kierunku.

Świetny zbiór wypowiedzi bardzo różnych, choć znających temat osób na temat ich zdaniem przyczyny kryzysu w obecnym kościele i przemyśleń co dalej. Są wypowiedzi ostrzejsze, są bardziej wyważone, ale wszystkie widzą aspekty do poprawy i najczęściej też mają recepty. Są bardziej zachowawcze, czyli poprawić pewne elementy, ale zachować dotychczasowe zasady, a są bardziej...

Bardzo dobra książka złożona z artykułów różnych ludzi związanych z Kościołem Katolickim odpowiadającym na pytanie - co z tym Kościołem w czasie kryzysu?

Najbardziej podobał mi się artykuł Marcina Zielińskiego mówiący o przebaczeniu.

Fajnie się czytało. Polecam.

Bardzo dobra książka złożona z artykułów różnych ludzi związanych z Kościołem Katolickim odpowiadającym na pytanie - co z tym Kościołem w czasie kryzysu?

Najbardziej podobał mi się artykuł Marcina Zielińskiego mówiący o przebaczeniu.

Fajnie się czytało. Polecam.

Naprawdę warto. Różne osoby, różne spojrzenia i przemyślenia. I poczucie, że nie jest się odosobnionym :) Przy tym jest dość aktualna (2020 rok)

Naprawdę warto. Różne osoby, różne spojrzenia i przemyślenia. I poczucie, że nie jest się odosobnionym :) Przy tym jest dość aktualna (2020 rok)

Prawda, prawda, ale chyba nie przeczytają jej ci, co powinni :(

Prawda, prawda, ale chyba nie przeczytają jej ci, co powinni :(

Typowa zbiorówka, której wydawca nie do końca wiadomo w jakim kierunku chciał pójść. Autorzy felietonów "mieli głos" już od dawna, bo to znane nazwiska w katolickich mediach, więc to po prostu kolejny głos w dyskusji, ale ze względu na formę - nie wiadomo dokąd prowadzący. Za mało na rozpoczęcie debaty, zbyt różnorodnie by znaleźć wspólną myśl. Jako pojedyncze formy, nawet można znaleźć ciekawe przemyślenia, jako całość - nie wiadomo po co.

Typowa zbiorówka, której wydawca nie do końca wiadomo w jakim kierunku chciał pójść. Autorzy felietonów "mieli głos" już od dawna, bo to znane nazwiska w katolickich mediach, więc to po prostu kolejny głos w dyskusji, ale ze względu na formę - nie wiadomo dokąd prowadzący. Za mało na rozpoczęcie debaty, zbyt różnorodnie by znaleźć wspólną myśl. Jako pojedyncze formy, nawet...

"Nie jest prosto, nie jest łatwo" - chciałoby się zacytować słowa piosenki, gdy ktoś pyta, jak w dzisiejszych czasach ludzie wierzący podchodzą do życia, do drugiego człowieka, do pokusy priorytetu wartości przyświecających wyznawanej wierze. Nie jest łatwo mówić wprost o chrześcijaństwie, a wręcz jest niezwykle trudno w obecnym kryzysie Kościoła ze stoickim spokojem reprezentować postawę osoby wierzącej.
Kościół to nie tylko księża, biskupi i papież. To również ludzie tacy, jak Ty i ja. Jak wiemy, Kościół to wspólnota ludzi, a jednak dziś pod mianownikiem Kościoła na pierwszy plan wysuwają się ci niechlubni, którzy zamiast dawać przykład zbłądzili, ale i ci, którzy idąc śladem polityków kultywują politykę pieniądza, interesów, wpływów i zamiatania problemów pod dywan. Czy tak właśnie powinien wyglądać Kościół XXI wieku? Na pewno nie. Ja takiej wspólnoty nie popieram i nawiązując do słów jednego z autorów: "w tym domu wszyscy jesteśmy domownikami i wszystkim nam powinni zależeć na tym, by żyło się nam wszystkim dobrze".

Świeccy autorzy w gorzkich słowach rozprawiają o kryzysie, jaki aktualnie przeżywa Kościół. Dlaczego dziś, by stawić czoła istotnym problemom omija się drogę służbową (która niemal nigdy nie skutkowała jakąkolwiek interwencją),by przenieść problemy do mediów (niestety często tylko ta droga niesie ze sobą jakiekolwiek działania ze strony adwersarzy)?
Rozmówcy proponują szereg zmian, które w dłuższej perspektywie mogą przysłużyć się instytucji Kościoła obecnie w głównej mierze przejętej przez arcybiskupów, biskupów, księży. Brak dopuszczenia do głosu zwykłych wierzących skutkuje instytucjonalizacją wiary, a niestety Kościół to nie tylko księża, to też zwykli ludzie, teolodzy, bracia i siostry zakonne, każdy z nas, kto również widzi, jak bardzo obecny polski Kościół potrzebuje reformy.
Jedną z sugestii jest dopuszczenie kobiet do procedur wyjaśniania aktów pedofilii we wspólnocie chrześcijańskiej oraz coraz mocniej rosnący w siłę katolicki feminizm, który stara się ukazywać inny niż dotychczas nam znany punkt widzenia roli kobiet w kościele.
Kolejną dość istotną podjętą kwestią jest nawiązanie współpracy na linii Kościół, w tym biskupi, kuria - media, dziennikarze.
Autorzy zgodnie sugerują, że Kościół potrzebuje zmian, że nie dzieje się dobrze, a nawarstwiające się błędy doprowadzają do mniejszej ilości powołań i spadku wiarygodności Kościoła, ale dziwi się ktoś? Bo ja nie.

Jak to w rozmowach bywa: w jednych widać ton rodem z kazalnicy, gdzie rozmówca serwuje zbyt moralizatorski ton, natomiast inne są bardziej przejrzyste, bez zbędnego patosu i wprost odnoszące się do bolączek każdego wierzącego na odpowiednio dobranych słowach i przykładach (chociażby słowa pana Piotra Żyłka, którego aż chce się czytać).

"Nie jest prosto, nie jest łatwo" - chciałoby się zacytować słowa piosenki, gdy ktoś pyta, jak w dzisiejszych czasach ludzie wierzący podchodzą do życia, do drugiego człowieka, do pokusy priorytetu wartości przyświecających wyznawanej wierze. Nie jest łatwo mówić wprost o chrześcijaństwie, a wręcz jest niezwykle trudno w obecnym kryzysie Kościoła ze stoickim spokojem...