Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat

Prawdziwy dreszczowiec. Sięgam po książki o tematyce wysokogórskiej bo jest to dla mnie niezwykle fascynujące, próbuję zrozumieć motywację "zdobywców" ośmiotysięczników do podejmowania tego ogromnego ryzyka. Książka E. Revol spełniła moje oczekiwania, jest realistyczna, przemyślana, dobrze oddaje dramat zejścia z Nangi. Niezwykłe, ile tak drobna i niepozorna kobieta znalazła w sobie siły, aby pomóc swojemu przyjacielowi i sobie. Na takich wysokościach i w tak ekstremalnych warunkach trudno było o rozwiązanie, które by zadowoliło wszystkich.

Prawdziwy dreszczowiec. Sięgam po książki o tematyce wysokogórskiej bo jest to dla mnie niezwykle fascynujące, próbuję zrozumieć motywację "zdobywców" ośmiotysięczników do podejmowania tego ogromnego ryzyka. Książka E. Revol spełniła moje oczekiwania, jest realistyczna, przemyślana, dobrze oddaje dramat zejścia z Nangi. Niezwykłe, ile tak drobna i niepozorna kobieta...

Z każda kolejna strona płakałam coraz bardziej.
„Moja tragedia na Nanga Parbat” - prywatna tragedia autorki, ból przelany na papier, wszystkie emocje które odczuwała… Zamknięcie rozdziału, rozliczenie się z przeszłością.

Z każda kolejna strona płakałam coraz bardziej.
„Moja tragedia na Nanga Parbat” - prywatna tragedia autorki, ból przelany na papier, wszystkie emocje które odczuwała… Zamknięcie rozdziału, rozliczenie się z przeszłością.

Kiedy przeczytałam te słowa…

„Na zboczach u stóp piramidy szczytowej oświetlam Tomka moją czołówką. Ma zupełnie biały, pokryty szronem nos. Z ust cieknie mu krew. Ta krew mnie przeraża. W oczach wyczerpanie, cierpienie, strach.”

Musiałam zamknąć książkę, przestać na chwilę czytać. Mimo że ja wiem, jak się skończy ta historia, to nadal ciężko jest mi to czytać. Wracają do mnie te emocje z 2018 roku. Chciałabym zmienić bieg tych wydarzeń.

Historia Tomka i Eli znana jest całemu światu, jednak w tej książce została ukazana oczami tej, która przeżyła tę tragedię. I sam ten opis mocno rozciągnięty można zmieścić dosłownie w kilkunastu zdaniach. Czytając tę książkę, można wczuć się w ten mroźny klimat, można poczuć, co autorka czuła.

Cała recenzja tutaj: https://milionyliter.blogspot.com/2025/10/elisabeth-revol-przezyc.html

Kiedy przeczytałam te słowa…

„Na zboczach u stóp piramidy szczytowej oświetlam Tomka moją czołówką. Ma zupełnie biały, pokryty szronem nos. Z ust cieknie mu krew. Ta krew mnie przeraża. W oczach wyczerpanie, cierpienie, strach.”

Musiałam zamknąć książkę, przestać na chwilę czytać. Mimo że ja wiem, jak się skończy ta historia, to nadal ciężko jest mi to czytać. Wracają do...

Myślę, że dla osób, które interesują się ta tematyką, książka jak najbardziej godna polecenia. Zawsze to jakieś poszerzenie dotychczasowej wiedzy. Według mnie, momentami trochę zbyt rozwleczona przez co rozdziały sprawiają wrażenie, że są rozciągnięte na siłę. Mimo wszystko, źle się nie czyta.

Myślę, że dla osób, które interesują się ta tematyką, książka jak najbardziej godna polecenia. Zawsze to jakieś poszerzenie dotychczasowej wiedzy. Według mnie, momentami trochę zbyt rozwleczona przez co rozdziały sprawiają wrażenie, że są rozciągnięte na siłę. Mimo wszystko, źle się nie czyta.

Mimo, że od początku wiedziałem jak cała opisana historia się zakończy, to jednak czytałem opowieść Élisabeth Revol jednym tchem. Autorka potrafiła oddać swoje emocje i rozgrywającą się tragedię. Co z tego, że to jest bardzo subiektywny obraz – właśnie takim powinien być, dając poczuć namiastkę tego co doświadczyli oboje wspinacze. Revol próbuje także wytłumaczyć jak do tego doszło, wylicza błędy, które w tych warunkach i o tej porze roku nie wybaczają. Pozycja zdecydowanie warta przeczytania.

Mimo, że od początku wiedziałem jak cała opisana historia się zakończy, to jednak czytałem opowieść Élisabeth Revol jednym tchem. Autorka potrafiła oddać swoje emocje i rozgrywającą się tragedię. Co z tego, że to jest bardzo subiektywny obraz – właśnie takim powinien być, dając poczuć namiastkę tego co doświadczyli oboje wspinacze. Revol próbuje także wytłumaczyć jak do...

Bez względu na to, czy ktoś interesuje się wyprawami wysokogórskimi, czy nie, na pewno słyszał o wydarzeniach z 2018 roku. W pewnym momencie żyła nimi cała Polska. Gdy więc książka Elisabeth Revol wpadła mi w ręce w bibliotece, postanowiłam skonfrontować swoje nieco wyblakłe już wspomnienia tamtych relacji medialnych z opisem kobiety, która wyszła z tej tragedii żywa.

Ciężko mi sklasyfikować jej publikację. Nie jest to według mnie do końca dziennik wyprawy, lecz może właśnie dziennik połączony z próbą rozliczenia się z przeszłością. To wszystko było dla niej traumatycznym przeżyciem i Francuzka widocznie potrzebowała przelać swoje myśli na papier, żeby wreszcie osiągnąć spokój. Tak to sobie wyobrażam po lekturze jej książki.

Czy warto po nią sięgnąć? Zdecydowanie tak, chociażby w celu spojrzenia na to wszystko z innej perspektywy. Świat obwinił ją o śmierć Mackiewicza, a z książki dowiadujemy się dopiero właściwie, co tak naprawdę kierowało zarówno nią, jak i nim, dlaczego zdecydowali się na tę i inne wyprawy. Nie jest to może książka najwyższych lotów, jednak jej wartość, mimo dość prostego stylu, jest ogromna.

Bez względu na to, czy ktoś interesuje się wyprawami wysokogórskimi, czy nie, na pewno słyszał o wydarzeniach z 2018 roku. W pewnym momencie żyła nimi cała Polska. Gdy więc książka Elisabeth Revol wpadła mi w ręce w bibliotece, postanowiłam skonfrontować swoje nieco wyblakłe już wspomnienia tamtych relacji medialnych z opisem kobiety, która wyszła z tej tragedii...

Cała treść to w większości masło maślane. A całą historię można zamknąć w jednym zdaniu : wybrali się z motyką na słońce ale najważniejsze że bez tlenu, bo to by był przecież największy błąd, grzech i oszustwo i przeszkoda w rozwoju duchowym.

Cała treść to w większości masło maślane. A całą historię można zamknąć w jednym zdaniu : wybrali się z motyką na słońce ale najważniejsze że bez tlenu, bo to by był przecież największy błąd, grzech i oszustwo i przeszkoda w rozwoju duchowym.

To nie jest książka o pasji, o marzeniach, o sukcesach, ani o porażkach. Takie zwykle mam skojarzenia, jeśli chodzi o literaturę o szeroko pojętej "tematyce wysokogórskiej". To historia o tych momentach, często ostatecznych, kiedy to alpiniści, których przecież mózg pracuje niczym kompas i GPS w jednym, tracą orientację, koncentrację i instynkt. W zamian za to wkrada się bezradność, przerażenie i pustka. Krajobraz tak wyczekiwany i pożądany latami, choć nieziemsko piękny i majestatyczny, nie cieszy, lecz jawi się jako wrogi, zimny i groźny. Byleby uciec z tego miejsca!
Gdzieżeś była wróżko Fairy? Tym razem to górskie bóstwo okazało się być kapryśne i nieubłagane. A Elizabeth Revol to drobna kobieta, walcząca o Czapkinsa, niczym o potomstwo swoje. Ale to tylko człowiek pozbawiony sił nadprzyrodzonych. A tam tylko takie zdołałyby pomóc.

To nie jest książka o pasji, o marzeniach, o sukcesach, ani o porażkach. Takie zwykle mam skojarzenia, jeśli chodzi o literaturę o szeroko pojętej "tematyce wysokogórskiej". To historia o tych momentach, często ostatecznych, kiedy to alpiniści, których przecież mózg pracuje niczym kompas i GPS w jednym, tracą orientację, koncentrację i instynkt. W zamian za to wkrada się...

Może nie jest napisana w super stylu, ale dostarczyła wielu emocji. To opowieść o przyjaźni, porozumieniu dusz, wspólnej pasji dwojga ludzi oraz o stracie i próbie rozliczenia przeszłości. Przykro mi, że kiedy był czas na żałobę to Revol musiała odpierać liczne ataki i krytykę, która na nią spłynęła po powrocie z Nangi.

Może nie jest napisana w super stylu, ale dostarczyła wielu emocji. To opowieść o przyjaźni, porozumieniu dusz, wspólnej pasji dwojga ludzi oraz o stracie i próbie rozliczenia przeszłości. Przykro mi, że kiedy był czas na żałobę to Revol musiała odpierać liczne ataki i krytykę, która na nią spłynęła po powrocie z Nangi.

Trudno mi zrozumieć, czemu ludzie aż tak ryzykują.

Trudno mi zrozumieć, czemu ludzie aż tak ryzykują.