.....wysoko w górach można posiąść sztukę zatrzymywania czasu, wydobywania się z niego, docierania do tego, co najistotniejsze, do prostoty, a nawet do zatrzymania naszego wewnętrznego sekundnika, oczyszczenia się".

Wiem, skąd idę, co przeszłam, ale nie wiem, dokąd zmierzam.

Wolę iść na spotkanie z życiem, niż czekać, aż śmierć przyjdzie po mnie.

Najważniejsza była wspinaczka duchowa. Krok za krokiem pokonywałam wewnętrzne trudności.

Nie idę w góry, żeby walczyć (...). Wchodzę tam, aby żyć pełnią życia, mojego życia.

Pasę oczy.

Może to ja sama stanowiłam dla siebie największe zagrożenie, może czasem byłam swoim największym wrogiem?