Co mówią zwłoki. Opowieści antropologa sądowego

Przyznam, że liczyłem na więcej historii z życia antropologa sądowego. Tymczasem Sue Black przedstawia bardziej swoje przemyślenia na tematy okołopośmiertne. Za dużo filozofowania i wskazywania własnej roli w świecie nauki. Nużące opowieści rodzinne. Dla odmiany rozdział o Kosowie rzuca na kolana. Całość do przeczytania, ale bez zachwytu.

Przyznam, że liczyłem na więcej historii z życia antropologa sądowego. Tymczasem Sue Black przedstawia bardziej swoje przemyślenia na tematy okołopośmiertne. Za dużo filozofowania i wskazywania własnej roli w świecie nauki. Nużące opowieści rodzinne. Dla odmiany rozdział o Kosowie rzuca na kolana. Całość do przeczytania, ale bez zachwytu.

Bardziej książka o samej autorce.

Bardziej książka o samej autorce.

Jak dla mnie zbyt dużo osobistych i rodzinnych historii, za mało faktycznych opowieści o pracy i ciekawych przypadków, szczególnie w pierwszej części. Na plus na pewno lekki język całości.

Jak dla mnie zbyt dużo osobistych i rodzinnych historii, za mało faktycznych opowieści o pracy i ciekawych przypadków, szczególnie w pierwszej części. Na plus na pewno lekki język całości.

Z czystym sercem mogłabym polecić tę książkę każdemu zainteresowanemu antropologią sądową. To nie suche wywody, lecz ciekawie przedstawiona praca specjalistki, która dzieli się również swoją wrażliwością, poczuciem humoru i osobistą historią.

Z czystym sercem mogłabym polecić tę książkę każdemu zainteresowanemu antropologią sądową. To nie suche wywody, lecz ciekawie przedstawiona praca specjalistki, która dzieli się również swoją wrażliwością, poczuciem humoru i osobistą historią.

Ta Pani wymyśliła chata GPT przed czatem gpt. Powtórzenia, brak konkretnej treści. Jak ona została tym antropologiem... W dodatku jest bardzo bardzo pewna swojej wielkiej wiedzy, polotu i inteligencji, wydaje się jakby lubiła słuchać swoich własnych słów; nie lubię takich ludzi mam taką do doktorantkę :(

Ta Pani wymyśliła chata GPT przed czatem gpt. Powtórzenia, brak konkretnej treści. Jak ona została tym antropologiem... W dodatku jest bardzo bardzo pewna swojej wielkiej wiedzy, polotu i inteligencji, wydaje się jakby lubiła słuchać swoich własnych słów; nie lubię takich ludzi mam taką do doktorantkę :(

Do książki mam mieszane uczucia. Ostatecznie nie przeczytałam ostatniego rozdziału, bo już mnie nużyła. Początkowo bardzo wciągała (historia o Henrym) i uważam, że autorka ma fajny, lekki sposób pisania. Również bardzo podobały mi się ciekawostki wplecione w historie, których nigdy nie zapomnę (przynajmniej mam taką nadzieję). Aczkolwiek autorka bardziej się się skupia na swojej biografii tylko lekko zahaczając o tytułowe pytanie. Liczyłam na trochę więcej.

Do książki mam mieszane uczucia. Ostatecznie nie przeczytałam ostatniego rozdziału, bo już mnie nużyła. Początkowo bardzo wciągała (historia o Henrym) i uważam, że autorka ma fajny, lekki sposób pisania. Również bardzo podobały mi się ciekawostki wplecione w historie, których nigdy nie zapomnę (przynajmniej mam taką nadzieję). Aczkolwiek autorka bardziej się się skupia na...

Sięgając po tę pozycję spodziewałam się trochę czegoś innego, ale zupełnie nie jestem zawiedziona. Szukałam czegoś co w ciekawy sposób wprowadzi mnie trochę w tematy antropologii sądowej - i rzeczywiście tak było, ale w dużej mierze to historie z życia antropologa sądowego, opisy wielkich tragedii i identyfikacji ich ofiar oraz opis sposobu, w jaki antropolodzy mogą żyć normalnie, obcując codziennie ze śmiercią. Brzmi ciężko, ale jest napisane tak lekko i z dozą dobrze wysmakowanego humoru, że byłam w szoku, że coś tak ciężkiego może się tak dobrze czytać!

Sięgając po tę pozycję spodziewałam się trochę czegoś innego, ale zupełnie nie jestem zawiedziona. Szukałam czegoś co w ciekawy sposób wprowadzi mnie trochę w tematy antropologii sądowej - i rzeczywiście tak było, ale w dużej mierze to historie z życia antropologa sądowego, opisy wielkich tragedii i identyfikacji ich ofiar oraz opis sposobu, w jaki antropolodzy mogą żyć...

Sue Black w “Co mówią zwłoki” sprawia, że medycyna sądowa znów wydaje mi się tak interesująca jak w czasach, gdy marzyłam o tej karierze. Autorka opowiada swoje historie bez patosu - prosto, konkretnie, ale jednocześnie wciągająco.
Każda sprawa to zagadka ułożona z anatomicznych szczegółów, które stopniowo układają się w pełny obraz. Black nie upiększa swojej pracy - pokazuje zarówno trudne momenty, jak i satysfakcję z odkrywania prawdy. Pisze tak, jakby siedziała naprzeciw i opowiadała znajomej o swoim dniu w pracy.
To jedna z tych książek, które przypominają, dlaczego nauka może być równie emocjonująca co fikcja.

Sue Black w “Co mówią zwłoki” sprawia, że medycyna sądowa znów wydaje mi się tak interesująca jak w czasach, gdy marzyłam o tej karierze. Autorka opowiada swoje historie bez patosu - prosto, konkretnie, ale jednocześnie wciągająco.
Każda sprawa to zagadka ułożona z anatomicznych szczegółów, które stopniowo układają się w pełny obraz. Black nie upiększa swojej pracy -...

Dałbym 6,5
Momentami nudna, bardzo dużo powtórzeń, rozważań filozoficznych i o własnej rodzinie, chyba za dużo.

Dałbym 6,5
Momentami nudna, bardzo dużo powtórzeń, rozważań filozoficznych i o własnej rodzinie, chyba za dużo.

Nie tego spodziewałam się po książce o tej tematyce. Dla mnie zbyt rozciągnięta, mało sensu i ciekawostek, zbyt dużo nic nie wnoszących opowieści. Spodziewałam się książki, która wyjaśni szczegóły np. identyfikacji zwłok, a tego jest brak. Ostatnie strony dosłownie zmęczyłam. Niestety nie mogę polecić tej pozycji.

Nie tego spodziewałam się po książce o tej tematyce. Dla mnie zbyt rozciągnięta, mało sensu i ciekawostek, zbyt dużo nic nie wnoszących opowieści. Spodziewałam się książki, która wyjaśni szczegóły np. identyfikacji zwłok, a tego jest brak. Ostatnie strony dosłownie zmęczyłam. Niestety nie mogę polecić tej pozycji.