Kobieta w oknie

Początkowo ta książka bardzo mnie nudziła. Przejeżdżałam wzrokiem po kartkach starając się wyłapać to co najważniejsze chcąc iść dalej. Później zaczął mnie intrygować, spodobała mi się. Niestety mam wrażenie, że nie zrozumiałam zakończenia i nie do końca wiem kto finalnie był winny. Jednak mimo to ta historia wraca do mnie chociaż już minęło trochę czasu od jej skończenia. 6,5⭐

"Ona to wie" z początku może wydawać się wierną kopią książki "Kobieta w oknie" czy można ją też porównać do "Dziewczyna z pociągu",ale....intryga w tym przypadku jest bardziej dopracowana. Historia Andrei zdecydowanie bardziej mnie wciągnęła.

Serce, które bije w piersi Jenny, nie jest jej własne – i ta myśl nie daje jej spokoju. "Prezent" Louise Jensen to thriller, który pulsuje napięciem, jakby sam miał obce serce, bijące w rytm sekretów i niedomówień. Wciągnięta w labirynt cudzych wspomnień i tajemnic, Jenna balansuje na granicy obłędu, a ja razem z nią, pochłonięta niepokojącą atmosferą tej opowieści. To książka, która wbija się w umysł jak echo cudzego życia – i nie chce go opuścić. Każda kolejna strona tylko potęgowała moje poczucie niepewności – komu ufać, a kto skrywa najmroczniejsze sekrety? Louise Jensen mistrzowsko splata wątki, podsuwając tropy, które okazują się ślepymi zaułkami, i sprawiając, że paranoja Jenny staje się wręcz namacalna. Ta książka to nie tylko thriller, ale także opowieść o tożsamości, poczuciu winy i granicach, jakie jesteśmy w stanie przekroczyć w poszukiwaniu prawdy. A finał? Zostawia w głowie echo, które rozbrzmiewa jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony.

Od samego początku Surogatka mnie zaskoczyła. Spodziewałam się raczej powolnej, przewidywalnej historii, a tymczasem Louise Jensen od razu wrzuciła mnie w świat pełen pytań i niedopowiedzeń. To jedna z tych książek, gdzie im więcej stron przeczytasz, tym więcej pytań się pojawia. Z każdą kolejną sceną miałam wrażenie, że grunt pod nogami staje się coraz mniej stabilny. Fabuła wydaje się prosta: Kat i Nick od dawna starają się o dziecko. Próby adopcji kończą się fiaskiem, a ich marzenie o rodzicielstwie zdaje się coraz bardziej nierealne. Wtedy na horyzoncie pojawia się dawna przyjaciółka Kat – Lisa – z propozycją, która mogłaby odmienić ich życie. Ale to, co na początku wygląda jak dar od losu, bardzo szybko okazuje się początkiem koszmaru. Relacje, którym Kat ufała najbardziej, zaczynają się rozpadać, a wspomnienia przeszłości wracają z ogromną siłą. To, co naprawdę podobało mi się w tej historii, to atmosfera niepewności. Jako czytelnik cały czas czułam się jak w grze – nie wiedziałam, kto mówi prawdę, kto manipuluje, a które wydarzenia mogą być tylko wyobrażeniem Kat. Było to uczucie, które trzymało mnie w napięciu do samego końca. I właśnie zakończenie zrobiło na mnie największe wrażenie – plot twisty naprawdę mnie zaskoczyły, szczególnie wyjaśnienie przeszłości Kat i cała postać Lisy. Nie ukrywam, że Kat jako bohaterka momentami mnie irytowała. Była bardzo skupiona na swoim pragnieniu macierzyństwa i miałam wrażenie, że nie zawsze potrafiła spojrzeć na swojego męża z wyrozumiałością. Ale z drugiej strony – to sprawiło, że wydała mi się bardziej prawdziwa. Ludzie często w obliczu ogromnego pragnienia lub traumy nie zachowują się idealnie, tylko egoistycznie, i to widać w jej postaci. Styl Louise Jensen przypadł mi do gustu. Autorka pisze lekko, a książkę pochłania się szybko, ale jednocześnie potrafi świetnie budować napięcie. Cenię sobie thrillery, które nie są przeładowane niepotrzebnymi opisami, a jednocześnie zostawiają we mnie poczucie niepokoju – Surogatka właśnie taka była. To książka, którą poleciłabym przede wszystkim fanom thrillerów psychologicznych – szczególnie tym, którzy lubią historie o rodzinnych sekretach, niepewności i o tym, jak cienka jest granica między zaufaniem a zdradą. Nie jest to literatura, która przestraszy czytelnika, ale na pewno taka, która wciągnie i nie pozwoli łatwo zapomnieć.

Książkę pożyczył mi znajomy do przeczytania a w zasadzie mi ją wcisnął a nie byłam przekonana do jej przeczytania ale było mi głupio i to zrobiłam i nie żałuję. Książka mnie bardzo wciągnęła. Tajemniczy klimat który robi największą robotę. Na początku było dużo bohaterów i trochę mi się mylili ale po 100 stronach się połapałam. Minusem jest to że parę wątków nie zostało rozwiązanych i parę pytań nie dostało odpowiedzi ale i tak polecam przeczytać.

"Martwa jesteś piękna" Belinda Bauer 🌼 Jest to powieść, która niezwykle mnie zaskoczyła. Początkowo sprawiała wrażenie, niczym niewyróżniającego się thrilleru. Typowo schematyczna książka kryminalna z wątkiem dziennikarskim. Lecz, im dalej zagłębiałam się w powieść, tym coraz bardziej zachwycałam się fabułą. Książka opowiada o Evie Singer, która była reporterką kryminalną. Jej kariera zawodowa utknęła w martwym punkcie i szukała sprawy, która zachwyci mnóstwo widzów. Padło na zabójstwo rozegrane w wielkim biurowcu. Nie wyróżniało się na tle innych zbrodni, ale obeszło się szumem w całym mieście. Wszystko szło z górki, póki morderca nie zaczął kontaktować się z kobietą. Starał się manipulować reportażami, a z każdą kolejną zbrodnią oczekiwał większej uwagi. Nie uważał, że robi coś złego. Oczekiwał tylko uznania i widowni. Swoje zbrodnie reklamował jako wystawy, były to dla niego godne uznania sztuki. Pragnął, by każdy mógł odczuć piękno umierania. Najciekawszym wątkiem jest stawianie Evy w dość specyficznej sytuacji. Morderca stara się wydobyć z niej, jej najskrytsze myśli oraz uczucia. Stara się udowodnić, że popełnione przez niego zbrodnie nie są niczym złym, a nawet niosą za sobą pozytywne skutki. Zaprasza dziennikarkę na swoje wystawy i oczekuje od niej zrozumienia. Książka zdecydowanie jest warta uwagi. Wyróżnia się na tle innych kryminalnych powieści i genialnie wciąga czytającego. Bardzo ciekawym zabiegiem jest to, że fabuła nie skupia się głównie na mordercy, nie jesteśmy w stanie bliżej go poznać i odczuć jego prawdziwych intencji. Wszystko obraca się wokół dziennikarki i oddziaływania zabójcy na jej umysł.

Pomysł na książkę ciekawy i oryginalny. Bardzo mnie zaintrygował. Szczerze mówiąc liczyłam jednak na więcej akcji związanej z zachowaniami ze strony Paktu. Tym czasem miałam wrażenie że 50% książki stanowią rozwleczone opisy przemyśleń głównego bohatera, przeszłości i wątków pobocznych. Dlatego momentami czułam znudzenie i jak najszybciej czytałam te strony żeby dotrzeć do fragmentów, które związane są typowo z zasadami, karami i wszystkim co związane z Paktem.

Bardzo dobra książka. Jak jedno kłamstwo, jedna nieprzemyślana decyzja może zmienić życie jednych na gorsze, innych w swoim mniemaniu na lepsze. Mam tylko jedno "ale" - książka zbyt obszerna, skróciłabym ją o jakieś 100 stron. Jednakże krótkie rozdziały rekompensowały to rozwleczenie. Polecam

Jakiś czas temu w końcu sięgnęłam po dość popularną książkę B.A. Paris - „Za zamkniętymi drzwiami”. Jest to thriller psychologiczny, który skupia się na pozorach, przerażającej kontroli i tym, co potrafi dziać się za idealnie zamkniętymi drzwiami🤫. Jeszcze przed rozpoczęciem lektury miałam pewne przypuszczenia co do kierunku fabuły, ale nie zmieniło to faktu, że książka i tak wywołała we mnie sporo napięcia i silnych emocji. Być może dlatego, że momentami przywoływała skojarzenia z filmem „Dom dobry” Smarzowskiego 🙈 (dla tych co nie oglądali - polecam osobom o mocnych nerwach). Albo dlatego, że podobne historie mają miejsce w świecie rzeczywistym. Historia Paris trzyma w napięciu do samego końca. Co więcej, porusza bardzo ciężki temat przemocy, o której świat zewnętrzny nie ma pojęcia. Towarzyszenie bohaterce w jej bezradności było dla mnie momentami frustrujące i trudne, jednak trzeba przyznać, że w rzeczywistości bardzo ciężko jest się oprzeć dobrej manipulacji… Nie ukrywam, że jeszcze jakiś czas po przeczytaniu czułam ciężkość emocjonalną tej książki😅 ale też myślę, że jej tematyka jest bardzo ważna dla naszej aktualnej rzeczywistości❣️

Marzeniem Claire jest zostać aktorką. Jednak niezbyt idzie jej spełnianie tego marzenia. A do tego przebywa w Stanach nielegalnie. Zarabia na życie wykorzystując zdolności aktorskie - zawodowo uwodzi mężczyzn, by zyskać dowody ich zdrady. Nieoczekiwanie jej zdolności postanawia wykorzystać policja. Książka napisana jest dziwnym stylem ale dobrze się ją czyta. Jednak sama główna bohaterka jest bardzo irytująca - zawsze musi być w centrum zainteresowania. Ogólnie mam wrażenie, że cała fabuła skupia się wokół tego, kto lepiej kłamie. Zakończenie trochę mnie zaskoczyło. Ale wpozytywnym sensie.

Z pozoru niewinna zabawa w kredowe znaki szybko zamienia się w coś zdecydowanie mniej niewinnego, zwłaszcza gdy w lesie zostaje znalezione ciało dziewczynki. Od tego momentu robi się gęsto, a atmosfera tylko się zagęszcza. Duży plus za to, że książka nie boi się trudnych tematów - Alzheimer, aborcja, gwałt, przemoc czy relacje dorosłych z nieletnimi. Momentami było naprawdę ciężko i niekomfortowo 👀, ale właśnie to dodaje tej historii autentyczności. Końcówka? Totalnie mnie zaskoczyła. Lubię, kiedy autor potrafi domknąć wszystkie wątki w taki sposób - niby spokojnie, rozmową, a jednak zostawia z takim „oooookej, tego się nie spodziewałam”.

Wbrew tytułowi nie jest to książka typu romans ani poradnik jak wieść idealne życie. To książka opowiadające losy dwóch kobiet: jednej mężatki krzywdzonemu przez męża i drugiej obsesyjnie śledzącą losy drugiej rodziny. Książka sprawia wrażenie nudnej. Miejscami może zniechęcać, ale warto ją przeczytać. Książka pokazuje nam prawdę o rodzinie i osobie, która chce być blisko innej rodziny ponieważ "coś w tej rodzinie należy do niej". To również opowieść o zdradzie i chorobie psychicznej. Polecam

"Ta dziewczyna " Michelle Frances Laura wprost uwielbia swojego syna Daniela. Czerwona lampka zapala się nad jej głową, kiedy syn przedstawia jej swoją ukochaną Cherry. Podczas wspólnych wakacji ,kobieta nabiera podejrzeń w stosunku do dziewczyny, próbując synowi wyperspwadować ten związek. Wtedy dochodzi do tragedii.. Nie cierpię wprost motywu nadopiekuńczych matek, zwłaszcza jeśli dotyczy on dorosłych synów. Tutaj dostałam takowy podany jak na tacy. Wszystko byłoby dobrze ,gdyby nie fakt ,że sytuacje ,na które główna bohaterka zwróciła uwagę, były dla mnie nader błache -wręcz jak szukanie dziury w całości. Oczywiście koniec końców miała dużo racji, jednak wnioskuję, że gdyby nie jej natarczywość nie doszło by do wielu złych rzeczy. Historia wciągnęła mnie na całego- książkę pochłonęłam w jeden dzień. Co prawda była bardzo przewidywalna, ale chyba potrzebowałam takiej właśnie odskoczni w postaci lekkiego thrilleru. Zakończenie totalnie do mnie nie przemówiło, miałam wrażenie, że jest mocno naciągane. Jednakże ,mimo ,iż nie była to opowieść górnych lotów, to zdecydowanie poleca się do przeczytania.

Wyobraź sobie najgorszy poranek świata: budzisz się w obcym łóżku, obok martwego sąsiada i kompletnie nie pamiętasz, jak się tam znalazłaś – brzmi jak totalny hardcore, prawda? Kathryn Croft serwuje nam thriller, który czyta się ekspresowo, bo każdy rozdział rzuca nowe podejrzenia na pozornie idealną rodzinkę głównej bohaterki. Choć akcja momentami leci według schematów znanych z wielu innych książek tego gatunku, to jednak klimat i te wszystkie rodzinne brudy sprawiają, że trudno się oderwać od lektury. Jeśli lubisz historie, w których jedna głupia decyzja wywraca życie do góry nogami, to ta pozycja na pewno umili Ci wieczór.

Mem z rysowanym koniem. Końcówka naprędce. Emma jest bardzo ciekawą postacią i jej problemy, osobowość i działania naprawdę mnie zainteresowały. Niestety nie jest ważna, bo jest tą przegraną, cóż w końcu kawał z niej ziółka. A ja tam uważam że jest najciekawszą osobą ze wszystkich które postawiły nogę w minimalistycznym mieszkaniu. Odczuwam też coś w rodzaju niechęci do osób uporządkowanych i minimalistycznego uważnego stylu życia, czy musi zaraz wpadać w obsesyjność? Nie sądzę. Ale tak jest lepiej dla fabuły. Uwaga - sceny znęcania się nad zwierzętami :(

Klasyczny kryminał w dobrym tego słowa znaczeniu. Z domieszką thrillera, która sprawia, że w głowie może się zakręcić. Nie ma tu wielu postaci, grono osób jest zawężone prawie do minimum, co może wytwarzać klimat nieco klaustrofobiczny. Jednak w tym patencie jest metoda. Metoda na dobre i wciągające czytadło.

Książkę wzięłam ze sobą w podróż. Był to świetny wybór, rozdziały są krótkie, czyta się płynnie, historia wciąga. Simone pracuje jako dziennikarka, 18 lat temu jej córka została porwana. Niespodziewane spotkanie z Grace zmienia jej życie o 180 stopni. Dziennikarka prosi o pomoc przyjaciela, z którym próbują wytropić czy Grece to zaginiona córka Simone. Niestety dziewczyna znika, pojawiają się też rodzice innych porwanych córek. Historia trzyma w napięciu, kłamstwo, morderstwo, zaginięcie jeśli lubisz wartką akcję polecam. Chętnie poznam inne książki autorki.

Dziś proponuję Wam pochylić nieznacznie swe strudzone głowy nad niemiecką pisarką kryminałów: Petrą Hammesfahr. Petra i ja spotkałyśmy się po raz pierwszy. Cóż, sama do mnie przyszła, a ja wyraziłąm zachwyt wielce umiarkowany. Dlaczego? Dowody zbrodni znajdziecie poniżej. Jednak zanim to nastąpi: standardowo garść smaczków. Nasza Petra (swoją drogą posłużę się eufemizmem i napiszę: mało wyrafinowane imię) tworzyć zaczęłą w wieku nastoletnim, a dokładniej 17-letnim. Cóż, pierwsze próby zaistnienia były regularnie niszczone w zarodku (ach, Ci wydawcy...;>). Ale w końcu, w roku jakże pięknym anno Domini 1991 zadebiutowała na łamach bardzo poczytnego pisma... Playboy. Póki co, polscy tłumacze zaofiarowali nam cztery tytuły tej Pani. Okładka książki daje nam zrozumienia następujące rzeczy: po pierwsze, bezsprzecznie popełniono morderstwo, po drugie: sprawczynią jest kobieta, po trzecie: narzędziem zbrodni okazuje się nóż (o tym małym, acz jakże kłującym moje oczy, błędziku grafika, nieco później). Pewnego upalnego lipcowego dnia, będąc na plaży wraz z mężem Gereonem i synkiem, Cora Bender postanawia umrzeć. Jednak jej decyzja nie jest wynikiem wszechogarniającego upału. Wprost przeciwnie, jest to decyzja świadoma (o ile do końca świadoma być winna taka decyzja). Wypadki jednak potoczą się inaczej, a głównym bohaterem staje się nożyk, którym Bender uśmierca przypadkowego (czy aby na pewno?) mężczyznę z koca obok, który wymieniał czułości z dziewczyną. W tymi miejscu pragnę zauważyć, iż moim zdaniem grafik umieszczając na okładce taki obrazek ciut przesadził z tym atrybutem zbrodni, hiperbolizując go wizualnie. Mniejsza oto, brnijmy jednak dalej w fabułę, która z każdym krokiem robi się coraz bardziej grząska i grząska, aż zapadamy się po pas w lepkiej mazi naciąganej historii pani Hammesfahr... Cora nie wydaje się skruszona popełnieniem swego niecnego czynu, wręcz przeciwnie, chce być ukarana i jest gotowa przyjąć na siebie wyrok. Taki niecodzienny obrót spraw, zaskakuje przesłuchujących ją policjantów, którzy pragną z całej mocy zgłębić przyczynę takiego, a nie innego zachowania podejrzanej. I trrrrach! Chwyciwszy nić Ariadny powoli, mozolnie zaczynamy wędrówkę w stronę Prawdy (, których notabene okazuje się kilkanaście). Nieraz trzymany w ręce zwój liny tylko nieznacznie podrażnia delikatną skórę naszych dłoni, a nieraz (i to zdecydowanie częściej) wpija się boleśnie i bezpardonowo i aż do krwii (o tym, we wnioskach). W toku śledztwa na światło dzienne wychodzą kolejno: intrygującego, szokujące, bolesne i demaskujące spraweczki, sprawki i sprawy. Autorka książki zdołała upchnąć w tych, blisko 400 stronach wiele cierpienia i... wiele dziwactw oraz zboczeń. Czegóż my nie znajdziemy w tym galimatiasie: fanatyzm religijny (bardzo, bardzo skrajna wersja!),śmiertelną chorobę, narkotyki, molestowanie seksualne i kazirodczy związek dwóch sióstr (swoją drogą Magdalena to jedna z barwniejszych postaci w tej książce). A wszystko wymieszane ze sobą w proporcjach nierównomiernych i niewspółmiernych z Prawdą, która zaczyna niepostrzeżenie się rozszczepiać doprowadzając nas do wielokrotnych konfuzji (i tego powodu stękamy jak przedwojenny parowóz) Przebrnąwszy przez mózg Bender można spuścić nieco pary i odsapnąć, wytrzeć pot z czoła i ujrzeć zakończenie: budowa klamrowa? Uff, na szczęście to już koniec. Wnioski: jestem rozczarowana. Jakiś mało rozgarnięty recenzent określił ten twór (a raczej tworek) mianem "oryginalnego kryminału". W tej opinii jest o jedno słowo za dużo. Po drugie, nie wiedziałam, że lipcowy wypoczynek nazywa się "sobotnią majówką" (no chyba, że w Niemczech weekendy rządzą się innymi prawami niż w Polsce, czy innych krajach...). Drugim wcieleniem Harlana Cobena, ani Stephena Kinga ta pani raczej nie będzie, bowiem w moim mniemaniu pozostaje nieudolną twórczynią, która stara się ze wszystkich sił i siłek stworzyć coś lepszego, niż w rzeczywiostości byt ów jawić się zdaje. Nawet jako tkz. odmóżdżacz nie chcę rekomendować. Kochani, na bibliotecznych, czy księgarnianych półkach stoi na prawdę sporo DOBRYCH kryminałów, a nie emocjonalno-zbrodniczych papek. Dziękuję. Ocena: 6/10 (bo polubiłam Magdalenę). Tekst ukazał się w 2011 r. na stronie: https://www.photoblog.pl/poczytelnia/86312461/26.html

Thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się od lektury. Historia jest mroczna, pełna tajemnic i nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają w napięciu do samego końca. Podoba mi się, jak autorka buduje bohaterów - ich lęki, emocje i decyzje są wiarygodne i pełne psychologicznej głębi, dzięki czemu trudno oderwać się od ich losów. Napięcie rośnie stopniowo, a odkrywanie sekretów fabuły wywołuje prawdziwe emocje - momentami strach, czasem współczucie, a innym razem szok. „Milczące dziecko” to powieść, która fascynuje, wciąga i zostaje w pamięci długo po zakończeniu lektury - mocny, inteligentnie skonstruowany thriller psychologiczny, który naprawdę robi wrażenie.

Trzynaście minut... byłaś martwa przez prawie kwadrans, a teraz musisz na nowo poskładać życie. Niemalże utonęłaś w lodowatej rzece, co przecież nie przydarza się dziewczynom takim jak Ty – najpopularniejszym w szkole, nadającym rytm wyselekcjonowanej ekipie, zawsze modnie ubranym i trwoniącym pieniądze na zachcianki. Młode kobiety, zawiadujące elitą trójcy Barbie, nie łapią chciwie powietrza w ciągu nocy, przypominając sobie jak gałęzie raniły ich ciało, a rwący nurt próbował porwać je w swoje objęcia na zawsze. Co poszło nie tak? Co pamiętasz? Co naprawdę pamiętasz?! Dlaczego inteligentny strateg i śmiała towarzyska planistka znalazła się porzucona w wodzie niemalże bez życia w samym środku nocy? “Możemy się od siebie różnić - my, trzy przyjaciółki - ale wszystkie kochamy teatr, w życiu i na scenie. Uwielbiamy szkolne przedstawienia. Tam się spełniamy.” Natasha, Jenny i Hayley. Elitarna świta - królowa szkoły i jej dwie przyboczne. Jesteś tą pierwszą, warunkiem sine qua non, przywódcą wciąż wyznaczającym trendy i podejmującym decyzje, choć przez trzynaście minut nie byłaś niczym. Wyłowiona z rzeki w ostatnim momencie, próbujesz przypomnieć sobie, jak w ogóle się tam znalazłaś. Żadnych panicznych kroków - wszak nie wiadomo, kto jest odpowiedzialny za doprowadzenie do niedoszłej zbrodni. Czy w ogóle jakaś była zamierzona? Licealny zamach stanu na kogoś, komu można jedynie zazdrościć? Choć... czy aby na pewno? Będąc zawsze na świeczniku; stojąc nieprzerwanie w świetle reflektorów, obnażającym wszystkie blaski i cienie, wklęśnięcia i wypukłości, piękno oraz brzydotę... również można poczuć się zmęczonym. Zmaltretowanym wieczną grą, ułudą i dostosowywaniem entej wersji siebie do tego co wypada, wolno i ludzie powiedzą. Współczuć nie można zaś komuś, kto sam wybrał a przy tym w znacznej części wykreował swój los... popełniwszy przy tym tylko jeden błąd. Trzynaście minut... “Piękny granat, ale czerń mnie przerażała. Zamknęłam oczy. Ta czerń była jeszcze gorsza - znajdowała się we mnie. W mojej głowie. Zjadała mnie. Trzynaście zakrętów na drodze. Trzynaście minut śmierci.” Pewnego dnia zniknęły Twoje piękne ciemne włosy, rozjaśnione na sztucznie platynowy blond. Wyćwiczyłaś nadprogramowe kilogramy, a posiłki przemieniły się w skubanie sałaty i przesuwanie dawniej lubianego jedzenia po talerzu. Perfekcyjna. Musisz być idealna. W końcu bez Ciebie... szkoła może i dalej by istniała, ale nie miałby kto nadawać jej rytmu i lśnić szczerozłoto jak król. Wszyscy rozstępują się przed trójką Barbie na korytarzu, zupełnie niczym woda przed pewnym biblijnym – o tak, dokładnie tak miało to wyglądać. Na to pracowałaś. Przewodzisz orszakowi, idąc po środku i o krok przed nim. Z tyłu po lewej wizualna kopia numer jeden, Jenny. Trzpiotka chichotka, mentalna idiotka, definitywnie wydymka. Idealny potakiwacz o niezaprzeczalnych walorach aparycyjnych. Cóż, każdy ma choć małą zaletę. Po prawej kroczy druga kalka imieniem Hayley – wybitne osiągnięcia w sporcie, dobre wyniki w nauce, kawałek jeszcze niezepsutego serca. Przeciwwaga tej pierwszej, bo... jako ktoś ponadprzeciętny nie lubisz się nudzić. Świat, nawet twój Barbie-świat, pełna blichtru i plastiku rzeczywistość, nie zniósłby obok siebie dwóch Jenny. Nie zawsze zresztą złożone przez Ciebie trio wyglądało w ten sposób. Dawniej zamiast prawej przybocznej na Twojej orbicie majaczyła jedynie Rebecca – pierwsza prawdziwa przyjaciółka. Taka od piaskownicy, dorastania, blasków z cieniami oraz radościo-słabości. Ta, której pozbyłaś się, jak tylko przestała wizualnie i intelektualnie pasować do kreowanego przez Ciebie obrazka; picture perfect. Becca kochająca jedzenie, swój emo-styl, niewyparzony język, czerń na głowie i niemodny makijaż do bezmetkowej odzieży. Bex, której... postanawiasz w przypływie chwili powierzyć pewną misję. A może tylko ustawić ją znów na szachownicy dokładnie tam, gdzie chciałaś. “Zawsze. To słowo ją prześladowało. Przyjaciółki na zawsze. Zawsze będę Cię kochać. Zawsze okazało się bardzo nietrwałe.” Trzynaście minut... co pamiętasz? Co tak naprawdę pamiętasz z tego czasu, kiedy mokry materiał oblepiał Twoje ciało, a spacerujący z psem mężczyzna cudem na nie natrafił i w ostatniej chwili wezwał odpowiednie służby? Kto wysłał do Ciebie wiadomość o tajemniczym spotkaniu w środku mroźnej nocy i po co to uczynił? Odmawiasz poddania się hipnozie, która mogłaby to wyjaśnić - za bardzo przypomina niedawne tonięcie. Przesłuchania dociekliwej policjantki nie rozjaśniają zaciemnionych zakamarków pamięci. Nie pomagają również sesje u psychologa, jakich wynikiem są jedynie coraz większa irytacja oraz fakt, że zaczynasz prowadzić pamiętnik. Przelewasz swoje uczucia i myśli na papier, próbując uwierzyć, że w ten sposób przypomnisz sobie wszystkie kawałki strzaskanej i prawie na wskroś tragicznej układanki. Uciekałaś przed kimś i wpadłaś do rzeki? Jakaś osoba odurzyła Cię i próbowała zamordować? Przecież dziewczyna taka jak Ty nigdy sama nie chciałby odebrać sobie życia i to w tak mało widowiskowy sposób. Kolejne strony dziennika zapisane eleganckim pismem. Artykuły w gazetach, próbujące dociec, co przydarzyło się złotej Barbie. Przyboczne – z jednej strony pomagające Ci wrócić do codzienności, lecz z drugiej zachowujące się coraz bardziej tajemniczo oraz nerwowo. Czyżby te dwie stworzone przez Ciebie istotki próbowały wybić się na niepodległość? A może to wszystko to ich sprawka? Nie ufasz już absolutnie nikomu, ze sobą samą na czele. Została Ci jedynie wiara w Rebeccę - most łączący przeszłość z teraźniejszością, po którym nigdy nie planowałaś już przejść. Niemy wyrzut sumienia; szkolny odludek, jakiego sama skazałaś na towarzyskie nieistnienie. Czy zwrócenie się do niej z pomocą jest jakkolwiek rozsądne? “Słońce świeciło jasno i (...) po raz pierwszy i ostatni w swoim krótkim, niespełnionym życiu znalazła się w jego blasku jak w świetle reflektora.” Co innego Ci pozostało? Dzienny teatr szkolny; nocny teatr cieni. Trzynaście minut śmierci. Trzynaście małych śmierci. Trzynaście wielkich ciemności zestawionych z ułudą życia. Trzynaście nieszczęsnych szczęść. “Lubię plany. Lubię szczegóły. Nie przepadam za improwizacją. Ale obie gramy w szachy. Jeśli ktoś potrafi zastawić skuteczną pułapkę, to tylko my.” Gdybym miała wskazać jednego autora, będącego moim personalnym guru, ikoną kreacji nieodkładalnych thrillerów, bez ani sekundy wahania wskazałabym pochodzącą z Anglii Sarah Pinborough - pisarkę, która nie ma na koncie ani jednej niewidowiskowej czy nieidealnej książki. Po “Co kryją jej oczy” do dziś zbieram przysłowiową szczękę z podłogi, a klepki z sufitu (piątej dalej brak),choć czytałam ją dwa lata temu. “Insomnia” w minionych 366 dniach otrzymała ode mnie ponadskalowe 12/10 punktów, łącząc w sobie niesamowity klimat, element nadnaturalności i kaskadową piramidę emocjonalną, jaką w thrillerach cenię najbardziej. Recenzowane tym razem “13 minut” rozpoczęło się wręcz zwodniczo spokojnie, zapowiadając opowieść o zbrodni, dotykającej popularną nastolatkę, która przez niespełna kwadrans pozostawała martwa. Podejrzenia względem najbliższego otoczenia, ukazanie perspektywy jej odrzuconej przyjaciółki, wstawki z przesłuchań oraz konsultacji psychologicznych... Próżno znaleźć moment, w jakim Pinborough wrzuca każdy z elementów fabuły do miksera i nastawia go na takie obroty, że po chwili wybuchają one w zupełnie innym kształcie, składającym się w kompletnie niespodziewanie odmienną całość. Podejrzewane na początku rozwiązania okazują się niemożliwe - w głowie czytającego rodzą się więc kolejne, które... też nie do końca pasują. Sarah w sposób mistrzowski gubi i myli kolejne tropy, na domiar wspaniałego szokując jeszcze samym finałem. Prosty w początkowych rozdziałach język zyskuje tajemniczej, mrocznej i poetyckiej barwy, oplatającej dusznymi mackami. Teoretycznie klarowna narracja ewoluuje z kolei w tragiczny teatr cieni. Sztukę życia, przetrwania i umierania, w jakiej próżno szukać szczęśliwych zakończeń. A może przeciwnie - tę, w której każdy dostanie to, na co zasłużył. Tylko względem kogo: pana czerni czy bieli? Pasowałby tu Shakespeare: “Świat jest teatrem – aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają” - właśnie w tym przekładzie, który jako pierwszy zwrócił moją uwagę nad polonistyczną salą gimnazjalną, na zawsze zapisując się w żyłach. Z całą mocą podtrzymuję: Sarah Pinborough jest mistrzem thrillerów. Niedoścignionym literackim wzorem mrocznych kreacji i tworzenia pełnych suspensu, widowiskowych fabuł. Mogłabym wręcz pokusić się o hasło: chcesz napisać thriller doskonały - zrób to jak Pinborough. 10/10 “Muszę się wziąć w garść. Ja nie popełniam błędów. Jestem i zawsze byłam precyzyjna. Jestem strategiem.” instagram.com/thrillerly