Ona to wie

Tom wraca z pracy, ale w domu nie zastaje swojej żony Karen. Zgłasza na policję je zaginięcie. Okazuje się, że kobieta miała wypadek samochodowy i zupełnie nic nie pamięta z tego dnia. Problemy zaczynają się, gdy niedaleko miejsca wypadku zostają odnalezione zwłoki mężczyzny, a o morderstwo zostaje podejrzana Karen. Tajemnice i sekrety skrywane latami przez Karen zaczynają wychodzić na jaw. Kim był dla niej zamordowany mężczyzna? Czy to ona go zabiła? Kim tak naprawdę jest Karen? Pobudzona wyobraźnia daje się zaspokoić wyjaśnieniem w zakończeniu. Zakończeniu gdzie mamy okazję przekonać się co tak naprawdę się wydarzyło.

„Dawna znajoma” to powieść, która wciąga od pierwszych stron i utrzymuje napięcie aż do samego końca. Historia jest pełna tajemnic, nieoczekiwanych zwrotów akcji i napięcia psychologicznego, dzięki czemu trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej. Autorka powoli odsłania kolejne warstwy przeszłości bohaterów, pokazując, że nawet dawne przyjaźnie mogą skrywać mroczne sekrety. Każdy krok bohaterów i ich wybory wywołują emocje - od zaskoczenia po niepokój - przez co czyta się książkę z przyspieszonym biciem serca. „Dawna znajoma” to thriller, który wciąga, szokuje i zostaje w pamięci, pokazując, że przeszłość nigdy do końca nie odchodzi, a sekret może pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie.

"Martwa jesteś piękna" Belinda Bauer 🌼 Jest to powieść, która niezwykle mnie zaskoczyła. Początkowo sprawiała wrażenie, niczym niewyróżniającego się thrilleru. Typowo schematyczna książka kryminalna z wątkiem dziennikarskim. Lecz, im dalej zagłębiałam się w powieść, tym coraz bardziej zachwycałam się fabułą. Książka opowiada o Evie Singer, która była reporterką kryminalną. Jej kariera zawodowa utknęła w martwym punkcie i szukała sprawy, która zachwyci mnóstwo widzów. Padło na zabójstwo rozegrane w wielkim biurowcu. Nie wyróżniało się na tle innych zbrodni, ale obeszło się szumem w całym mieście. Wszystko szło z górki, póki morderca nie zaczął kontaktować się z kobietą. Starał się manipulować reportażami, a z każdą kolejną zbrodnią oczekiwał większej uwagi. Nie uważał, że robi coś złego. Oczekiwał tylko uznania i widowni. Swoje zbrodnie reklamował jako wystawy, były to dla niego godne uznania sztuki. Pragnął, by każdy mógł odczuć piękno umierania. Najciekawszym wątkiem jest stawianie Evy w dość specyficznej sytuacji. Morderca stara się wydobyć z niej, jej najskrytsze myśli oraz uczucia. Stara się udowodnić, że popełnione przez niego zbrodnie nie są niczym złym, a nawet niosą za sobą pozytywne skutki. Zaprasza dziennikarkę na swoje wystawy i oczekuje od niej zrozumienia. Książka zdecydowanie jest warta uwagi. Wyróżnia się na tle innych kryminalnych powieści i genialnie wciąga czytającego. Bardzo ciekawym zabiegiem jest to, że fabuła nie skupia się głównie na mordercy, nie jesteśmy w stanie bliżej go poznać i odczuć jego prawdziwych intencji. Wszystko obraca się wokół dziennikarki i oddziaływania zabójcy na jej umysł.

Bardzo dobra książka. Jak jedno kłamstwo, jedna nieprzemyślana decyzja może zmienić życie jednych na gorsze, innych w swoim mniemaniu na lepsze. Mam tylko jedno "ale" - książka zbyt obszerna, skróciłabym ją o jakieś 100 stron. Jednakże krótkie rozdziały rekompensowały to rozwleczenie. Polecam

W sumie to do końca nie wiem jaką powinnam dać ocenę.... Ponad połowę książki się męczyłam. Wszystko mnie w niej irytowało. Bohaterowie, sama fabuła, język autorki, dosłownie wszystko. Ale czytałam inne pozycje tej pisarki, więc musiałam jej dać szansę. I tak, owszem, zakończenie jest zaskakujące muszę przyznać. Ale....jednak jakby niedokończone...? Podsumowując. Dodatkowa gwiazdka za zakończenie. Inaczej dałabym najwyżej 5

Książkę czytało się dość szybko ,forma bardzo wygodna do czytania większości rozdziałów było krótka co było dużym plusem .Fabuła przyjemna ,nie spodziewałam się tego co się wydarzyło .Jeśli szuka ktoś czegoś szybkiego i przyjemnego do przeczytania w kilka dni to polecam .

Dobrze że na początku książki było drzewo genealogiczne, bo można było się pogubić, tym bardziej że treść też działa się w różnych przestrzeniach czasowych. Treść ciekawa chociaż trudno sobie wyobrazić że takie coś jest możliwe. Zakończenie bajkowe "żyli długo i szczęśliwie". Można przeczytać.

Czy najbliższym osobom można bezgranicznie zaufać? Emily i Jess są siostrami, które w dzieciństwie były nierozłączne. Na skutek tragicznych okoliczności Jess zmuszona była wyjechać z rodzinnego miasta i straciła kontakt z siostrą i najlepszą przyjaciółką jednocześnie. Spotykają się po 16 latach na pogrzebie matki. Okazuje się, że Emily w tym czasie założyła rodzinę, mieszka na wyspie z Jamesem, córeczką Daisy i pasierbicą Chloe. Od razu proponuje siostrze by ta z nimi zamieszkała i pomogła w opiece nad dziećmi. Jednak w sylwestrową noc Daisy znika, podłoga jest zakrwawiona, a Jess niczego nie pamięta. Czy więc odnowienie więzi było dobrym pomysłem? Dlaczego Jess jest tak opiekuńcza w stosunku do Chloe? I co takiego widzi w niej James? Czy są oni fair wobec Emily? Czy ona jest fair wobec nich? Każdy z członków tej rodziny ma swoje tajemnice i sekrety, które rzucają podejrzenie, że za uprowadzeniem Daisy może stać ktoś z nich. Czy tak jest rzeczywiście? Czy Daisy żyje? „Manipulatnka” to ciekawy thriller psychologiczny. Zagadki, zwroty akcji, fabuła trzymająca w napięciu i chociaż można domyślać się zakończenia, jest ono nieco zaskakujące. Prosty język powieści sprawia, że czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Polecam.

"Ta dziewczyna " Michelle Frances Laura wprost uwielbia swojego syna Daniela. Czerwona lampka zapala się nad jej głową, kiedy syn przedstawia jej swoją ukochaną Cherry. Podczas wspólnych wakacji ,kobieta nabiera podejrzeń w stosunku do dziewczyny, próbując synowi wyperspwadować ten związek. Wtedy dochodzi do tragedii.. Nie cierpię wprost motywu nadopiekuńczych matek, zwłaszcza jeśli dotyczy on dorosłych synów. Tutaj dostałam takowy podany jak na tacy. Wszystko byłoby dobrze ,gdyby nie fakt ,że sytuacje ,na które główna bohaterka zwróciła uwagę, były dla mnie nader błache -wręcz jak szukanie dziury w całości. Oczywiście koniec końców miała dużo racji, jednak wnioskuję, że gdyby nie jej natarczywość nie doszło by do wielu złych rzeczy. Historia wciągnęła mnie na całego- książkę pochłonęłam w jeden dzień. Co prawda była bardzo przewidywalna, ale chyba potrzebowałam takiej właśnie odskoczni w postaci lekkiego thrilleru. Zakończenie totalnie do mnie nie przemówiło, miałam wrażenie, że jest mocno naciągane. Jednakże ,mimo ,iż nie była to opowieść górnych lotów, to zdecydowanie poleca się do przeczytania.

Wyobraź sobie najgorszy poranek świata: budzisz się w obcym łóżku, obok martwego sąsiada i kompletnie nie pamiętasz, jak się tam znalazłaś – brzmi jak totalny hardcore, prawda? Kathryn Croft serwuje nam thriller, który czyta się ekspresowo, bo każdy rozdział rzuca nowe podejrzenia na pozornie idealną rodzinkę głównej bohaterki. Choć akcja momentami leci według schematów znanych z wielu innych książek tego gatunku, to jednak klimat i te wszystkie rodzinne brudy sprawiają, że trudno się oderwać od lektury. Jeśli lubisz historie, w których jedna głupia decyzja wywraca życie do góry nogami, to ta pozycja na pewno umili Ci wieczór.

Po opisie spodziewałam się takich emocji, że hej! A przynajmniej thrillera dającego nam spory dreszcz, bo skoro w fabułę zostały wrzucone dwie kobiety, to musiało! ale to musiało się dziać! Jak było? Mags dostaje wiadomość, że jej brat Abe w wyniku upadku bądź próby samobójczej trafił do szpitala i jest w śpiączce. Kobieta niewiele o nim wie. Po niełatwym dzieciństwie, gdy każde z nich poszło w swoją stronę, ich kontakt był sporadyczny, a upływające lata sprawiły, że się od siebie oddalili. Mags robiła karierę prawniczą za oceanem, a Abe… cóż, był zwykłym pracownikiem socjalnym. Ku rozczarowaniu siostry nie był rekinem finansjery czy królem reklamy. Chociaż właśnie tego by się po nim spodziewała. Teraz poznaje jego narzeczoną, Jody, która dzień w dzień czuwa przy łóżku ukochanego. Jody jest zamkniętą w sobie, niepewną, zahukaną osobą. Tylko w obecności Abe’a rozkwitała i miała świadomość swojej ważności. Teraz czuje, że wszystko wymyka jej się z rąk, a świat wali w gruzy. Mags przebywając w mieszkaniu brata, po sąsiedzku z Jody, chce poskładać rozsypaną układankę z życia jej brata. Skrawki opowieści Jody próbuje dopasować do całości i coś jej tu nie wychodzi, a rzekomy wypadek brata zaczyna niepokoić. Ta książka to bardziej pozycja obyczajowa poruszająca wątki homoseksualizmu, depresji, przeżytych w dzieciństwe traum i ich wpływie na dorosłość, o okrutnych dorosłych i bezradnych dzieciach, o zwichrowanej psychice. Thrillera tu nie uświadczysz, mamy tu tylko wpleciony i lekko podrasowany wątek kryminalny. To wszystko. Jeśli podejdziemy do tej pozycji z oczekiwaniami na historię obyczajową z rodzinnymi dramatami, to ta książka może przypaść do gustu, ale mnie nawet w tym obyczaju zabrakło dynamiki. Trochę drętwo się to wszystko rozgrywało i mieliło tak bez energii. Postacie w tym przedstawieniu zostały słabo nakreślone. Nijako. A przecież już samą Jody, z racji jej przeszłości i dramatycznych przeżyć, można było wykreować jako bohaterkę wyrazistą, interesująco miotającą się po fabule, wyrabiającą tak, że narody by klękały i działoby się sporo, a wyszła z niej postać, obok której można bez żalu przejść obojętnie. Jak i obok całej tej historii. A szkoda.

Książkę wzięłam losowo z półki w bibliotece, po wejściu na lubimyczytać i przeczytaniu opinii mina nieco mi zrzedła. Na szczęście miło się zaskoczyłam! Fajny pomysł na fabułę, bardzo lubię w książkach dwie linie czasowe. Nie rozumiem zarzutów o zakończenie pisane na kolanie, brakowało mi jedynie głębszego wyjaśnienia motywacji sprawcy. Kilka elementów do dopracowania (w końcu to debiut) ale według mnie nie jest to zła książka, przeczytałam z zaciekawieniem

Weszłam z myślą, że to thriller, a wylądowałam w dwóch rzeczach, których nie lubię - horrorze i to z elementami paranormalnymi. Już prawie prawie klęłam pod nosem pod koniec, że zaraz wszystko się zepsuje, a o dziwo, to było całkiem spoko! Ani się nie wynudziłam, ani nie wywracałam oczami (no może z dwa razy),a całość okraszona była przyzwoitą dawką napięcia i parłam naprzód, żeby się dowiedzieć, jak to się skończy. Mega pozytywnie się zaskoczyłam tą pozycją

Thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się od lektury. Historia jest mroczna, pełna tajemnic i nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają w napięciu do samego końca. Podoba mi się, jak autorka buduje bohaterów - ich lęki, emocje i decyzje są wiarygodne i pełne psychologicznej głębi, dzięki czemu trudno oderwać się od ich losów. Napięcie rośnie stopniowo, a odkrywanie sekretów fabuły wywołuje prawdziwe emocje - momentami strach, czasem współczucie, a innym razem szok. „Milczące dziecko” to powieść, która fascynuje, wciąga i zostaje w pamięci długo po zakończeniu lektury - mocny, inteligentnie skonstruowany thriller psychologiczny, który naprawdę robi wrażenie.

Dziś proponuję Wam pochylić nieznacznie swe strudzone głowy nad niemiecką pisarką kryminałów: Petrą Hammesfahr. Petra i ja spotkałyśmy się po raz pierwszy. Cóż, sama do mnie przyszła, a ja wyraziłąm zachwyt wielce umiarkowany. Dlaczego? Dowody zbrodni znajdziecie poniżej. Jednak zanim to nastąpi: standardowo garść smaczków. Nasza Petra (swoją drogą posłużę się eufemizmem i napiszę: mało wyrafinowane imię) tworzyć zaczęłą w wieku nastoletnim, a dokładniej 17-letnim. Cóż, pierwsze próby zaistnienia były regularnie niszczone w zarodku (ach, Ci wydawcy...;>). Ale w końcu, w roku jakże pięknym anno Domini 1991 zadebiutowała na łamach bardzo poczytnego pisma... Playboy. Póki co, polscy tłumacze zaofiarowali nam cztery tytuły tej Pani. Okładka książki daje nam zrozumienia następujące rzeczy: po pierwsze, bezsprzecznie popełniono morderstwo, po drugie: sprawczynią jest kobieta, po trzecie: narzędziem zbrodni okazuje się nóż (o tym małym, acz jakże kłującym moje oczy, błędziku grafika, nieco później). Pewnego upalnego lipcowego dnia, będąc na plaży wraz z mężem Gereonem i synkiem, Cora Bender postanawia umrzeć. Jednak jej decyzja nie jest wynikiem wszechogarniającego upału. Wprost przeciwnie, jest to decyzja świadoma (o ile do końca świadoma być winna taka decyzja). Wypadki jednak potoczą się inaczej, a głównym bohaterem staje się nożyk, którym Bender uśmierca przypadkowego (czy aby na pewno?) mężczyznę z koca obok, który wymieniał czułości z dziewczyną. W tymi miejscu pragnę zauważyć, iż moim zdaniem grafik umieszczając na okładce taki obrazek ciut przesadził z tym atrybutem zbrodni, hiperbolizując go wizualnie. Mniejsza oto, brnijmy jednak dalej w fabułę, która z każdym krokiem robi się coraz bardziej grząska i grząska, aż zapadamy się po pas w lepkiej mazi naciąganej historii pani Hammesfahr... Cora nie wydaje się skruszona popełnieniem swego niecnego czynu, wręcz przeciwnie, chce być ukarana i jest gotowa przyjąć na siebie wyrok. Taki niecodzienny obrót spraw, zaskakuje przesłuchujących ją policjantów, którzy pragną z całej mocy zgłębić przyczynę takiego, a nie innego zachowania podejrzanej. I trrrrach! Chwyciwszy nić Ariadny powoli, mozolnie zaczynamy wędrówkę w stronę Prawdy (, których notabene okazuje się kilkanaście). Nieraz trzymany w ręce zwój liny tylko nieznacznie podrażnia delikatną skórę naszych dłoni, a nieraz (i to zdecydowanie częściej) wpija się boleśnie i bezpardonowo i aż do krwii (o tym, we wnioskach). W toku śledztwa na światło dzienne wychodzą kolejno: intrygującego, szokujące, bolesne i demaskujące spraweczki, sprawki i sprawy. Autorka książki zdołała upchnąć w tych, blisko 400 stronach wiele cierpienia i... wiele dziwactw oraz zboczeń. Czegóż my nie znajdziemy w tym galimatiasie: fanatyzm religijny (bardzo, bardzo skrajna wersja!),śmiertelną chorobę, narkotyki, molestowanie seksualne i kazirodczy związek dwóch sióstr (swoją drogą Magdalena to jedna z barwniejszych postaci w tej książce). A wszystko wymieszane ze sobą w proporcjach nierównomiernych i niewspółmiernych z Prawdą, która zaczyna niepostrzeżenie się rozszczepiać doprowadzając nas do wielokrotnych konfuzji (i tego powodu stękamy jak przedwojenny parowóz) Przebrnąwszy przez mózg Bender można spuścić nieco pary i odsapnąć, wytrzeć pot z czoła i ujrzeć zakończenie: budowa klamrowa? Uff, na szczęście to już koniec. Wnioski: jestem rozczarowana. Jakiś mało rozgarnięty recenzent określił ten twór (a raczej tworek) mianem "oryginalnego kryminału". W tej opinii jest o jedno słowo za dużo. Po drugie, nie wiedziałam, że lipcowy wypoczynek nazywa się "sobotnią majówką" (no chyba, że w Niemczech weekendy rządzą się innymi prawami niż w Polsce, czy innych krajach...). Drugim wcieleniem Harlana Cobena, ani Stephena Kinga ta pani raczej nie będzie, bowiem w moim mniemaniu pozostaje nieudolną twórczynią, która stara się ze wszystkich sił i siłek stworzyć coś lepszego, niż w rzeczywiostości byt ów jawić się zdaje. Nawet jako tkz. odmóżdżacz nie chcę rekomendować. Kochani, na bibliotecznych, czy księgarnianych półkach stoi na prawdę sporo DOBRYCH kryminałów, a nie emocjonalno-zbrodniczych papek. Dziękuję. Ocena: 6/10 (bo polubiłam Magdalenę). Tekst ukazał się w 2011 r. na stronie: https://www.photoblog.pl/poczytelnia/86312461/26.html

To spokojna, wyważona opowieść, która momentami naprawdę potrafi wciągnąć, przytrzymać w napięciu, a nawet wzruszyć. Nawet jeśli fabularnie wszystko zmierza w dość przewidywalnym kierunku, sam koncept jest bardzo ciekawy, a przeplatające się perspektywy bohaterów sprawiają, że relacje między postaciami wydają się bardziej autentyczne i naturalne.

Od samego początku Surogatka mnie zaskoczyła. Spodziewałam się raczej powolnej, przewidywalnej historii, a tymczasem Louise Jensen od razu wrzuciła mnie w świat pełen pytań i niedopowiedzeń. To jedna z tych książek, gdzie im więcej stron przeczytasz, tym więcej pytań się pojawia. Z każdą kolejną sceną miałam wrażenie, że grunt pod nogami staje się coraz mniej stabilny. Fabuła wydaje się prosta: Kat i Nick od dawna starają się o dziecko. Próby adopcji kończą się fiaskiem, a ich marzenie o rodzicielstwie zdaje się coraz bardziej nierealne. Wtedy na horyzoncie pojawia się dawna przyjaciółka Kat – Lisa – z propozycją, która mogłaby odmienić ich życie. Ale to, co na początku wygląda jak dar od losu, bardzo szybko okazuje się początkiem koszmaru. Relacje, którym Kat ufała najbardziej, zaczynają się rozpadać, a wspomnienia przeszłości wracają z ogromną siłą. To, co naprawdę podobało mi się w tej historii, to atmosfera niepewności. Jako czytelnik cały czas czułam się jak w grze – nie wiedziałam, kto mówi prawdę, kto manipuluje, a które wydarzenia mogą być tylko wyobrażeniem Kat. Było to uczucie, które trzymało mnie w napięciu do samego końca. I właśnie zakończenie zrobiło na mnie największe wrażenie – plot twisty naprawdę mnie zaskoczyły, szczególnie wyjaśnienie przeszłości Kat i cała postać Lisy. Nie ukrywam, że Kat jako bohaterka momentami mnie irytowała. Była bardzo skupiona na swoim pragnieniu macierzyństwa i miałam wrażenie, że nie zawsze potrafiła spojrzeć na swojego męża z wyrozumiałością. Ale z drugiej strony – to sprawiło, że wydała mi się bardziej prawdziwa. Ludzie często w obliczu ogromnego pragnienia lub traumy nie zachowują się idealnie, tylko egoistycznie, i to widać w jej postaci. Styl Louise Jensen przypadł mi do gustu. Autorka pisze lekko, a książkę pochłania się szybko, ale jednocześnie potrafi świetnie budować napięcie. Cenię sobie thrillery, które nie są przeładowane niepotrzebnymi opisami, a jednocześnie zostawiają we mnie poczucie niepokoju – Surogatka właśnie taka była. To książka, którą poleciłabym przede wszystkim fanom thrillerów psychologicznych – szczególnie tym, którzy lubią historie o rodzinnych sekretach, niepewności i o tym, jak cienka jest granica między zaufaniem a zdradą. Nie jest to literatura, która przestraszy czytelnika, ale na pewno taka, która wciągnie i nie pozwoli łatwo zapomnieć.

Z pozoru niewinna zabawa w kredowe znaki szybko zamienia się w coś zdecydowanie mniej niewinnego, zwłaszcza gdy w lesie zostaje znalezione ciało dziewczynki. Od tego momentu robi się gęsto, a atmosfera tylko się zagęszcza. Duży plus za to, że książka nie boi się trudnych tematów - Alzheimer, aborcja, gwałt, przemoc czy relacje dorosłych z nieletnimi. Momentami było naprawdę ciężko i niekomfortowo 👀, ale właśnie to dodaje tej historii autentyczności. Końcówka? Totalnie mnie zaskoczyła. Lubię, kiedy autor potrafi domknąć wszystkie wątki w taki sposób - niby spokojnie, rozmową, a jednak zostawia z takim „oooookej, tego się nie spodziewałam”.

Pomysł na książkę ciekawy i oryginalny. Bardzo mnie zaintrygował. Szczerze mówiąc liczyłam jednak na więcej akcji związanej z zachowaniami ze strony Paktu. Tym czasem miałam wrażenie że 50% książki stanowią rozwleczone opisy przemyśleń głównego bohatera, przeszłości i wątków pobocznych. Dlatego momentami czułam znudzenie i jak najszybciej czytałam te strony żeby dotrzeć do fragmentów, które związane są typowo z zasadami, karami i wszystkim co związane z Paktem.

Trzynaście minut... byłaś martwa przez prawie kwadrans, a teraz musisz na nowo poskładać życie. Niemalże utonęłaś w lodowatej rzece, co przecież nie przydarza się dziewczynom takim jak Ty – najpopularniejszym w szkole, nadającym rytm wyselekcjonowanej ekipie, zawsze modnie ubranym i trwoniącym pieniądze na zachcianki. Młode kobiety, zawiadujące elitą trójcy Barbie, nie łapią chciwie powietrza w ciągu nocy, przypominając sobie jak gałęzie raniły ich ciało, a rwący nurt próbował porwać je w swoje objęcia na zawsze. Co poszło nie tak? Co pamiętasz? Co naprawdę pamiętasz?! Dlaczego inteligentny strateg i śmiała towarzyska planistka znalazła się porzucona w wodzie niemalże bez życia w samym środku nocy? “Możemy się od siebie różnić - my, trzy przyjaciółki - ale wszystkie kochamy teatr, w życiu i na scenie. Uwielbiamy szkolne przedstawienia. Tam się spełniamy.” Natasha, Jenny i Hayley. Elitarna świta - królowa szkoły i jej dwie przyboczne. Jesteś tą pierwszą, warunkiem sine qua non, przywódcą wciąż wyznaczającym trendy i podejmującym decyzje, choć przez trzynaście minut nie byłaś niczym. Wyłowiona z rzeki w ostatnim momencie, próbujesz przypomnieć sobie, jak w ogóle się tam znalazłaś. Żadnych panicznych kroków - wszak nie wiadomo, kto jest odpowiedzialny za doprowadzenie do niedoszłej zbrodni. Czy w ogóle jakaś była zamierzona? Licealny zamach stanu na kogoś, komu można jedynie zazdrościć? Choć... czy aby na pewno? Będąc zawsze na świeczniku; stojąc nieprzerwanie w świetle reflektorów, obnażającym wszystkie blaski i cienie, wklęśnięcia i wypukłości, piękno oraz brzydotę... również można poczuć się zmęczonym. Zmaltretowanym wieczną grą, ułudą i dostosowywaniem entej wersji siebie do tego co wypada, wolno i ludzie powiedzą. Współczuć nie można zaś komuś, kto sam wybrał a przy tym w znacznej części wykreował swój los... popełniwszy przy tym tylko jeden błąd. Trzynaście minut... “Piękny granat, ale czerń mnie przerażała. Zamknęłam oczy. Ta czerń była jeszcze gorsza - znajdowała się we mnie. W mojej głowie. Zjadała mnie. Trzynaście zakrętów na drodze. Trzynaście minut śmierci.” Pewnego dnia zniknęły Twoje piękne ciemne włosy, rozjaśnione na sztucznie platynowy blond. Wyćwiczyłaś nadprogramowe kilogramy, a posiłki przemieniły się w skubanie sałaty i przesuwanie dawniej lubianego jedzenia po talerzu. Perfekcyjna. Musisz być idealna. W końcu bez Ciebie... szkoła może i dalej by istniała, ale nie miałby kto nadawać jej rytmu i lśnić szczerozłoto jak król. Wszyscy rozstępują się przed trójką Barbie na korytarzu, zupełnie niczym woda przed pewnym biblijnym – o tak, dokładnie tak miało to wyglądać. Na to pracowałaś. Przewodzisz orszakowi, idąc po środku i o krok przed nim. Z tyłu po lewej wizualna kopia numer jeden, Jenny. Trzpiotka chichotka, mentalna idiotka, definitywnie wydymka. Idealny potakiwacz o niezaprzeczalnych walorach aparycyjnych. Cóż, każdy ma choć małą zaletę. Po prawej kroczy druga kalka imieniem Hayley – wybitne osiągnięcia w sporcie, dobre wyniki w nauce, kawałek jeszcze niezepsutego serca. Przeciwwaga tej pierwszej, bo... jako ktoś ponadprzeciętny nie lubisz się nudzić. Świat, nawet twój Barbie-świat, pełna blichtru i plastiku rzeczywistość, nie zniósłby obok siebie dwóch Jenny. Nie zawsze zresztą złożone przez Ciebie trio wyglądało w ten sposób. Dawniej zamiast prawej przybocznej na Twojej orbicie majaczyła jedynie Rebecca – pierwsza prawdziwa przyjaciółka. Taka od piaskownicy, dorastania, blasków z cieniami oraz radościo-słabości. Ta, której pozbyłaś się, jak tylko przestała wizualnie i intelektualnie pasować do kreowanego przez Ciebie obrazka; picture perfect. Becca kochająca jedzenie, swój emo-styl, niewyparzony język, czerń na głowie i niemodny makijaż do bezmetkowej odzieży. Bex, której... postanawiasz w przypływie chwili powierzyć pewną misję. A może tylko ustawić ją znów na szachownicy dokładnie tam, gdzie chciałaś. “Zawsze. To słowo ją prześladowało. Przyjaciółki na zawsze. Zawsze będę Cię kochać. Zawsze okazało się bardzo nietrwałe.” Trzynaście minut... co pamiętasz? Co tak naprawdę pamiętasz z tego czasu, kiedy mokry materiał oblepiał Twoje ciało, a spacerujący z psem mężczyzna cudem na nie natrafił i w ostatniej chwili wezwał odpowiednie służby? Kto wysłał do Ciebie wiadomość o tajemniczym spotkaniu w środku mroźnej nocy i po co to uczynił? Odmawiasz poddania się hipnozie, która mogłaby to wyjaśnić - za bardzo przypomina niedawne tonięcie. Przesłuchania dociekliwej policjantki nie rozjaśniają zaciemnionych zakamarków pamięci. Nie pomagają również sesje u psychologa, jakich wynikiem są jedynie coraz większa irytacja oraz fakt, że zaczynasz prowadzić pamiętnik. Przelewasz swoje uczucia i myśli na papier, próbując uwierzyć, że w ten sposób przypomnisz sobie wszystkie kawałki strzaskanej i prawie na wskroś tragicznej układanki. Uciekałaś przed kimś i wpadłaś do rzeki? Jakaś osoba odurzyła Cię i próbowała zamordować? Przecież dziewczyna taka jak Ty nigdy sama nie chciałby odebrać sobie życia i to w tak mało widowiskowy sposób. Kolejne strony dziennika zapisane eleganckim pismem. Artykuły w gazetach, próbujące dociec, co przydarzyło się złotej Barbie. Przyboczne – z jednej strony pomagające Ci wrócić do codzienności, lecz z drugiej zachowujące się coraz bardziej tajemniczo oraz nerwowo. Czyżby te dwie stworzone przez Ciebie istotki próbowały wybić się na niepodległość? A może to wszystko to ich sprawka? Nie ufasz już absolutnie nikomu, ze sobą samą na czele. Została Ci jedynie wiara w Rebeccę - most łączący przeszłość z teraźniejszością, po którym nigdy nie planowałaś już przejść. Niemy wyrzut sumienia; szkolny odludek, jakiego sama skazałaś na towarzyskie nieistnienie. Czy zwrócenie się do niej z pomocą jest jakkolwiek rozsądne? “Słońce świeciło jasno i (...) po raz pierwszy i ostatni w swoim krótkim, niespełnionym życiu znalazła się w jego blasku jak w świetle reflektora.” Co innego Ci pozostało? Dzienny teatr szkolny; nocny teatr cieni. Trzynaście minut śmierci. Trzynaście małych śmierci. Trzynaście wielkich ciemności zestawionych z ułudą życia. Trzynaście nieszczęsnych szczęść. “Lubię plany. Lubię szczegóły. Nie przepadam za improwizacją. Ale obie gramy w szachy. Jeśli ktoś potrafi zastawić skuteczną pułapkę, to tylko my.” Gdybym miała wskazać jednego autora, będącego moim personalnym guru, ikoną kreacji nieodkładalnych thrillerów, bez ani sekundy wahania wskazałabym pochodzącą z Anglii Sarah Pinborough - pisarkę, która nie ma na koncie ani jednej niewidowiskowej czy nieidealnej książki. Po “Co kryją jej oczy” do dziś zbieram przysłowiową szczękę z podłogi, a klepki z sufitu (piątej dalej brak),choć czytałam ją dwa lata temu. “Insomnia” w minionych 366 dniach otrzymała ode mnie ponadskalowe 12/10 punktów, łącząc w sobie niesamowity klimat, element nadnaturalności i kaskadową piramidę emocjonalną, jaką w thrillerach cenię najbardziej. Recenzowane tym razem “13 minut” rozpoczęło się wręcz zwodniczo spokojnie, zapowiadając opowieść o zbrodni, dotykającej popularną nastolatkę, która przez niespełna kwadrans pozostawała martwa. Podejrzenia względem najbliższego otoczenia, ukazanie perspektywy jej odrzuconej przyjaciółki, wstawki z przesłuchań oraz konsultacji psychologicznych... Próżno znaleźć moment, w jakim Pinborough wrzuca każdy z elementów fabuły do miksera i nastawia go na takie obroty, że po chwili wybuchają one w zupełnie innym kształcie, składającym się w kompletnie niespodziewanie odmienną całość. Podejrzewane na początku rozwiązania okazują się niemożliwe - w głowie czytającego rodzą się więc kolejne, które... też nie do końca pasują. Sarah w sposób mistrzowski gubi i myli kolejne tropy, na domiar wspaniałego szokując jeszcze samym finałem. Prosty w początkowych rozdziałach język zyskuje tajemniczej, mrocznej i poetyckiej barwy, oplatającej dusznymi mackami. Teoretycznie klarowna narracja ewoluuje z kolei w tragiczny teatr cieni. Sztukę życia, przetrwania i umierania, w jakiej próżno szukać szczęśliwych zakończeń. A może przeciwnie - tę, w której każdy dostanie to, na co zasłużył. Tylko względem kogo: pana czerni czy bieli? Pasowałby tu Shakespeare: “Świat jest teatrem – aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają” - właśnie w tym przekładzie, który jako pierwszy zwrócił moją uwagę nad polonistyczną salą gimnazjalną, na zawsze zapisując się w żyłach. Z całą mocą podtrzymuję: Sarah Pinborough jest mistrzem thrillerów. Niedoścignionym literackim wzorem mrocznych kreacji i tworzenia pełnych suspensu, widowiskowych fabuł. Mogłabym wręcz pokusić się o hasło: chcesz napisać thriller doskonały - zrób to jak Pinborough. 10/10 “Muszę się wziąć w garść. Ja nie popełniam błędów. Jestem i zawsze byłam precyzyjna. Jestem strategiem.” instagram.com/thrillerly