Artur Gorzelak

Tematyka kolejnej już książka podróżniczej zbytnio nie zaskoczy stałych czytelników autora – jak zwykle mamy zatem opis oryginalnych, ale wciąż jeszcze osiągalnych dla zwykłego śmiertelnika wypraw w nieznane, okraszonych pięknymi zdjęciami i dużą ilością informacji praktycznych i kontekstów kulturowych. Można wręcz odnieść wrażenie, że autor pisze książki wg schematu: Azja – Północ – Azja – Północ (pierwsza książka autora opowiadała o podróży rowerem przez Japonię i Koreę, druga o zimowej eskapadzie nad Bajkał, a trzecia o rowerowy tour de Taiwan). Teraz więc konsekwentnie nadszedł czas na opowieści znad dalekiej Północy – tzn. tej najdalszej, na jaką turysta może wybrać się bez organizowania specjalistycznej wyprawy, co nie znaczy, że nie bez sporych logistycznych łamigłówek. Ale, mimo że wybór tematu nie jest zaskoczeniem, to książka nie nuży, ale dość udanie przenosi w świat mroźnych wiatrów i lodowców – moim zdaniem jest też w pewnych aspektach lepsza np. od „Pieszej przeprawy przez Bajkał”, np. widać o wiele większą pracę wykonaną w research na temat opisywanych krain. Opowieści te dobrze się czyta, a biorąc pod uwagę, że wybrane przez autora kierunki są dość niszowe, a literatura w tym zakresie niezbyt obfita, myślę, że powinna to być lektura obowiązkowa dla wszystkich planujących zwiedzania Islandii, Spitsbergen, Płw. Kolskiego czy Patagonii (tak, tak, znalazł się też w książce rozdział o Południu (zgodnie z kluczem „Pod bieguny”) – może to początek otwarcia nowej serii i będziemy mieli kolejne książki o wyprawach na antypody?