Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Szymon Konarski

Szymon Konarski ps. Janusz Hejbowicz, Janusz Niemrawa - polski działacz niepodległościowy, powstaniec listopadowy, członek Młodej Polski i Stowarzyszenia Ludu Polskiego. Konarski uznawał równość społ... Szymon Konarski ps. Janusz Hejbowicz, Janusz Niemrawa - polski działacz niepodległościowy, powstaniec listopadowy, członek Młodej Polski i Stowarzyszenia Ludu Polskiego.

Konarski uznawał równość społeczną i majątkową ludzi, dążył do wolności politycznej i narodowej. Żądał wolności dla chłopów i przedstawicieli innych narodowości. Występował przeciwko hierarchii kościelnej, którą oskarżał o przeinaczanie nauki Chrystusa, głosił potrzebę wprowadzenia kościoła narodowego. Niepodległość i przemianę społeczną w pierwszej fazie działania chciał uzyskać dzięki spiskowcom o postawie radykalno-niepodległościowej przy bratnim poparciu samego narodu rosyjskiego drogą rewolucji. W drugiej kolejności powstanie miało zostać zasilone ogromnymi rezerwami mas chłopskich i mieszczaństwa . Przyszłą Polskę widział demokratyczną.

Ojciec, Jerzy Stefan był porucznikiem w brygadzie kawalerii narodowej, brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 r. jak również insurekcji kościuszkowskiej, jako pułkownik osiadł w obwodzie kalwaryjskim gdzie został sędzią. Z kolei dziad po mieczu Jakub był generałem buławy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Matka Paulina z Wiszniewskich - córką członka Rady Najwyższej Narodowej litewskiej. Szymon miał młodszego brata Stanisława. Rozpoczął naukę w wieku lat dziewięciu w szkole podwydziałowej w Sejnach, a następnie w szkole wojewódzkiej w Łomży. Konarski wyznawał kalwinizm.

22 marca 1826 wstąpił do pułku strzelców pieszych jako szeregowiec, a już rok później otrzymał awans na podoficera. W czasie powstania listopadowego awansował na podporucznika, brał udział m.in. w bitwach pod Okuniewem, Wawrem, Grochowem i Liwem. Wyprawił się pod dowództwem gen. Dezyderego Chłapowskiego na Litwę i stamtąd dostał się do pruskiej niewoli. W marcu 1832 roku przybył do Besançon, gdzie zajął się studiowaniem dzieł francuskiej myśli polityczno-społecznej i nauką zegarmistrzostwa. W 1832 w Konarski wstąpił do loży masońskiej i wkrótce rozpoczął działalność polityczną. Organizacje republikańskie chciały w tym roku obalić władzę Ludwika Filipa i przenieść rewolucję na Niemcy, Włochy i Polskę. Wyprawa do Polski Józefa Zaliwskiego miała być częścią tej akcji. Sam Konarski, będąc ochotnikiem, został mianowany okręgowym na obwód mariompolski i kalwaryjski. W początkach 1833 dotarł na miejsce, spotkał się tam a matką i bratem. Wobec obojętności ludności polskiej został zmuszony do przekroczenia granicy pruskiej. Ponownie został zatrzymany przez Prusaków i aresztowany, w końcu wypuszczono go do Belgii. Przez pewien czas mieszkał w Brukseli utrzymywał się z gry na flecie i zegarmistrzostwa. Pod koniec 1833 Rada Gospodarcza Polaków w Szwajcarii ściągnęła go do Bienne. W 1833 emigranci polscy podpisali układ z Młodymi Włochami, w myśl którego Polacy utworzyli oddział do walki przeciwko Karolowi Albertowi królowi sardyńskiemu. W jego skład wszedł również Konarski, wyprawa pod dowództwem gen. Girolamo Ramoriny zakończyła się kompletną klęską wskutek błędów w dowodzeniu Ramoriny.

Po katastrofie sabaudzkiej Konarski wstąpił do Młodej Polski, która była częścią Młodej Europy. W tym czasie wystąpił przeciwko dyplomatycznej grze ks.Adama Czartoryskiego i w Nowej Polsce nazwał księcia "nieprzyjacielem emigracji polskiej". W trakcie kilkakrotnych wyjazdów do Paryża spotkał Jana Czyńskiego, który zaczął wpływać na poglądy polityczne Konarskiego. Poprzez Czyńskiego na postawę Konarskiego wpłynęły również poglądy Pawła Pestla. W 1835 zaczął z Czyńskim wydawać dwutygodnik Północ, a także nawiązał współpracę z Związkiem Dzieci Ludu Polskiego. Z polecenia Związku miał udać się do Polski, jednak został aresztowany przez policję i otrzymał nakaz opuszczenia Francji. Podobny nakaz otrzymali równie radykalni Leon Zaleski i Adam Sperczyński. Zostało to potraktowane jako intryga Czartoryskiego i wywołało kolejne ataki na obóz arystokratyczny. Konarski wyjechał do Wielkiej Brytanii, a następnie do Brukseli, gdzie odbył rozmowy m.in. z Joachimem Lelewelem. W wyniku tych rozmów ustalono cele oraz plan działania Konarskiego w kraju. W lipcu 1835 z fałszywym paszportem pod nazwiskiem Burhardt Sievers dotarł do Wolnego Miasta Krakowa.

W Krakowie, razem z braćmi Leonem i Adolfem Zaleskimi, z którymi przybył do miasta, wstąpił do Stowarzyszenia Ludu Polskiego. Stowarzyszenie, które ideowo nawiązywało do Młodej Polski, dzieliło się na tzw. zbory ziemskie (Królestwo Kongresowe, Galicja, Wielkie Księstwo Poznańskie i ziemie zaboru rosyjskiego: Litwa, Wołyń, Podole i Ukraina), które z kolei podlegały Zborowi Głównemu. Konarski wraz z Napoleonem Nowickim mieli zorganizować prowincje zaboru rosyjskiego. Na przełomie lipca i sierpnia pod nazwiskiem Janusz Hejbowicz przekroczył granicę rosyjską. Początkowo zamieszkał w Ołyce na Wołyniu i rozpoczął agitację rewolucyjno-demokratyczną. W okresie tym na ziemiach zabranych działały różne organizacje konspiracyjne. Konarski starał się połączyć je Związek Ludu Polskiego. W tym celu podróżował po ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej. 3 czerwca 1837 w Berdyczowie nastąpiło utworzenie jednolitej organizacji ZLP z Konarskim jako przewodniczącym. W trakcie dalszej działalności nawiązał współpracę m.in. ze Związkiem Studentów Akademii Medyko-Chirurgicznej w Wilnie, Andrzejem Towiańskim i Polakami mieszkającymi w Petersburgu. Starał się także podjąć współpracę z Rosjanami. Jednocześnie utrzymywał korespondencję z Joachimem Lelewelem.

Dzięki pomocy samego Ludwika Filipa Rosjanie dowiedzieli się o działalności radykalnych polskich stronnictw emigracyjnych i Konarskiego, którego car rozkazał aresztować. 27 maja 1838 w Krzyżówce opodal Wilna Konarski wraz z Ignacym Rodziewiczem zostali pojmani. Osadzono ich w klasztorze bazyliańskim, dawnym więzieniu Filaretów. Śledztwo prowadził sadystyczny książę Aleksy Trubeckoj, wkrótce Rodzewicz załamał się i zaczął zeznawać. Po aresztowaniu Antoniego Orzeszki zatrzymania objęły cały zabór rosyjski. Jednocześnie mimo wymyślnych tortur Konarski przyjął całą winę na siebie i starał się przedstawiać swoich towarzyszy jako osoby manipulowane przez niego lub "niespełna rozumu". W sprawozdaniu dla generała-gubernatora wileńskiego Dołgorukowa jeden z kniaziów torturujących Konarskiego pisał tak: „Ten zatwardziały zbrodniach nic nie wyznał, nikogo nie wydał z uporem niewybaczalnym…". W więzieniu Konarski nawiązał współpracę ze strażą, a porucznik Mikołaj Kuźmin-Korowajew próbował zorganizować ucieczkę, sam jednak został aresztowany i skazany na śmierć przez ćwiartowanie (karę zamieniono na dożywotnie zesłanie).

Wyrokiem sądu Konarskiego skazano na rozstrzelanie 27 lutego 1839, w godzinach rannych wykonano wyrok. Jego grób został stratowany końmi by nigdy go nie odnaleziono. Po odzyskaniu niepodległości na miejscu stracenia Konarskiego postawiono pomnik przedstawiający orła z rozpostartymi skrzydłami.

źródło opisu: Wikipedia

źródło zdjęcia: wikipedia

pokaż więcej
Data urodzenia:
5 marca 1808

Data śmierci:
27 lutego 1839

Płeć:
mężczyzna

Miejsce urodzenia:
wieś Dobkiszki w pobliżu Sejn

Oficjalna strona:
brak danych

Tematyka:
brak danych

Dodany przez:
Róża_Bzowa

Wszystkie Poza moją biblioteczką W mojej biblioteczce Pokaż książki znajdujące się:
Złota księga wierszy polskich
Złota księga wierszy polskich
Jan Kochanowski, Jan Lechoń, Stanisław Czycz, Cyprian Kamil Norwid, Julian Tuwim, Jan Twardowski, Aleksander Fredro, Seweryn Goszczyński, Maria Konopnicka, Adam Mickiewicz, Bolesław Leśmian, Bronisława Ostrowska, praca zbiorowa, Mikołaj Rej, Wisława Szymborska, Zbigniew Herbert, Tadeusz Różewicz, Jerzy Harasymowicz, Tymoteusz Karpowicz, Czesław Miłosz, Stanisław Wyspiański, Adam Zagajewski, Jarosław Iwaszkiewicz, Juliusz Słowacki, Aleksander Wat, Julian Ursyn Niemcewicz, Miron Białoszewski, Stanisław Barańczak, Adam Naruszewicz, Antoni Słonimski, Ewa Lipska, Marcin Świetlicki, Jerzy Liebert, Bruno Jasieński, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Jarosław Marek Rymkiewicz, Jan Andrzej Morsztyn, Tadeusz Borowski, Krzysztof Kamil Baczyński, Leopold Staff, Janusz Szuber, Wacław Potocki, Konstanty Ildefons Gałczyński, Tadeusz Miciński, Zygmunt Krasiński, Ignacy Krasicki, Tomasz Kajetan Węgierski, Urszula Kozioł, Rafał Wojaczek, Anna Świrszczyńska, Stanisław Grochowiak, Tadeusz Nowak, Kazimiera Iłłakowiczówna, Andrzej Bursa, Kornel Ujejski, Stanisław Jerzy Lec, Anna Kamieńska, Adam Asnyk, Władysław Broniewski, Szymon Szymonowic, Alojzy Feliński, Cyprian Godebski, Franciszek Zabłocki, Stanisław Trembecki, Lucjan Hipolit Siemieński, Ryszard Krynicki, Julian Przyboś, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Antoni Malczewski, Jan Kasprowicz, Roman Zmorski, Tadeusz Gajcy, Józef Wittlin, Witold Wirpsza, Józef Bartłomiej Zimorowic, Kazimierz Wierzyński, Franciszek Karpiński, Władysław Syrokomla, Marcin Sendecki, Mieczysław Romanowski, Mieczysław Jastrun, Józef Czechowicz, Felicjan Faleński, Stanisław Swen-Czachorowski, Samuel Twardowski, Krystyna Krahelska, Maria Komornicka, Stanisław Korab Brzozowski, Teofil Lenartowicz, Julian Kornhauser, Hieronim Morsztyn, Zbigniew Morsztyn, Mikołaj Sęp Szarzyński, Barbara Sadowska, Zbigniew Bieńkowski, Sebastian Grabowiecki, Kasper Miaskowski, Daniel Naborowski, Maciej Kazimierz Sarbiewski, Samuel Przypkowski, Wespazjan Kochowski, Jan Żabczyc, Stanisław Herakliusz Lubomirski, Elżbieta Drużbacka, Józef Wybicki, Franciszek Dionizy Kniaźnin, Jan Paweł Woronicz, Jakub Jasiński, Kajetan Koźmian, Józef Bohdan Zaleski, Józef Przerwa-Tetmajer, Aleksander Chodźko, Szymon Konarski, Jan Zachariasiewicz, Wacław Rolicz-Lieder, Kazimiera Zawistowska, Edward Słoński, Maryla Wolska, Wincenty Korab-Brzozowski, Tytus Czyżewski, Tadeusz Peiper, Władysław Sebyła, Jan Brzękowski, Jan Śpiewak, Bogdan Czaykowski, Janusz Styczeń

7,26 (19 ocen i 0 opinii)
Złota księga wierszy polskich
Autorzy:
Antologia obejmująca polską poezję od anonimowych tekstów średniowiecznych do wierszy pokolenia Marcina Świetlickiego. Wybór zawiera około czterystu utworów ponad stu autorów zestawionych w porządku c...
czytelników: 113 | opinie: 0 | ocena: 7,26 (19 głosów)

Wywiad z autorem

Chciałbyś zadać pytanie swojemu ulubionemu autorowi?
Dołącz do grupy „Rozmowy z autorami” i zaproponuj pytania, my zorganizujemy wywiad.

Dyskusje o autorze

1
31
82
Tylu naszych czytelników chce przeczytać książki tego autora.
Tyle osób przeczytało książkę tego autora.
Tyle książek tego autora znajduje się w naszej bazie.

Fani autora (0)

Lista jest pusta
Czytelnicy (31)

zgłoś błąd zgłoś błąd