Bardzo poruszająca, brutalna i prawdziwa.

Bardzo poruszająca, brutalna i prawdziwa.

Daj sześć gwiazdek, licząc że te część naprawdę jest zakończeniem serii. Dodaję opinię kilka miesięcy po przeczytaniu i nie pamiętam szczegółów fabuły, co dość mocno świadczy o tym, jakie wywarła na mnie wrażenie. Ostatnią część uważam za poprawną, dużo zwrotów akcji, naciągane wątki są, ale jako zakończenie całej serii było w porządku.

Daj sześć gwiazdek, licząc że te część naprawdę jest zakończeniem serii. Dodaję opinię kilka miesięcy po przeczytaniu i nie pamiętam szczegółów fabuły, co dość mocno świadczy o tym, jakie wywarła na mnie wrażenie. Ostatnią część uważam za poprawną, dużo zwrotów akcji, naciągane wątki są, ale jako zakończenie całej serii było w porządku.

Na palcach jednej ręki mogę policzyć książki, których nie byłam w stanie dokończyć, a ta znalazła się w tym gronie.
Główna bohaterka jest nie do wytrzymania irytującą. Nie do zniesienia.
Nie polecam.

Na palcach jednej ręki mogę policzyć książki, których nie byłam w stanie dokończyć, a ta znalazła się w tym gronie.
Główna bohaterka jest nie do wytrzymania irytującą. Nie do zniesienia.
Nie polecam.

Bawiłam się dobrze, byłam zaciekawiona, ale jakoś ta historia mnie nie porwała. Może to nie był akurat czas na takie historie, a uważam to za dobrą historią, idealnie w stylu McFadden. Jeżeli ktoś pierwszy raz sięga po tę autorkę to poleciłabym inny tytuł, ale thriller jest bardzo poprawny, a rozwiązanie zaskakujące.

Bawiłam się dobrze, byłam zaciekawiona, ale jakoś ta historia mnie nie porwała. Może to nie był akurat czas na takie historie, a uważam to za dobrą historią, idealnie w stylu McFadden. Jeżeli ktoś pierwszy raz sięga po tę autorkę to poleciłabym inny tytuł, ale thriller jest bardzo poprawny, a rozwiązanie zaskakujące.

Między tym tomem „Światła w popiołach” a jego poprzednikiem jest ogromna przepaść. Tym bardziej ją odczułam, że słuchałam audiobooków jeden pod drugim. Ten tom jest po prostu naciągany i czuć od samego początku do końca. Nie wiele się tu trzyma ku*y, środkowa akcja jest jakby od niechcenia, tak jakby autor nie miał za bardzo pomysłu na rozwinięcie tej historii i oby tylko jak najszybciej do finałowych wydarzeń. Duże rozczarowanie, zero zabawy i sporo irytacji.

Między tym tomem „Światła w popiołach” a jego poprzednikiem jest ogromna przepaść. Tym bardziej ją odczułam, że słuchałam audiobooków jeden pod drugim. Ten tom jest po prostu naciągany i czuć od samego początku do końca. Nie wiele się tu trzyma ku*y, środkowa akcja jest jakby od niechcenia, tak jakby autor nie miał za bardzo pomysłu na rozwinięcie tej historii i oby tylko...

Jest to ciekawy zbiór opowiadań, co prawa nie porwały mojego serca, ale były intersujące i bardzo klimatyczne. Czuć tu miłość do muzyki, a klimat jest bardzo sentymentalny i melancholijny.

Jest to ciekawy zbiór opowiadań, co prawa nie porwały mojego serca, ale były intersujące i bardzo klimatyczne. Czuć tu miłość do muzyki, a klimat jest bardzo sentymentalny i melancholijny.

Po rozczarowaniu poprzednim tomem, do tego podchodziłam z dużą rezerwą. Ale "Obrazy z przeszłości" okazały się dobrą rozrywką. Od początku jest wciągająca, a nieustanny bieg wydarzeń nie pozwala złapać tchu i oderwać się od lektury. Tę część zdecydowanie polecam.

Po rozczarowaniu poprzednim tomem, do tego podchodziłam z dużą rezerwą. Ale "Obrazy z przeszłości" okazały się dobrą rozrywką. Od początku jest wciągająca, a nieustanny bieg wydarzeń nie pozwala złapać tchu i oderwać się od lektury. Tę część zdecydowanie polecam.

Choć druga część cyklu była dla mnie raczej rozczarowanie, tak tutaj bawiłam się świetnie.
Ciekawy wątek kryminalny, nowe intrygujące postacie oraz odkrywane przeszłość. Bardzo dobra mieszanka.

Choć druga część cyklu była dla mnie raczej rozczarowanie, tak tutaj bawiłam się świetnie.
Ciekawy wątek kryminalny, nowe intrygujące postacie oraz odkrywane przeszłość. Bardzo dobra mieszanka.

Klasyka, którą warto znać. Choć nie jest to pozycja, którą łatwo się czyta, to jednak przemyślenia, klimat i przemiana tytułowego bohatera są ciekawe, angażujące i nie tak łatwo wyprzeć tę historię z głowy.

Klasyka, którą warto znać. Choć nie jest to pozycja, którą łatwo się czyta, to jednak przemyślenia, klimat i przemiana tytułowego bohatera są ciekawe, angażujące i nie tak łatwo wyprzeć tę historię z głowy.

Czwarty tom jest inny niż poprzednie części, ponieważ zmienia się perspektywa i poznajemy historię Cataliny i patrzymy na wykreowany świat jej oczami.
Pierwsza połowa książki jest średnio angażująca, przede wszystkim, dlatego, że pierwsze rozdziały są tak jakby opowiadaniem, nie mającym związku z główną historią. Są także pełne powtórzeń, o darze Cataliny, jej rodzinie i tym podobnych. Zastanawiałam się nawet, czy jednak nie porzucić czytania tego tomu.
Ale przychodzi moment, kiedy akcja nabiera tempa, mamy główny wątek i nowe postacie. W drugiej połowie bawiłam się już wyśmienicie. Jestem ciekawa kolejnych wydarzeń, na pewno sięgnę po kolejne tomy.

Czwarty tom jest inny niż poprzednie części, ponieważ zmienia się perspektywa i poznajemy historię Cataliny i patrzymy na wykreowany świat jej oczami.
Pierwsza połowa książki jest średnio angażująca, przede wszystkim, dlatego, że pierwsze rozdziały są tak jakby opowiadaniem, nie mającym związku z główną historią. Są także pełne powtórzeń, o darze Cataliny, jej rodzinie i...

Po przeczytaniu trzech książek autorki, doskonale wiem, dlaczego po nią sięgam. Są to dobre książki, które szybko, przyjemne się czyta, angażują i fabularnie są ciekawe. Gdzieś tam zawsze jest jakieś niedopracowanie postaci, zbyt nieprawdopodobne rozwiązania, czy nie do końca przemyślane wątki. Jednak przymykając na to oko jest to świetna rozrywka, dla mnie też idealna do słuchania w audiobooku podczas długich spacerów z psem.
„Nie kłam” to także była świetna rozrywka, pochłonęłam tę książkę, była angażująca, a motyw psychoterapii i zaginionej psychiatrki oddawał klimat. Była to świetna zabawa, na minus na pewno niezrozumiałe zachowania bohaterów i zbyt słabe motywy ich działań.
Dla kogoś, kto lubi twórczość autorki, jak najbardziej jest to świetna pozycja.

Po przeczytaniu trzech książek autorki, doskonale wiem, dlaczego po nią sięgam. Są to dobre książki, które szybko, przyjemne się czyta, angażują i fabularnie są ciekawe. Gdzieś tam zawsze jest jakieś niedopracowanie postaci, zbyt nieprawdopodobne rozwiązania, czy nie do końca przemyślane wątki. Jednak przymykając na to oko jest to świetna rozrywka, dla mnie też idealna do...

Trudno opisać to, co wywołała we mnie ta książka. Jest to bardzo dobry reportaż, wstrząsający, rzetelny, ukazujący najciemniejszą stronę konfliktów i wojny domowej – to, w jakiej rzeczywistości muszą żyć zwykli ludzie, w jakim świecie rodzą się dzieci, nie znając innej „wersji” rzeczywistości. Reportaż wywołuje mocne, nieprzyjemne emocje, bardzo wartościowa lektura.

Trudno opisać to, co wywołała we mnie ta książka. Jest to bardzo dobry reportaż, wstrząsający, rzetelny, ukazujący najciemniejszą stronę konfliktów i wojny domowej – to, w jakiej rzeczywistości muszą żyć zwykli ludzie, w jakim świecie rodzą się dzieci, nie znając innej „wersji” rzeczywistości. Reportaż wywołuje mocne, nieprzyjemne emocje, bardzo wartościowa lektura.

Jak piwerszy tom był dla mnie przyjemną przygodą i cieszyłam się, że druga część będze poświęcona Willow - tak "Jeden urok za daleko" okazał się rozczarowaniem.
Największym moim zarzutem jest główna bahterka, choć miała być taką postacią- czasami irytującą, zbyt pewną siebie, upartą, to przez cały ten tom była okropnie irytująca. Czasami nie mogłam jej znieść.
Drugim zarzutem wcale nie mniejszym jest relacja romatyczna. Nie byłam w stanie w to uwierzyć, miała jak dla mnie bardzo słabe fundamenty. Plus dodatkowe wrażenie, że cała historia była budowana tylko pod tę parę, co oczywiście nie byłoby niczym złym, gdyby nie przeświadczenie, że wątki są na siłę, fabuła poza relacją głównych bohaterów jakby od niechcenia. Nie polecam.

Jak piwerszy tom był dla mnie przyjemną przygodą i cieszyłam się, że druga część będze poświęcona Willow - tak "Jeden urok za daleko" okazał się rozczarowaniem.
Największym moim zarzutem jest główna bahterka, choć miała być taką postacią- czasami irytującą, zbyt pewną siebie, upartą, to przez cały ten tom była okropnie irytująca. Czasami nie mogłam jej znieść.
Drugim...

Do przeczytania tej książki zachęciła mnie okładka, ale też sięgając po nią chciałam czegoś lekkiego, romatycznego, z małymi elementami faktastycznymi. Jeżeli tego szukacie, to będzie to idealna propozycja.
Bawiłam się bardzo dobrze przy tej książce, przyjemnie spędziłam przy niej czas, dałam mi to, czego potrzebowałam - lekkiej, dobrze zudowanej, niewymagjacej historii.

Do przeczytania tej książki zachęciła mnie okładka, ale też sięgając po nią chciałam czegoś lekkiego, romatycznego, z małymi elementami faktastycznymi. Jeżeli tego szukacie, to będzie to idealna propozycja.
Bawiłam się bardzo dobrze przy tej książce, przyjemnie spędziłam przy niej czas, dałam mi to, czego potrzebowałam - lekkiej, dobrze zudowanej, niewymagjacej historii.

Spodziewałam się bardziej komedii krymianlej, ale powieść ma jednak bardziej poważny wydźwięk. "Marrwy sezon" był trochę nużący z początku, fabuła nie była na tyle wciągająca, żebym nie mogłam się od niej oderwać. Zastanawiałam się nawet, czy nie zakończyć czytania w połowie. Jednak potem fabuła nabrała tempa. Ogólnie wątki były ciekawie, zarówne te kryminalne jak i te między bohaterami, ale zawidło gdzieś tu wykonanie. Przez większość powieści się nudziałam, a wydarzenia i postacie nie zapadną w mojej pamięci na długo.

Spodziewałam się bardziej komedii krymianlej, ale powieść ma jednak bardziej poważny wydźwięk. "Marrwy sezon" był trochę nużący z początku, fabuła nie była na tyle wciągająca, żebym nie mogłam się od niej oderwać. Zastanawiałam się nawet, czy nie zakończyć czytania w połowie. Jednak potem fabuła nabrała tempa. Ogólnie wątki były ciekawie, zarówne te kryminalne jak i te...

11 papierowych serc” to bardzo lekka i ciepła historia. Z przymrużeniem oka na niektóre kwestie można się naprawdę dobrze bawić. W moim odczuciu tylko główna bohaterka czasami mocno mnie irytowała, egocentryczne zachowania sprawiły, że nie mogłam wzbudzić w sobie do niej szczególnej sympatii. Ale całość zrobiła na mnie dobrze wrażenie, potrzebowałam czegoś lekkiego, bez dramatów, emocjonalnie ciężkich tematów. Sprawdziła się w tym idealnie.

11 papierowych serc” to bardzo lekka i ciepła historia. Z przymrużeniem oka na niektóre kwestie można się naprawdę dobrze bawić. W moim odczuciu tylko główna bohaterka czasami mocno mnie irytowała, egocentryczne zachowania sprawiły, że nie mogłam wzbudzić w sobie do niej szczególnej sympatii. Ale całość zrobiła na mnie dobrze wrażenie, potrzebowałam czegoś lekkiego, bez...

Bardzo dobra książka, akcja jest wartka, pełna zwrotów i bardzo emocjonująca. Bawiłam się bardzo dobrze. Polecam

Bardzo dobra książka, akcja jest wartka, pełna zwrotów i bardzo emocjonująca. Bawiłam się bardzo dobrze. Polecam

Jest to bardzo krótka książka, ale za to bardzo treściwa. Utrzymana w bardzo baśniowym klimacie, ale także w swoim wyjątkowym stylu. Choć przypomina to klasyczny styl baśni, to jednak łamie stereotypy i jej klasyczne ramy. Bardzo polecam.

Jest to bardzo krótka książka, ale za to bardzo treściwa. Utrzymana w bardzo baśniowym klimacie, ale także w swoim wyjątkowym stylu. Choć przypomina to klasyczny styl baśni, to jednak łamie stereotypy i jej klasyczne ramy. Bardzo polecam.

W tej książce jest wszystko, czego można oczekiwać od autora. Przygoda, dużo zwrotów akcji, nieprawdopodobnych splotów, ucieczek, zbiegów okoliczności i bohaterów zawsze w formie. Nie oczekując niczego poza tym jest to bardzo dobra zabawa, czyta rozrywka przygodowa.

W tej książce jest wszystko, czego można oczekiwać od autora. Przygoda, dużo zwrotów akcji, nieprawdopodobnych splotów, ucieczek, zbiegów okoliczności i bohaterów zawsze w formie. Nie oczekując niczego poza tym jest to bardzo dobra zabawa, czyta rozrywka przygodowa.