Portret Doriana Graya

"Portret Doriana Graya" to kolejna propozycja z serii wydawniczej Klasyka Grozy od Wydawnictwa Replika. Jest to tytuł, który od dawna miałam w planach i wreszcie udało mi się go nadrobić.

Jest to osobliwa historia, w której autor przedstawia rozważania na temat narcyzmu, racjonalizowania swoich złych uczynków, pogoni za młodością i beztroską, miłości, manipulacji i londyńskich wyższych sfer, które budzą obrzydzenie. W ogóle nie to książka, która pozostawia czytelnika z pozytywnymi odczuciami, jest przesiąknięta egoizmem, pychą, mrokiem i zepsuciem.

Po języku i dynamice tej powieści czuć, że ma już ona swoje lata i niestety ten styl nie do końca przypadł mi do gustu. Utrudniał mi odbiór tej historii, podobne jak przydługie, mało ciekawe opisy czy przeintelektualizowane wywody głównych bohaterów, co w zasadzie nie dziwi, gdyż są to odpychający mężczyźni, zadufani w sobie i przekonani o własnej wyższości nad innymi.

Bardzo spodobał mi się klimat, jaki udało się zbudować autorowi, do tej pory na wspomnienie tej historii przychodzi mi na myśl mrok, nikczemność i zepsucie. A pomysł na sam portret i jego właściwości uważam za genialny.

Myślę, że ten tytuł potrafi skłonić do pewnych refleksji, zwraca uwagę na różne problemy, choć nie jestem przekonana czy wciąż aktualne. Powieść wymaga skupienia i niejednokrotnie przesłanie autora trzeba uważnie wyłuskiwać spomiędzy kart tej historii.

Ta książka to klasyk literatury, który wreszcie udało mi się nadrobić, z czego bardzo się cieszę, spodziewałam się jednak po jego tematyce, że bardziej mnie porwie. Niestety styl, dynamika i dialogi kompletnie do mnie nie trafiły, choć doceniam klimat, pomysły autora oraz przekaz tej historii. Dość ciężko czytało mi się tę książkę i miałam problem z utrzymaniem swojego zaangażowania. Rozumiem jednak dlaczego inni mogą ją uwielbiać, nawet jeśli we mnie nie wzbudziła zachwytu.

"Portret Doriana Graya" to kolejna propozycja z serii wydawniczej Klasyka Grozy od Wydawnictwa Replika. Jest to tytuł, który od dawna miałam w planach i wreszcie udało mi się go nadrobić.

Jest to osobliwa historia, w której autor przedstawia rozważania na temat narcyzmu, racjonalizowania swoich złych uczynków, pogoni za młodością i beztroską, miłości, manipulacji i...

Znakomite dzieło ! Niesamowity język, na każdej stronie niezwykły cytat i psychologiczna głębia. Jedna z moich ulubionych książek.

Znakomite dzieło ! Niesamowity język, na każdej stronie niezwykły cytat i psychologiczna głębia. Jedna z moich ulubionych książek.

Przesłuchałam audiobook, a jednak lepiej przeczytać na papierze, w większym skupieniu. Na pewno opowieść bardzo aktualna i podsuwa czytelnikowi wiele pytań i przestrzeni do rozkmin.
Myślę, że ten klasyk poszerzył moje wyobrażenie końca XIX i dekadentyzmu 🍸🚬

Przesłuchałam audiobook, a jednak lepiej przeczytać na papierze, w większym skupieniu. Na pewno opowieść bardzo aktualna i podsuwa czytelnikowi wiele pytań i przestrzeni do rozkmin.
Myślę, że ten klasyk poszerzył moje wyobrażenie końca XIX i dekadentyzmu 🍸🚬

Ciekawa. Chociaż wstęp autora, tekst o sztuce, lepszy. Dobrze napisana, chociaż może trochę za dużo filozofii. Przez całą lekturę brzydziły mnie te wyższe sfery, które zwykłych ludzi miały za pół dzikie zwierzęta. Główna historia dobra, daje do myślenia.

Ciekawa. Chociaż wstęp autora, tekst o sztuce, lepszy. Dobrze napisana, chociaż może trochę za dużo filozofii. Przez całą lekturę brzydziły mnie te wyższe sfery, które zwykłych ludzi miały za pół dzikie zwierzęta. Główna historia dobra, daje do myślenia.

„Portret Doriana Greya” to, nomen omen, obraz manipulacji oraz skrajnej racjonalizacji przewinień głównego bohatera przez niego samego. Powieść jest przesiąknięta próżnością oraz narcyzmem, jednak nie sprawia to, że czujemy awersję do postaci Doriana czy Lorda Henryka. Ten drugi, według mnie bardziej fascynujący, psuje tego pierwszego, manipuluje nim od pierwszych chwil, jakoby hedonizm był jedyną poprawną drogą życiową. Burzy młodzieńczą nieświadomość, niszczy piękno oraz niewinność tego cudownego okresu życia.
W istocie Dorian dla Lorda Henryka jest niejako obiektem badań – jak napisano w książce, Harry wykonywał wiwisekcję. Trzeba przyznać, jego filozoficzne wywody potrafią urzec. Kto nie chciałby mieć takiego kompana do rozmów – niemoralnego erudyty, który ma odpowiedź na każde pytanie?

To moralizatorska historia, która jest przepełniona metaforami. Skłania do refleksji, na przykład: Czy hedonizm w dalekiej perspektywie zawsze dąży w kierunku dekadentyzmu, a na końcu kończy się tragedią? Co do sumienia – czy jest ono jak zawodowy biegacz długodystansowy, który dosięgnie nas w odpowiednim momencie, po to, aby z nami wygrać?

Określać = ograniczać.
Zabić duszę = zabić całego siebie.

„Portret Doriana Greya” to, nomen omen, obraz manipulacji oraz skrajnej racjonalizacji przewinień głównego bohatera przez niego samego. Powieść jest przesiąknięta próżnością oraz narcyzmem, jednak nie sprawia to, że czujemy awersję do postaci Doriana czy Lorda Henryka. Ten drugi, według mnie bardziej fascynujący, psuje tego pierwszego, manipuluje nim od pierwszych chwil,...

Z książki bije niezwykły estetyzm językowy. Jednak za pięknymi frazami nie idzie nic więcej. Znaczy owszem rozumiem przekaz i to jak ówcześnie mogła zostać odebrana powieść, ale dla mnie było to tak oczywiste, że nie zrobiło to na mnie tak dużego wrażenia na jakie liczyłam. Przede wszystkim lektura okazała się bardzo nużąca. Nie tego się spodziewałam i chyba typowa literatura klasyczna nie jest dla mnie.

Z książki bije niezwykły estetyzm językowy. Jednak za pięknymi frazami nie idzie nic więcej. Znaczy owszem rozumiem przekaz i to jak ówcześnie mogła zostać odebrana powieść, ale dla mnie było to tak oczywiste, że nie zrobiło to na mnie tak dużego wrażenia na jakie liczyłam. Przede wszystkim lektura okazała się bardzo nużąca. Nie tego się spodziewałam i chyba typowa...

Czytając, przez cały czas nie mogłem pozbyć się obrazu Oskara oglądającego przedstawienie teatralne "Ostatni taniec Salome", leżącego na wielkich poduchach, a bijącego brawo w chwili wielkiej odsłony. Tak więc nie jestem zdolny do żadnych konkretów.

Czytając, przez cały czas nie mogłem pozbyć się obrazu Oskara oglądającego przedstawienie teatralne "Ostatni taniec Salome", leżącego na wielkich poduchach, a bijącego brawo w chwili wielkiej odsłony. Tak więc nie jestem zdolny do żadnych konkretów.

Początek bardzo mnie zaciekawił, głównie dzięki barwnemu językowi. Natomiast jakoś od połowy powieść zaczęła się mi się strasznie dłużyć, a ten barwny język stał się wtórny i męczący. Mimo wszystko warto przeczytać.

Początek bardzo mnie zaciekawił, głównie dzięki barwnemu językowi. Natomiast jakoś od połowy powieść zaczęła się mi się strasznie dłużyć, a ten barwny język stał się wtórny i męczący. Mimo wszystko warto przeczytać.

Dorian Gray, piękny młodzieniec zepsuty przez Lorda Henry'ego, czy może od początku taki był, a Henry tylko popchnął go w kierunku odkrycia swojej natury? Ciekawa lektura, prawie nie czuć, by miała 𝟏𝟑𝟔 𝐥𝐚𝐭. Czytałam na zmianę wersję ocenzurowaną i nieocenzurowaną. W połączeniu ze znajomością życiorysu autora i tragiczną jego końcówką potęguje to wrażenia.

Lepsza wydaje mi się wersja ocenzurowana, bo jednak jest bardziej rozbudowana, dłuższa, ma więcej wątków. Niby szkoda, że usunięto dialogi, gdzie Basil Hallward wyznaje, że czuje coś więcej do Doriana, niż powinien, ale prawda jest taka, że one nie wpływały bardzo na fabułę, a też nie było ich dużo. Jakie to miało znaczenie, czy Basil był zauroczony w Dorianie, czy nie?

7/10

Dorian Gray, piękny młodzieniec zepsuty przez Lorda Henry'ego, czy może od początku taki był, a Henry tylko popchnął go w kierunku odkrycia swojej natury? Ciekawa lektura, prawie nie czuć, by miała 𝟏𝟑𝟔 𝐥𝐚𝐭. Czytałam na zmianę wersję ocenzurowaną i nieocenzurowaną. W połączeniu ze znajomością życiorysu autora i tragiczną jego końcówką potęguje to wrażenia.

Lepsza wydaje mi...

Bardzo dobra książka.

Bardzo dobra książka.