Naprawdę dobre, zadziwiająco równe opowiadania(jedno mocno negatywnie odstaje) o tym, jak ciężko dopasować się do obcego kulturowo społeczeństwa, jak nic nie jest takie samo, jak w miejscu, będącym naszym prawdziwym domem.

Naprawdę dobre, zadziwiająco równe opowiadania(jedno mocno negatywnie odstaje) o tym, jak ciężko dopasować się do obcego kulturowo społeczeństwa, jak nic nie jest takie samo, jak w miejscu, będącym naszym prawdziwym domem.

Dzięki popularności serialu "Czarnobyl", drugie życie otrzymał reportaż Swietłany Aleksijewicz "Czarnobylska modlitwa". Tytułowe miejsce stało się popularnym tematem w kulturze. Cieszy mnie to, że tak wiele osób sięgnęło po tę książkę, gdyż jest ona warta uwagi. Nie jest to kolejna pozycja, która zawiera suche fakty, informacje powszechnie znane z innych źródeł. Autorka, jak sama przyznaje, bada historię zapomnianą. Oddaje tutaj głos ludziom, którzy byli związani z czarnobylską katastrofą. Pisze o tym, jak wpłynęła na ich życia, rodziny, o tym, jak wielką tragedią byłoby dla nich opuszczenie swojej ziemi, gdzie mieli wszystko. Jedna z najtragiczniejszych opowieści była, bez wątpienia, historia żony zmarłego strażaka, która nie zważała na ryzyko i pozostawała w szpitalu, przy mężu, który przyjął śmiertelną dawkę promieniowania. Główną rolę odgrywają w tym reportażu ludzie. Ci, którzy byliby zapomnieni. Których nikt by nie wysłuchał, gdyby nie autorka. Jest to opowieść o nich samych, o ich tragedii, ale również opowieść o miłości, którą nawet tak ogromna katastrofa nie zdołała zniszczyć.

Dzięki popularności serialu "Czarnobyl", drugie życie otrzymał reportaż Swietłany Aleksijewicz "Czarnobylska modlitwa". Tytułowe miejsce stało się popularnym tematem w kulturze. Cieszy mnie to, że tak wiele osób sięgnęło po tę książkę, gdyż jest ona warta uwagi. Nie jest to kolejna pozycja, która zawiera suche fakty, informacje powszechnie znane z innych źródeł. Autorka,...

Zadie Smith dzieli się z czytelnikami swoimi obserwacjami świata. Pisze o polityce, kulturze czy sztuce. Niektóre eseje były dla mnie bardzo interesujące, szczególnie te, w których pisze o sytuacji politycznej i społecznej w Wielkiej Brytanii. Są jednak eseje nudne i niezrozumiałe. W wielu z nich wychodzi straszne gadulstwo. Moją rada dla każdego jest dawkowanie sobie tych esejów. Najlepiej czytać jeden, dwa dziennie.

Zadie Smith dzieli się z czytelnikami swoimi obserwacjami świata. Pisze o polityce, kulturze czy sztuce. Niektóre eseje były dla mnie bardzo interesujące, szczególnie te, w których pisze o sytuacji politycznej i społecznej w Wielkiej Brytanii. Są jednak eseje nudne i niezrozumiałe. W wielu z nich wychodzi straszne gadulstwo. Moją rada dla każdego jest dawkowanie sobie tych...

Bardzo słaba książka. Co ona ma przekazywać? Wydaje mi się, że jest to po prostu kolejna pozycja z gatunku "relacja rodzic-dziecko". Tylko jeżeli takich książek powstała już pokaźna ilość, trzeba ciągle mieć coś nowego do powiedzenia, bądź nie zabierać się za ten temat. Tutaj bowiem, w mojej ocenie, autorka nie ma nic nowego ani mądrego do przekazania.

Bardzo słaba książka. Co ona ma przekazywać? Wydaje mi się, że jest to po prostu kolejna pozycja z gatunku "relacja rodzic-dziecko". Tylko jeżeli takich książek powstała już pokaźna ilość, trzeba ciągle mieć coś nowego do powiedzenia, bądź nie zabierać się za ten temat. Tutaj bowiem, w mojej ocenie, autorka nie ma nic nowego ani mądrego do przekazania.

Kolejna świetna książka Małgorzaty Rogali.
- Górska i Tomczyk to wyjątkowo dająca się lubić, sympatyczna, inteligentna para bohaterów
- temat publikowania prywatnych treści w Internecie, o którym powinno się więcej mówić. Świetnie, że autorka zwraca uwagę na ten problem w powieści i pisze o jego skutkach
- bardzo dobry przekrój psychologiczny postaci
- po prostu bardzo sprawnie napisana książka, nie jest przesadnie długa i wszystko jest sprawnie poprowadzone do wyjaśnienia

Kolejna świetna książka Małgorzaty Rogali.
- Górska i Tomczyk to wyjątkowo dająca się lubić, sympatyczna, inteligentna para bohaterów
- temat publikowania prywatnych treści w Internecie, o którym powinno się więcej mówić. Świetnie, że autorka zwraca uwagę na ten problem w powieści i pisze o jego skutkach
- bardzo dobry przekrój psychologiczny postaci
- po prostu bardzo...

Historia młodego Jojo i jego rodziny, w tle panorama życia w Stanach Zjednoczonych. Chłopak uczy się życia, doświadcza różnych przeszkód, poznaje współczesny świat i jego prawdziwe oblicze. Autorka wspaniale opisuje relacje między bohaterami i świetnie nakreśla ich charaktery.

Historia młodego Jojo i jego rodziny, w tle panorama życia w Stanach Zjednoczonych. Chłopak uczy się życia, doświadcza różnych przeszkód, poznaje współczesny świat i jego prawdziwe oblicze. Autorka wspaniale opisuje relacje między bohaterami i świetnie nakreśla ich charaktery.

Wojciech Tochman zabiera nas do Bośni, gdzie czytamy o skutkach wojny na Bałkanach. Widok śmierci, tragedii rozpadających się rodzin, które tracą swoich bliskich, jest tutaj codziennością. To, co czyni twórczość Tochmana wyjątkową, to fakt, że w tak oszczędny sposób pisze o niezwykle trudnych i bolesnych sprawach. W przypadku tego reportażu jest dokładnie tak samo.

Wojciech Tochman zabiera nas do Bośni, gdzie czytamy o skutkach wojny na Bałkanach. Widok śmierci, tragedii rozpadających się rodzin, które tracą swoich bliskich, jest tutaj codziennością. To, co czyni twórczość Tochmana wyjątkową, to fakt, że w tak oszczędny sposób pisze o niezwykle trudnych i bolesnych sprawach. W przypadku tego reportażu jest dokładnie tak samo.

Powieść o polskim brudzie, rynsztoku, złu, nienawiści, przemocy... i można tak długo wymieniać. Tę książkę można postawić w opozycji do innych, prezentujących wyidealizowany obraz kraju. Nie należy również kierować się tym, że wątek kryminalny jest tu tym głównym, gdyż stanowi tylko element budujący główna wizję autorki.

Powieść o polskim brudzie, rynsztoku, złu, nienawiści, przemocy... i można tak długo wymieniać. Tę książkę można postawić w opozycji do innych, prezentujących wyidealizowany obraz kraju. Nie należy również kierować się tym, że wątek kryminalny jest tu tym głównym, gdyż stanowi tylko element budujący główna wizję autorki.

Doskonały przykład tzw. poezji współczesnej, nowoczesnej. Wydaje się, że nic tu nie ma sensu a każdy wers jest o czymś innym. Stąd trudno znaleźć wspólny element wiążący. Jednak gdyby dłużej się zastanowić, to może właśnie o to chodzi?

Doskonały przykład tzw. poezji współczesnej, nowoczesnej. Wydaje się, że nic tu nie ma sensu a każdy wers jest o czymś innym. Stąd trudno znaleźć wspólny element wiążący. Jednak gdyby dłużej się zastanowić, to może właśnie o to chodzi?