Deborah Levy

Książka, która przypomniała mi o pomyśle, który kiedyś przyszedł mi do głowy, że warto pisać coś w rodzaju pamiętnika zadedykowanego swoim dzieciom. Aby mogły przeczytać to kiedy będą dorosłe. Najlepiej z brutalną szczerością i głęboką wiarą w to, że wychowaliśmy ich na ludzi, którzy będą umieli z tą szczerością się skonfrontować. Posługując się słowami autorki, od najmłodszych lat wmawia się nam, że dobrze jest móc wyrażać siebie, ale w powstrzymywanie języka inwestuje się tyle samo, co w jego odnajdywanie. Prawda nie zawsze jest najzabawniejszym gościem przy stole... Poprzez postać Marguerite Duras, która wraz z Simone de Beauvoir towarzyszy autorce w tym fragmencie jej autobiografii, przypomniał mi się jeden z moich ulubionych filmów "Hiroshima mon amour".