"Mroki" pojawiają się w polecajkach na booktoku w towarzystwie dobrej literatury, zatem sięgam. Na początek podoba mi się papier i ten słynny wiersz rozpoczynający, że dobrze, że jesteś bo wczoraj znów bolało mnie serce. Fajnie na niego trafić, zobaczyć, skąd on się wziął, bo widuje się go często w mediach społecznościowych.

Ta książka jest jak twitter Jarka Borszewicza za czasów, kiedy takich platform nie było. Strumień świadomości, trochę poukładany, ale dość buńczuczny w swoim niezachwianym przekonaniu o własnej jakości. Jak się czyta, to się czuje, że autor traktował siebie wysoko i poważnie. No i chwilami to trochę dokucza w czytaniu, bo kiedy nagle wpada fragment o 3-latce chorej na raka, która rozmawia z mamą o Bozi i że ona jej szykuje różowy pokoik, to człowiek myśli sobie "what the actual fuck, Jarku, dlaczego sięgnąłeś po małą umierającą dziewczynkę, po co szturchasz taki temat? I to w paru zaledwie linijkach?! Co to za łzawy tekst?!" To się wydaje dość tanim chwytem. Zdenerwowałam się.

Chwilami też denerwował mnie powtarzający się układ: "Pamiętasz, Nieobecna?" albo "Z książki du du du" dupa.

Podobał mi się Witek, który okazał się Duetem, tzn. jego chorą wersją, która ostatecznie się podpala. Trochę jak w "Małej apokalipsie" Konwickiego. I nagle się okazuje, że to Duet się podpala i ogólnie jest szalony. Dobre zakończenie, mocno podbiło dla mnie odbiór całości. Fajnie też w kontekście końcówki wygląda kłótnia między Duetem a Witkiem - jeden drugiego oskarża o nadmierne oderwanie od rzeczywistości i nadmierną przyziemność. Podczas gdy ostatecznie dowiadujemy się, że to ta sama osoba. How cool is that!

Ogólnie można wyłuskać z tej książki dobre fasolki. Ale to dla mnie raczej zapis najlepszych tekstów i zdań młodego pisarza, który nie do końca potrafił złożyć ich w prozę lub poezję, więc napisał "Mroki".

Kobiety są nieładne w tej książce. Denerwujące, zdradzieckie, zależne.

I neologizmy wg mnie dość nieporadne i toporne. "Nienawimiłość". Czaję koncept, ale źle to dla mnie brzmi. Można wymyślić coś lepszego, coś bardziej lekkostrawnego literacko. Albo "Kończątek". To akurat dość słodkie, ale też takie przesadnie zmanierowane, takie egzaltowane. Ale to pewnie ta młodzieńcza maniera, która z wiekiem mija.

"Mroki" pojawiają się w polecajkach na booktoku w towarzystwie dobrej literatury, zatem sięgam. Na początek podoba mi się papier i ten słynny wiersz rozpoczynający, że dobrze, że jesteś bo wczoraj znów bolało mnie serce. Fajnie na niego trafić, zobaczyć, skąd on się wziął, bo widuje się go często w mediach społecznościowych.

Ta książka jest jak twitter Jarka Borszewicza...

"Cóż tu zresztą kryć - w owej chwili krwawiło mi serce." Warto przeczytać te 203 strony dla tego jednego zdania.

"Cóż tu zresztą kryć - w owej chwili krwawiło mi serce." Warto przeczytać te 203 strony dla tego jednego zdania.