Profil użytkownika: MaciekWroc

Nie lubię poradników, szczególnie tych, w których ktoś się wymądrza i udziela tzw. "złotych rad". Ta książka jest inna. Pokazuje jak odpuścić i sprawić, by nam i innym z nami żyło się po prostu lepiej. Odpuścić to nie znaczy przestać się starać i zabiegać o bliskie nam osoby (np. partnerka, dzieci), ale nie zatracić przy tym siebie i swoich potrzeb. Autorka nie namawia by być "Matką Teresą" dla wszystkich wokół.
To rozmowy o tym, że może warto przestać skupiać się na drobiazgach, które nas niszczą, a przy okazji powodują, że tracimy z oczu rzeczy najważniejsze.
Ja na przykład jestem jednym z tych, którzy często nie potrafią cieszyć się z drobiazgów i doceniać tego co mam. Uczę się tego i idzie mi to bardzo opornie. Skupiam się bardziej na porażkach niż na tym co mam i co mi w życiu wyszło. Teraz wiem, że zamartwianie się to autoagresja i wyrządza nam długofalowe szkody.
Nie będę zdradzał więcej, ale z czystym sumieniem polecam książkę Agnieszki Radomskiej i Ewy Woydyłło każdemu.
Na koniec muszę wspomnieć o Magdalenie Kumorek, która swym aksamitnym i pełnym ciepła głosem czytała audiobooka, którego miałem przyjemność wysłuchać. Dla mnie chwile z p. Magdą były jak spotkania z przyjacielem, z którym rozmawiam o życiu. Może powinna zostać terapeutką ? Ja bym się do niej zapisał :)

Nie lubię poradników, szczególnie tych, w których ktoś się wymądrza i udziela tzw. "złotych rad". Ta książka jest inna. Pokazuje jak odpuścić i sprawić, by nam i innym z nami żyło się po prostu lepiej. Odpuścić to nie znaczy przestać się starać i zabiegać o bliskie nam osoby (np....

Rozwiń

Zwiń

"Szatkuj dwie zmiany zimą i latem,
Wyśpisz się w piachu pod kombinatem".
Czytając książkę pt. „Cześć pracy. O kulturze zap***dolu” słyszałem co jakiś czas w głowie utwór zespołu Kult, pt. „Inżynierowie z Petrobudowy”, z którego pochodzi ww. cytat.
„Rób to, co kochasz, a nigdy nie będziesz pracować” brzmi z kolei słynny swego czasu cytat, do którego nawiązuje autorka - Zofia Smełka - Leszczyńska.
To jak jest naprawdę: pracujemy, żeby żyć czy może żyjemy żeby pracować i stale walczymy o przetrwanie? Jeśli pracuję tylko na jedzenie i mieszkanie, to według autorki jestem niewolnikiem – prekariuszem. Przesada ? Książka moim zdaniem zachęca do zastanowienia się nad własnym życiem i tzw. „karierą”.
Autorka analizuje ogłoszenia o pracę, nowomowę działów HR (kiedyś ten dział nazywał się po prostu: „Kadry” 😊), przebieg rozmów kwalifikacyjnych; rozkłada na czynniki pierwsze sytuację na rynku pracy. Dlaczego dalej to pracodawcy stoją na uprzywilejowanej i wydaje się niczym niezagrożonej pozycji, dominującej nad pracownikami, mimo że bez tych ostatnich nawet najlepszy pracodawca zostanie z niczym.
Dlaczego u wielu pracodawców i pracowników pokutuje myślenie kategoriami wyjętymi z XIX wieku ?
Dlaczego mimo postępu technologicznego pracujemy coraz dłużej i ciężej i chętniej angażujemy się w dodatkową pracę niż w życie rodzinne ? Dla kogo to konieczność, a dla kogo wybór ?
Wiele ciekawych pytań i intrygujących odpowiedzi, popartych badaniami i analizami. Dla mnie dodatkową wartość stanowiły wyjaśnienia obecnych zjawisk odniesieniami do historii kapitalizmu oraz jego wpływu na gospodarkę i ludzi. Zachęcam do lektury. Moim zdaniem warto.

"Szatkuj dwie zmiany zimą i latem,
Wyśpisz się w piachu pod kombinatem".
Czytając książkę pt. „Cześć pracy. O kulturze zap***dolu” słyszałem co jakiś czas w głowie utwór zespołu Kult, pt. „Inżynierowie z Petrobudowy”, z którego pochodzi ww. cytat.
„Rób to, co kochasz, a nigdy nie...

Rozwiń

Zwiń

Zazdroszczę Mariuszowi Szczygłowi znajomości miasta i obcowania z Pragą na co dzień. Żałuję, że przeczytałem jego przewodnik po kilkudniowym pobycie w tym mieście. Z drugiej strony książka zachęca do ponownych odwiedzin i zejścia z utartych turystycznych ścieżek. To też podpowiedź dla zainteresowanych czeską kulturą (jak ja) gdzie warto wściubić nos, by trochę lepiej poznać ten kraj.
Książkę pożyczyłem od znajomej, a po lekturze zapragnąłem mieć swój własny egzemplarz.
Gorąco polecam.

Zazdroszczę Mariuszowi Szczygłowi znajomości miasta i obcowania z Pragą na co dzień. Żałuję, że przeczytałem jego przewodnik po kilkudniowym pobycie w tym mieście. Z drugiej strony książka zachęca do ponownych odwiedzin i zejścia z utartych turystycznych ścieżek. To też podpowiedź dla zain...

Rozwiń

Zwiń

To moje pierwsze spotkanie z Hrabalem, który zachwyca wielu, a ja dopiero teraz mam możliwość odkrywania jego prozy. Miał chłop to "coś", ten zmysł obserwatora i komentatora, który jednych zachwycał i nadal zachwyca, a innych skłaniał do zakazywania jego dzieł, podważających tzw. "propagandę sukcesu" Czechosłowacji.
Dla mnie jego proza ma też historyczny walor poznawczy, bo ciekawi mnie epoka siermiężnego socjalizmu w Polsce i w krajach sąsiednich.
Proza Hrabala kojarzy mi się z Kafką i Bruno Szulzem. Nie wiem czy słusznie, ale takie mam odczucia.
Nabrałem chęci na poznanie dalszej jego twórczości.

To moje pierwsze spotkanie z Hrabalem, który zachwyca wielu, a ja dopiero teraz mam możliwość odkrywania jego prozy. Miał chłop to "coś", ten zmysł obserwatora i komentatora, który jednych zachwycał i nadal zachwyca, a innych skłaniał do zakazywania jego dzieł, podważających tzw....

Rozwiń

Zwiń

Drugi tom "Wilżyńskiej Doliny" to jak powrót do domu po długich wędrówkach po świecie. Babunia Jagódka, w dobrej formie, snuje swoje opowieści racząc czytelnika mądrościami ludowymi, ale też tymi ponadczasowymi dotyczącymi kondycji człowieka, rzeczy ważnych i błahych. Niby tak od niechcenia, ale jednak mnie czasem jej spostrzeżenia zachęciły do zadumy.
Szkoda, że to już koniec tej historii. Mnie się bardzo podobało-i pomysł i realizacja, tak więc gorąco polecam.

Drugi tom "Wilżyńskiej Doliny" to jak powrót do domu po długich wędrówkach po świecie. Babunia Jagódka, w dobrej formie, snuje swoje opowieści racząc czytelnika mądrościami ludowymi, ale też tymi ponadczasowymi dotyczącymi kondycji człowieka, rzeczy ważnych i błahych. Niby tak od...

Rozwiń

Zwiń