Sprzedam dom, w którym już nie chcę mieszkać

Trudno się do tego przyznać, ale nic nie zrozumiałam. Najprawdopodobniej książka straciła aktualność i jest niezrozumiała bez kontekstu historyczno-społecznego (tak sobie tłumaczę). Może powinnam ją czytać zamiast słuchać, żeby móc się bardziej skupić, bo przelatywała jakby obok mnie.

Trudno się do tego przyznać, ale nic nie zrozumiałam. Najprawdopodobniej książka straciła aktualność i jest niezrozumiała bez kontekstu historyczno-społecznego (tak sobie tłumaczę). Może powinnam ją czytać zamiast słuchać, żeby móc się bardziej skupić, bo przelatywała jakby obok mnie.

To moje pierwsze spotkanie z Hrabalem, który zachwyca wielu, a ja dopiero teraz mam możliwość odkrywania jego prozy. Miał chłop to "coś", ten zmysł obserwatora i komentatora, który jednych zachwycał i nadal zachwyca, a innych skłaniał do zakazywania jego dzieł, podważających tzw. "propagandę sukcesu" Czechosłowacji.
Dla mnie jego proza ma też historyczny walor poznawczy, bo ciekawi mnie epoka siermiężnego socjalizmu w Polsce i w krajach sąsiednich.
Proza Hrabala kojarzy mi się z Kafką i Bruno Szulzem. Nie wiem czy słusznie, ale takie mam odczucia.
Nabrałem chęci na poznanie dalszej jego twórczości.

To moje pierwsze spotkanie z Hrabalem, który zachwyca wielu, a ja dopiero teraz mam możliwość odkrywania jego prozy. Miał chłop to "coś", ten zmysł obserwatora i komentatora, który jednych zachwycał i nadal zachwyca, a innych skłaniał do zakazywania jego dzieł, podważających tzw. "propagandę sukcesu" Czechosłowacji.
Dla mnie jego proza ma też historyczny walor poznawczy, bo...

Niby Hrabal jakich wiele, ale coś mi nie zasztymowało. Jest tu socrealizm równoważony szyderstwem z systemu, jest absurd i spojrzenia z dziwnego kąta. Hrabal bardziej fabryczny i systemowy niż ludzki, choć i taki też tu jest. Mimo wszystko sporo epizodów, które do mnie niespecjalnie przemówiły, a ledwie kilka, w moi odbiorze, scenek - perełek. W skrócie, całość zrobiła na mnie wrażenie trochę wysilonej.
6/10

Niby Hrabal jakich wiele, ale coś mi nie zasztymowało. Jest tu socrealizm równoważony szyderstwem z systemu, jest absurd i spojrzenia z dziwnego kąta. Hrabal bardziej fabryczny i systemowy niż ludzki, choć i taki też tu jest. Mimo wszystko sporo epizodów, które do mnie niespecjalnie przemówiły, a ledwie kilka, w moi odbiorze, scenek - perełek. W skrócie, całość zrobiła na...

Kto to pracuje w tej hucie, przy recyklingu złomu? Była inteligencja, no bo przecież jest socjalizm.
Podobało mi się.

Kto to pracuje w tej hucie, przy recyklingu złomu? Była inteligencja, no bo przecież jest socjalizm.
Podobało mi się.

Tak, jest chaotycznie, ale mógłbym te opowiadania przepleść z Moskwą Pietuszki Jerofiejewa i bawiłbym się bez nostalgii za porządkiem fabuły.
Świetne opisy fabryki i magia rzucanych nazw jej produktów o fachowym brzmieniu. Metafora starego świata, który idzie do przetopu.
Genialne.

Tak, jest chaotycznie, ale mógłbym te opowiadania przepleść z Moskwą Pietuszki Jerofiejewa i bawiłbym się bez nostalgii za porządkiem fabuły.
Świetne opisy fabryki i magia rzucanych nazw jej produktów o fachowym brzmieniu. Metafora starego świata, który idzie do przetopu.
Genialne.

⚙️ Hrabal — sprzedam dom i trochę godności ⚙️

🔎 Sprzedam dom, w którym już nie chcę mieszkać to Hrabal w pełnym trybie: świat po wojnie, ale bardziej świat ludzi „po sobie”. Zdegradowani intelektualiści, złomowisko, kwas solny, trochę filozofii, trochę pijackiego śmiechu — i nagłe piękno tam, gdzie normalnie się go nie szuka.

🧩 Zamiast fabuły mamy ciąg scen i obrazów — błoto, hutę, miasto, które oddycha chaosem. Wolność? U Hrabala to nie gest polityczny, tylko „szczelina w mózgu”, małe miejsce na własny obłęd, bo inaczej człowiek zardzewieje jak reszta.

📖 Ta książka nie prowadzi za rękę. Albo wejdziesz w jej rytm, albo przejdziesz obok. Ja tym razem trochę przeszedłem obok, ale i tak poczułem, że coś tam pod czaszką zaskoczyło z opóźnieniem.

💬 Najkrótsze podsumowanie, jakie się da:
Brud, poezja, absurd i czułość w jednym — ale trzeba mieć dzień, żeby to przyjąć.

⚙️ Hrabal — sprzedam dom i trochę godności ⚙️

🔎 Sprzedam dom, w którym już nie chcę mieszkać to Hrabal w pełnym trybie: świat po wojnie, ale bardziej świat ludzi „po sobie”. Zdegradowani intelektualiści, złomowisko, kwas solny, trochę filozofii, trochę pijackiego śmiechu — i nagłe piękno tam, gdzie normalnie się go nie szuka.

🧩 Zamiast fabuły mamy ciąg scen i obrazów —...

Bohumil Hrabal uświadamia mi, że z ulubionymi pisarzami bywa jak w każdej innej relacji: czasem nie rozpoznaje się tego ukochanego człowieka, brakuje zrozumienia, akceptacji, bywa się zaskoczonym, że on umie też tak, jak nie wiedzieliśmy, że potrafi, że nie do tego stopnia... Co tu dużo mówić: bywają momenty trudne. Pośród tych wszystkich dobrych oczywiście, których jest więcej.

Takie odczucia towarzyszyły mi podczas lektury książki "Balony mogą wzlecieć", którą z tego powodu dawkowałam sobie powoli. Takie towarzyszą mi też w przypadku książki "Sprzedam dom, w którym już nie chcę mieszkać". Ale to, że jest trudniej nie znaczy, że jest źle, że to jakiś koniec i żegnam. Nie. To po prostu inna, nieznana mi odsłona Hrabala. Lepka, cokolwiek należy przez to rozumieć, ja wiem, co mam na myśli, bardziej szalona w swojej groteskowości i dziwnie prawdopodobnej oniryczności. To proza w zasadzie poetycka, poruszająca w całkiem inny sposób, choć opowiadająca nadal o sprawach tak bardzo przyziemnych, że aż pospolitych. Ważnych, niezmiennie aktualnych w pewnym obszarze i wymiarze. I ciężkich.

Wrócę do niej jeszcze. Bo to proza wybitna. Tylko trzeba się poznać. Przegadać ze sobą trochę, wrócić do rozmowy na pewne tematy, nawet pokłócić i potem pogodzić. Inaczej się nie da...

A Wydawnictwo Stara Szkoła niechaj Hrabala wydaje nowej odsłonie i w tłumaczeniu Mirosława Śmigielskiego wydaje nadal!

https://www.instagram.com/p/DJymM2AtfeB/
https://www.facebook.com/JustynaCzytuje/

Bohumil Hrabal uświadamia mi, że z ulubionymi pisarzami bywa jak w każdej innej relacji: czasem nie rozpoznaje się tego ukochanego człowieka, brakuje zrozumienia, akceptacji, bywa się zaskoczonym, że on umie też tak, jak nie wiedzieliśmy, że potrafi, że nie do tego stopnia... Co tu dużo mówić: bywają momenty trudne. Pośród tych wszystkich dobrych oczywiście, których jest...

Nie jest to Hrabal, którego pokochałem. Ciężka książka o ciężkich losach inteligencji zamkniętej w fabrycznym łagrze. Dużo tu tęsknoty za tym co "dawne czyli normalne" Nie byłby Hrabal Hrabalem, jakby nie przemycił do każdeho tekstu motywu skoku / spadania z wysokości (sic!) oraz maltretowania zwierząt (vide ptaszki, którym wykłuto oczy, żeby spiewały jeszcze rzewniej). Całość polana miejscami zkwaśniałym piwem nie mogącym pozostać bez wpływu na głowę pisarza.

Nie jest to Hrabal, którego pokochałem. Ciężka książka o ciężkich losach inteligencji zamkniętej w fabrycznym łagrze. Dużo tu tęsknoty za tym co "dawne czyli normalne" Nie byłby Hrabal Hrabalem, jakby nie przemycił do każdeho tekstu motywu skoku / spadania z wysokości (sic!) oraz maltretowania zwierząt (vide ptaszki, którym wykłuto oczy, żeby spiewały jeszcze rzewniej)....

Szczególny szacunek należy się za koncept z przetapianiem jednej epoki na kolejną. Trafia to do mojej wyobraźni. No i człowiek jest tu bardzo ludzki, zindoktrynizowany, pełen słabości i chęci do... życia?

Szczególny szacunek należy się za koncept z przetapianiem jednej epoki na kolejną. Trafia to do mojej wyobraźni. No i człowiek jest tu bardzo ludzki, zindoktrynizowany, pełen słabości i chęci do... życia?

Hrabala przedstawiać nie trzeba. Ja jestem jego fanką, więc te kilka opowiadań przeczytałam jednym tchem.

Hrabala przedstawiać nie trzeba. Ja jestem jego fanką, więc te kilka opowiadań przeczytałam jednym tchem.